The Little Foxes (1941)

Mogelijk een van de minst bekende, maar niettemin een van de allerbeste films van Bette Davis. Zij is werkelijk formidabel in dit strakke drama over nietsontziende hebzucht. Op de momenten dat Davis haar meest starre en kille blik opzet, gaat je gevoelstemperatuur merkbaar naar beneden. Het leverde Davis voor het vierde jaar op rij een Oscar-nominatie op, een van de negen nominaties die deze film in totaal genereerde. Een meesterwerk is een te groot woord, maar het komt dicht in de buurt.

Wonderlijk dat blijkbaar maar weinig leden van dit forum deze film gezien hebben.

Film heeft aanvankelijk het allure van zo'n brave familiefilm, totdat in het intrige het zakenleven zijn intrede doet en een diepere karaktertekening hem op een hoger niveau tiilt.

Een heel mooie portettering, waarvoor een klasse-actrice als Bette Davis een dankbaar onderwerp is, kenmerken deze film.

Al bij al een aanvaardbaar verhaal, stevige opbouw, goede dialogen en zoals gezegd een uitstekende Bette.

Ik heb nooit veel gehad met William Wyler, dus in deze film had ik niet zo veel zin, ook al vanwege de setting van het enigszins verlopen Amerikaanse zuiden. Maar wijs geworden door een aantal eerdere ervaringen met Wylers zorgvuldig geconstrueerde films (en omdat Bette Davis één van mijn favoriete actrices is) heb ik me er toch maar aan gewaagd, en vanaf minuut 15 was ik gehoekt. Een zeer spannende en broeierige film met ijzersterk spel van iedereen, maar vooral van Davis, Herbert Marshall (in een fraaie onderkoelde vertolking die bijna elke scène steelt) en Patricia Collinge als de tragische Birdie.

Dit familiedrama speelt zich af in een klein stadje in Alabama in het begin van de twintigste eeuw. Het Zuiden leeft nog op de oude manier: grote huishoudens met loyale zwarte dienaars. Toch is de overgang van een grond- naar een geldeconomie volop bezig. Bette Davis is op haar best als Regina Hubbard, een egoïstische, manupilatieve vrouw.

Het gaat over de hebzucht van individuen, maar je kunt het ook ruimer zien, als een aanklacht tegen het kapitalistische systeem. Het is gebaseerd op een toneelstuk van Lillian Hellman, die lid was van de communistische partij en later op de blacklist terecht zou komen.

De trap is een centraal visueel motief, met de diagonaal van z'n leuning en de afwisseling tussen vogel- en kikkerperspectief van personages die intimideren of geïntimideerd worden. Later wordt diezelfde trap cruciaal voor het verhaal wanneer Horace erop sterft. Juridisch gezien valt er Regina weinig aan te wrijven; door niks te doen heeft ze de perfecte moord gepleegd. In Hollywood bleef destijds echter geen enkele boze daad ongestraft. Regina krijgt het geld, maar verliest haar dochter.

Why, Alexandra! You have spirit after all. I used to think you were all sugar water

Het jaar 1941 was een gezegend jaar voor Hollywood. Het was natuurlijk het jaar waarin we voor het eerst kennis maakten met de immer geweldige Orson Welles via Citizen Kane en het was ook het jaar waar regisseur William Wyler opnieuw een film maakte met Bette Davis. Aangezien de vorige samenwerkingen (Jezebel - 3.5* en The Letter - 4.0*) me goed bevielen was ik wel benieuwd naar deze Little Foxes. Natuurlijk opgenomen toen ze de film een tijd geleden uitzonden en gisteren eindelijk eens voor gaan zitten.

En het was er boenk op. Wyler levert een fenomenale film af (Cat on a Hot Tin Roof is trouwens volgens mij wel wat schatplichtig aan deze The Little Foxes vanwege de broeierige sfeer die er hangt) die nergens verveelt. Al vanaf de eerste ontmoeting met Mr. Marshall voel je aan dat er iets scheelt in de relatie tussen Ben, Oscar en Regina en geleidelijk aan voel je meer en meer hoe scheef die relatie eigenlijk is. Geen één van de drie schrikt er van terug om de ander een mes in de rug te steken (fantastisch om te zien hoe Ben zich opeens van den domme houdt wanneer het aan het licht komt dat zijn neef verantwoordelijk is voor het stelen van de obligaties) en via Alexandra krijgt de film een nog meer dan degelijke climax. Eigenlijk valt The Little Foxes dan ook nog het best te definiëren als een soort van achterbaks coming of age drama. De groot uitgespeelde emoties zijn hier het belangrijkste en laat het maar aan Wyler over om hier mee weg te geraken.

Al is Bette Davis uiteraard een uitstekende actrice om gestalte te geven aan Regina. Haar ogen zijn al vaker het onderwerp geweest van nummers en andere kunst, maar die koelbloedige staar die ze hier regelmatig tentoon stelt is wel erg indrukwekkend. Sowieso één van de beste rollen die ik tot nu van haar heb gezien. Net zoals in de film was het echter geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Een paar fikse ruzies met de regisseur en Davis die de set op een bepaald moment verliet getuigen hiervan. Het zou echter verkeerd zijn om alles naar La Davis toe te schuiven, want Herbert Marshall en Carl Benton Reid zijn toch ook indrukwekkend als haar broers. Teresa Wright is het perfecte onschuldige schaap en zeker Patricia Collinge geeft als de ietwat labiele Birdie nog extra kleur aan deze zwart-wit film.

Indrukwekkendste film van Wyler die ik tot nu toe heb gezien, zoveel is zeker. Toch ook een regisseur van wie ik maar eens meer moet gaan opzoeken. Alleen jammer dat hij buiten Ben-Hur en Roman Holiday nooit echt veel in de belangstelling heeft gestaan? Soit, erg aangenaam verrast in ieder geval.

4.5*

Uitstekende film waarin een vrouw het geld van haar man nodig heeft om een investering te kunnen doen. Een goed verhaal met sterke personages waarbij de onderlinge verhoudingen onder spanning komen te staan. Hierdoor is de film onderhoudend van begin tot eind. Mooi camerawerk en uitstekend acteerwerk met Bette Davis voorop.