The Virginian (1929)

Merkwaardig, pas drie stemmen en nog geen enkel bericht bij deze toch zo beroemde titel...

        Deze derde verfilming van Owen Wisters vermaarde roman was de eerste met geluid, en stamt daarmee uit die moeilijke periode waarin er al met geluid moest worden gewerkt zonder dat daarbij van alle moderne mogelijkheden gebruik kon worden gemaakt, terwijl er aan de andere kant ook niet meer mocht worden vertrouwd op de kracht van het lang aangehouden beeld van de zwijgende cinema. Bovendien ontbreekt hier ook de traditionele ondersteunende filmmuziek om de overgangen vloeiender te maken en een zeker tempo te creëren, en deze afwezigheid geeft de film (zoals zoveel soortgenoten uit die tijd) een zekere onnatuurlijkheid en een ontegenzeggelijke gedateerdheid – het moderne "realistische" tempo van montage lag nog een paar jaar in de toekomst.

        De eerste helft van de film is vooral een folksy romantische komedie over de rivaliteit tussen de titelheld en de vriendelijke maar niet al te snuggere Richard Arlen (inclusief een grappige scène waarin ze samen een dozijn baby's vlak voor de doopplechtigheid verwisselen), maar halverwege neemt de film een haarspeldbocht en moet Cooper serieus aan de bak, zodat hij op de dag van zijn huwelijk (en natuurlijk tegen de zin van zijn bruid) terecht komt in een onvermijdelijke confrontatie met een schurk – waar hebben we dat eerder (of liever gezegd láter) gezien?

        Dit was Coopers eerste geluidsfilm, en hoewel hij bang was dat zijn stem ongeschikt zou zijn voor dat medium werd dit zijn grote doorbraak. Het klassieke persona van langzaam pratende en denkende maar snel schietende en bepaald onkreukbare revolverheld dat hij in deze film ontwikkelde, vormde met enige variaties en uitzonderingen de ruggegraat van zijn Westerncarrière van ruim dertig jaar, waarin hij qua reputatie en appeal vrijwel geen concurrentie had (met uitzondering misschien van die andere ijzervreter John Wayne). Daarnaast moeten nog Walter Huston in zijn rol van de zwaar besnorde schurk Trampas en de opmerkelijk ingetogen en onsentimentele scène die voornoemde wending in de film inluidt genoemd worden.

         Het historische belang van deze film is daarmee onomstreden, maar de kritische moderne kijker zal vanwege de trage verteltechniek wellicht geregeld in de verleiding komen om even zijn mail, Facebook of apps te checken. Jammer, maar de westernliefhebber zal hier met genoegen naar kijken, al was het maar vanwege de beroemde scène in het begin waarin Coop na Hustons "You son of a –" de loop van zijn pistool in Hustons buik duwt en vriendelijk zegt: "If you want to call me that – smile !"