Mary (2005)

Ook te zien op het IFFR:

27-01-2006 om 21:45 uur in Doelen Jurriaanse zaal

29-01-2006 om 22:15 uur in Pathé 3

02-02-2006 om 19:45 uur in Lantaren 1

Indrukwekkende reactie op 'The Passion of the Christ'. Matthew Modine zet bijna hilarisch zijn versie van Mel Gibson neer. Minpunt echter was het (zoals altijd eigenlijk) overacteren van Forest Whitaker. Eerlijk gezegd kon ik vanwege het ontbreken van ondertiteling niet alle dialogen goed volgen. Voorlopig maar 3*

Dit is inderdaad overduidelijk een religieus pamflet, waarin Ferrara zijn visie op religie ontvouwt. Dat doet hij niet onaardig en in diverse opinies kan ik me wel vinden, maar dat maakt het nog geen goede film. Doordat er behoorlijk lange stukken filmfragmenten en interviews uit een talkshow bijzaten wordt het allemaal wat stroperig. Die scene met Forest in de kerk was inderdaad een knap staaltje overacting. 2,5*.

De film gaat vooral over theorieën en ideeën rondom Jezus, maar daarvan ging er toch een deel langs me heen. Alle informatie wordt ook nogal versnipperd aangeboden: je hebt de film over het leven van Jezus (film in een film dus) en daarnaast de talkshow van Ted en dan nog het leven van Ted en zijn vrouw, en van Maria. In al die lagen komen dingen over Jezus terug, maar ik kon niet alles met elkaar verbinden en er één duidelijk idee uit halen (wel een vaag vermoeden van een idee). Ik had soms moeite gesprekken te volgen, maar ik vraag me af of ondertiteling zou hebben geholpen.

2,5* maar

Warrige gemaakt door Ferrara, en werkt ook op drama gebied niet helemaal. Als je om het overacteren en de warrigheid heen kijkt, is diens essentie een aardige film over de wanhoop van de mens en de zoektoch in het leven. Een krappe 3 sterren.

Ik vind deze film minstens zo goed als "Je Vous Salue, Marie" van Godard. Beste Ferrara tot nu toe. En dat zegt heeeeeel erg veel. Indrukwekkende (nacht)beelden ook van Manhattan. Hoge symboliek, religie, filosofie... kortom: dit is niet voor iedereen weggelegd.

***** / *****

Alle fans van Robert Bresson moeten Mary beslist een keertje zien.

Er zijn heer erg veel overeenkomsten tussen Mary en cinema van Bresson. Ik ga daar verder niet op in en ga niets verklappen, omdat ik ben van mening dat een kijker dat zelf uit moet puzzelen.

Enig verschil is dat sommige scènes in deze film beetje “hysterisch” / explosief (soort van tegenaanval) zijn, dus gaan ze juist tegen de principes van Bresson in. Maar dat zijn we natuurlijk gewend van Abel Ferrara (Bad Lieutenant etc).

Ferrara heeft een eigen interpretatie gegeven van de thema’s, omdat hij geen kloon wilde maken van cinema van Bresson en/of Godard.

Een aparte film, hoe je 't ook wend of keert, die op mij inwerkte als een lange trip waarbij je erg wordt 'gedwongen' mee te leven met de personages(vooral Whitaker heeft het hier moeilijk). Knap!

De passie van Abel Ferrara en Forest Whitaker over Mary.

Intrigerende, enigmatische film van Ferrara die desondanks enkele grote gebreken kent.

Ferrara ruilt het groezelige, vuile stadsbeeld in voor een cleane, stijlvolle look. De scène overgangen creëren een soort onverklaarbaar beklemmend gevoel en de interviews met echte theologen dragen bij aan de authenticiteit.

Helaas is de film op bepaalde aspecten te vlak. Het personage van Binoche, een ratelende goeroe, wordt redelijk kritiekloos behandeld, terwijl haar spirituele zoektocht allesbehalve plausibel overkomt. Bovendien staat het mens nog 'ns ongelofelijk zelfgenoegzaam te acteren. Ook de andere acteerprestaties zijn weinig soeps: Matthew Modine weet altijd grappig uit de hoek te komen, maar maakt zich ook vaak schuldig aan overacting. De pathetische rol van Whitaker past niet bepaald bij hem. Het in één shot gefilmd getier in de kerk is zelfs een beschamend slechte scène. De minimalistische aankleding van die scène zet dat nog meer in de verf.

Gelukkig kan de mysterieuze sfeer de minpunten enigszins verhullen en is de film al bij al zeker de moeite waard.

Ik denk dat het staaltje overacting van Whitaker en de 'over'spirituele rol van Binoche deels een helder doel dienen.

Modine, cynisch als 'ie hier wordt voorgesteld, maakt een platte formule-flick (althans: de getoonde scènes bieden weinig diepgang) met ambigue motieven; de man is christen, maar laat zich tegelijk ook kennen met ironische grapjes en referenties (als *vul in: Gibson* ook een bak geld kan verdienen met zo'n film...). Toch slaagt hij er volledig onbedoeld en buiten zijn directe invloedssfeer om in zijn actrice te bewegen tot een spirituele zoektocht, terwijl Whitaker als skeptische talkshowhost ook een transformatie ondergaat (weliswaar primair door ontwikkelingen binnen de huiselijke sfeer). Mijn punt: zijn die spirituele transformaties geen verpakte staaltjes religiekritiek? Aangenomen dat Modine het alter ego van Ferrara is.

Na lange tijd herzien. Bij tijd en wijle ontzettend mooie fotografie, maar het verhaal kan ik nu minder mee. Eerlijk gezegd snap ik ook niet wat Ferrara precies wil zeggen. En de film is niet zo indrukwekkend (meer) dat ik me er, buiten het zien van de film, verder in wil verdiepen (daar nodigt ie niet toe uit, zeg maar).

Modine als Mel Gibson zegt wel wat aardige dingen, en Whitaker heeft z'n momenten. Binoche en haar personage boeiden niet echt. In zijn geheel trok de stoet wat onindrukwekkend aan me voorbij.

2,5*.