The Quiet (2005)

Het gaat ook weer nergens over. Het verhaal is op het lijf van Cuthbert geschreven zodat ze om de tien minuten wat lingerie kan showen. Verder is het zo ongeloofwaardig en belachelijk dat ik er kregelig van werd. Het is om te huilen hoe stompzinning plat en onlogisch losse plotlijnen zomaar rondfladderen (en meteen te pletter storten) alsof een veertienjarige puber met testosteron tot in de oren het script mocht schrijven.

Dat Belle doofstom is in de film, is ook maar enkel van belang zodat de jongeren in de film als complete schertspersonages de hele dag gratuit luidop tegen haar lopen te spuien over sex als een manier om iets te bereiken in het leven. Ze kan het toch niet horen, of toch wel, haha, oeps! Niet dat daarmee een statement gemaakt wordt, het scoort gewoon lekker gemakkelijk bij het kneedbare doelpubliek. Optiefen met dit soort rotzooi. Dat de minimumstem dan toch 0,5 moet zijn, kan nog net gered worden omdat zowel Low als Cat Power even voorbijkwamen, ook al is hun subtiliteit compleet misplaatst in een film die als een overjaarse zeekoe een porseleinen kamer vol breekbare emoties komt binnenwalsen, gewoon omdat het kan. Het lijkt alsof de scriptschrijver incest eigenlijk vet cool vindt en er dan maar wat lollig over doet.

Het verhaal is veelbelovend, maar daar blijft het ook bij. Je verwacht toch als kijker dat je enkele spannende scènes tegemoet gaat komen (zeker omdat ze er de stempel "thriller" op drukken), maar moesten deze scènes er al geweest zijn, dan zijn ze me toch volledig ontgaan. Ik had na de film dan ook het gevoel dat er toch wat meer met het verhaal te doen was: nu bleef het allemaal redelijk oppervlakkig en was het soms zelf wat saai.

Deze eens bekeken want het verhaal sprak me wel aan en 'k had eens zin in een thriller, spijtig dat al gauw bleek dat het genre niet thriller, maar drama was (die mannen van Prime moeten dringend hun genres eens aanpassen, want er stond zelfs nog thriller/actie bij en actie heb 'k al totaal niet ervaren).

Desondanks was het geen slechte film, maar ook geen filmpje die ergens uitblonk. 'k vond hem goed voor een keertje, maar meer ook niet.

Voor de rest was het leuk om Elisha Cuthbert nog eens terug te zien.

Matig. Het verhaal zelf kan een opzet zijn tot iets heel aardigs, alleen wordt dat om zeep geholpen door de nodige clichés. Ook is de fotografie te duister en oogt nogal goedkoop zo met dat blauwe filter. Verder is het acteerwerk nergens heel fantastisch. Maar toch, het kijkt aardig weg, er lopen twee mooie dames constant door beeld en de muziek van Beethoven is altijd goed, zeker de Mondscheinsonate aan het eind in combinatie met de beelden. Sowieso zaten er nog een aantal scènes in die best goed zijn, alleen te weinig voor een echte behoorlijke waardering. 2,0*.

Welkom in een suburb van een doorsnee stadje in de VS. Een typische Amerikaanse buitenwijk met grote vrijstaande huizen, opzichtige auto’s en decoratief aangelegd groen, waar de blije bewoners alles hebben wat hun hartje begeerd. Het leven is gelukkig. Maar niet heus natuurlijk. Films genoeg die het tegendeel bewijzen. Deze film doet dat ook. Onder de oppervlakte van geluk en luxe hangt een laag van schaamtevolle geheimen en verborgen ongeluk. Depressie en verdriet tieren welig.

In een wijk als deze komt de doofstomme Dot (vlak gespeeld door de aangename Camilla Belle) inwonen bij een familie die er in depressief opzicht goed op z’n plek is. De doofstomme Dot heeft dat al snel in de gaten. De kijker dus ook. Door haar ogen ontdekt de kijker hoe niets is wat het lijkt en hoe fucked up het gezin eigenlijk is. Onderhuids broeit er van alles.

De film slaagt er in om met die gegevens een viezig en broeierig sfeertje neer te zetten. En dat is het dan eigenlijk ook wel. Goed, het verhaal loopt nog wat om en door de probleempjes van de personages heen, maar blijft verder zonder veel verrassende ontwikkeling. Laat ik het zo zeggen: vanaf vrij in het begin is al in grote lijnen duidelijk hoe de zaken gaan verlopen. En dat blijkt aan het einde redelijk te kloppen.

Het scheelt dat er in de film twee aangename leading ladies acteren, want naast Belle doet Elisha Cuthbert ook nog mee. Ik deed het er maar mee. Hun aanwezigheid leidde wat af van de nare en vermoeiende problemen waar de personages (ook de beide dames) mee kampen en voorkwam tijdens het kijken al te depressieve gedachten.

“All I wanted was to be invisible.”

Prima. Echt spannend is The Quiet niet en een bepaalde twist is eigenlijk geen twist (vinger opsteken wie echt dacht dat Dot doofstom was). Wat er zich afspeelt tussen vader/dochter komt ook niet als een verrassing, maar de acteurs doen het goed en de regisseur zorgt voor een beklemmende sfeer. Belle, Cuthbert, Donovan en Falco weten wel raadt met het materiaal en het einde is een anticlimax, maar het wordt wel sterk gebracht. Ik had nog een twist in het verhaal verwacht (strijdt tussen Belle en Cuthbert?), maar het eindigt zonder grote knal.

Er hangt een unheimische sfeer over deze film, die last heeft van een zwak scenario en van zwak acteerwerk. Je hebt al snel door dat de vermeende handicap van het meisje fake is. Daarnaast krijgt de crux van het verhaal (de incest) amper aandacht. De climax komt plompverloren uit de lucht vallen en wat daarna volgt is te gek voor woorden. Kortom, een matige film.

Camille Belle en Elisha Cuthbert spelen charmante en intrigerende personages, maar de regie van Jamie Babbit slaagt er niet in om de film zelf maar enigszins van de grond te krijgen. Dit uit zich vooral in de vormgeving van het thrillerelement, want die is traag en oogt voorspelbaar. Bovendien ademen de overige personages zoals Martin Donovan en Edie Falco amper eigenzinnigheid uit, waardoor de escalerende chemie niet weet te overtuigen. De regie van Babbit oogt wat zoutloos wanneer het gaat om de opbouw van druk en spanning, want een zeker gevoel van dreiging wordt nergens aangewakkerd. Wel geslaagd is de relatieopbouw tussen Belle en Cuthbert, al helemaal gezien de beperkte speelduur die ze ervoor hebben. Het tempo wordt opgeschroefd naarmate het laatste kwartier verstrijkt, maar daarvoor kijk je een lange tijd naar een film die simpelweg nergens weet aan te slaan ondanks de verontrustende thema’s. De visuele look oogt trouwens ook erg onafgemaakt en clichématig.