Fado (2016)

Gisteren gezien op IFFR.

In het begin lijkt dit weer zo'n standaard arthouse drama te zijn waar weer de dito gevoelige punten worden blootgesteld. We volgen Fabian die nog steeds geobsedeerd is door de breuk met Doro. Op de mooie plaatjes van Lissabon, waar de twee elkaar treffen, kon de psychologische verhouding wat uitmonde op een vergevenis wat gewoonlijk te veel oud zeer met zich meedraagt en waarbij de schroeven lang niet vast genoeg zijn, me nou niet echt van mijn stoel te blazen. Dit had ik al hiervoor in zoveel andere films gezien. De Noe achtige einde maakte de boel wel weer enigszins goed. Daar hadden ze wat meer mee moeten doen. De opbouw bleef imo erg hangen. De emoties van Fabian die steeds erger worden vond ik ook wel een pluspunt.

Moeilijk.

3,0*

Als mijn gezelschap niet op me in had gepraat zou ik mijn kaartje waarschijnlijk omgeboekt hebben naar een wat meer spannendere/vlotte titel, mijns inzien had ik al genoeg drama's op het programma en met zojuist al tweemaal een zwaar contemplatief ding van rond en om de twee uur gezien te hebben met maar 2/3 uur slaap achter de kiezen (na een ongemakkelijke nacht op een veels te harde bank met een mummy slaapzak - serieus, wie heeft ooit verzonnen dat die dingen comfortabel zijn?) en allemaal snurkende mensen om mee heen had ik zowiezo geen zin meer in film na al vanaf 11 uur met regen en windstoten door de stad gebanjerd te hebben en wat ben ik blij dat ik doorgebikkelt heb want een veel intenser drama had ik afgelopen jaar nog niet gezien.
Een in en in menselijke film die eindelijk eens op een innemende manier laat zien wat voor rare dingen liefde allemaal met je brein kunnen doen en dat niet iedere stalker het schoolvoorbeeld is van een dikke enge man met vetvlekken op zijn shirt die aan het oedipuscomplex lijdt.
Nee, Fabian's gedrag is niet goed te praten, maar ik geloof dat iedereen, al dan niet in mindere maten, zulke onzekerheden heeft doorgemaakt en zich daar intens alleen in heeft voelen staan. Alleen is loslaten en uiteindelijk doorgaan met je leven niet voor iedereen even gemakkelijk.
Zo herinner ik me ook, zeker dik een jaar na een pijnlijke break up, waar ik mezelf 24/7 tot de orde moest roepen om geen vernederende acties en andere wanhoopsdaden uit te halen waar ik later spijt van zou gaan krijgen, maar hoe moeilijk is dat als je alleen diegene ziet, je je nergens anders meer op kan concentreren, uit niets meer plezier weet te halen en je dus voor je gevoel het grootste gedeelte van jezelf kwijt bent? Zie jezelf dan maar weer eens bij elkaar te vegen.
Gelukkig loopt het niet voor iedereen zo af als voor Fabian maar ik had het intens met hem te doen, al kon ik me tegelijk net zo sterk vinden in de ergernissen van de verstikte Doro. Wat een gepassioneerde, geestdriftige rolverdelingen van die twee. Bepaalde scenes tussen hun gingen echt genadeloos onder mijn huid zitten en je wordt door de luchtig, soms zelf schattige bakvisachtige manier waarop ze met elk ander omgaan heen meegesleurd in een nare paranoide sfeer die op bijna triller achtiger wijze ontploft. De hele storm/golf symboliek sloeg ook in als een bom, al wist ik hem niet meteen te plaatsen. Allemaal dingen die me doen herinneren waarom ik ook alweer zoveel van arthouse (en film in het algemeen) hou. (4*)