Rurôni Kenshin: Seisô Hen (2001)

Recalling our past, both you and I have lived with scars which won't fade

Ik ben altijd al een hevige fan geweest van heel het Rurouni Kenshin universum. De serie had ik al een lange tijd geleden afgerond dus dan restte alleen nog maar de films. Stukje bij beetje had ik tijd om één van de films te zien en daarstraks was het tijd voor de laatste in de reeks: Seisô Hen.

Deze miniserie gaat dan ook voort op de animatiestijl van Trust & Betrayal. Het ziet er allemaal rauwer en serieuzer uit dan in de gewone serie maar tegelijkertijd ook zoveel mooier. De manier waarop Kenshin en Kaoru zijn getekend is echt bloedmooi maar het is vooral ontzettend knap om te zien hoe ze er in zijn geslaagd om de personages ouder te maken maar toch nog de essentie te houden. Neem nu een personage als Sanosuke. In de serie is het al één van de coolste personages maar hier is hij zoveel meer. De stoppelbaard, het rode lint, ... Ontzettend sterke animatie waardoor Seisô Hen met kop en schouders boven de andere films steekt. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Wat ook raar is, is dat ze hebben besloten om een aantal flashbacks naar de reeks erin te steken. Ik vreesde voor een serieuze stijlbreuk maar gelukkig hebben de makers elke scène terug opnieuw getekend waardoor het aanvoelt als een mengeling van de originele tekenstijl en de nieuwe. Toch moet ik toegeven, hoewel dit qua stijl 10x zo mooi is als de serie, dat de originele stijl meer bij de reeks past. Als de reeks in deze stijl was geweest had er toch een serieus stuk van de visuele humor verdwenen denk ik, al hadden de gevechten er wel extreem netjes uitgezien.

Ik heb deze miniserie als laatste in de reeks gezien. Eerst was het de gewone serie en dan de films in volgorde van uitkomen en eerlijk gezegd, dat is echt wel nodig. De manga heb ik nooit gelezen (ben ik wel van plan) maar daar wordt nu niet zoveel naar verwezen, met uitzondering van de Jin-chu arc. In tegenstelling tot de reeks en de films. Seisô Hen is eigenlijk meer, vooral in het begin, een schets van het leven van Kenshin. We zien fragmenten uit de allereerste aflevering, gevechten met Shishio met daarbij soms extra aanvullingen. Vooral het gedeelte waar Jine Kaoru ontvoert wordt nu nog wat extra aangevuld. Allemaal leuk om te zien maar het is gelukkig niet allemaal herhaling wat de klok slaagt. Eindelijk krijgen we een beeld te zien van wat er nu allemaal gebeurd wanneer Kenshin met Kaoru is. Ze krijgen een kind, Kenji, maar Kenshin vindt nog altijd geen rust. Daar zit hem dan ook juist het heerlijke van Seisô Hen, namelijk de evolutie die Kenshin doormaakt. Maar het is vooral het tweede gedeelte waar Furuhashi punten mee scoort. Kenshin is eindelijk klein gekregen, gelukkig niet door een vijand maar door zijn eigen lichaam. Hij geeft zijn zwaard weg aan Yahiko en besluit de wereld te gaan helpen maar geraakt zijn geheugen kwijt en weet alleen nog maar dat hij Kaoru nog een laatste keer wil terugzien. Het is dan ook ontzettend triestig om te zien hoe Kenshin langzaamaan aftakelt maar dan komt Sano en brengt hem terug naar huis waarin Kenshin uiteindelijk in de armen van Kaoru sterft. Zelden zo'n mooie eindscène gezien, laat de aftiteling trouwens ook nog spelen want er komt nog een klein en leuk stukje achter.

Ik ben altijd al een grote fan geweest van de personages in het Kenshin universum en in Seisô Hen was het dan ook een leuk weerzien met een groot aantal. De film speelt zich een dikke 15 jaar na alles af en iedereen is ouder geworden. Je moet het dan ook wel aangeven dat het een erg sterke evolutie is geworden. Yahiko die niet meer zo'n veel te energiek joch is maar de rustheid zelve is geworden (de kleine scène waarin hij met Kenji vecht had hij vroeger nooit kunnen afbrengen) maar ook Sano is er wederom bij. Ik had schrik dat ze hem er wat tussenuit gingen laten maar de scène waar hij Kenshin op de boot zet en zijn monoloog afsteekt waarin hij Kenshin bedankt voor alles is een kippenvel moment. De meeste personages komen dan ook wel weer terug aan bod en dat is altijd goed.

End of Wanderings, de laatste aflevering in de reeks, voelde niet aan als het rechtmatige einde dat de serie verdiende. De andere films waren ontzettend sterk maar ook die voelden niet aan alsof het nu allemaal ten einde was. Gelukkig is dit met Seisô Hen wel het geval en wordt er een ontzettend mooi einde aan de reeks geweven. Erg mooie tekenstijl en een verhaal om u tegen te zeggen.

Dikke 4.5*

Ook deze viel wat tegen bij herziening.

In tegenstelling tot Tsuioku Hen was het hier eerder het verhaaltje dat net iets minder sterk was. Het dramatische aspect was op sommige momenten wel goed, maar om sommige momenten vond ik het net wat te cartoonesque, vooral die hele verhaallijn rond Enishi.

Het einde van deze is dan wel weer absoluut de moeite. Het valt toch op dat wanneer het allemaal wat serieuzer wordt deze reeks mij een stuk meer aanspreekt. Het actiegedeelte vind ik toch net wat te flauw, iets teveel hangend tussen fantasy en realiteit.

Qua animatie is deze wel duidelijk beter. Mooier geanimeerd en iets gedetaileerder, zowel de personages als de achtergronden. Kleurgebruik is nog steeds wat minder, maar alleen al de 16:9 ratio maakt het een stuk fijner om kijken.

Zeker geen verkeerde film, het einde van deze reeks is ook echt de moeite, maar toch iets teveel flaws voor een echt hoge score. De tijd is niet mals, zeker niet voor animatie. En deze film bevat jammer genoeg iets te weinig artistieke kwaliteit.

3.5*