Hakkyousuru Kuchibiru (2000)

Jezus Christus, deze films zijn echt niet goed voor het beeld dat Japanse cinema zou moeten zijn. Iemand die deze film per ongeluk zou bezichtigen zou denken dat Japanners echt niet goed bij hun hoofd zijn; Eigenlijk is dat natuurlijk een stomme stelling, want het zijn gewoon mensen die zich aan niemand storen om een beetje lol te hebben.

Met Takashi Miike die steeds meer populariteit verkrijgt (zelfs in Amerika), lijken er toch steeds meer mensen te zijn die dergelijke doldwaze fun graag mogen zien. Wat is dan de reden dat deze film zo laag blijft staan, zelfs negatief beoordeeld word? De vergelijkingen met Visitor Q (2001) en Happiness of the Katakuris (2001) zijn makkelijk gemaakt. Maar deze film was er al een jaar eerder, zo blijkt.

Een gezin word het leven onmogelijk gemaakt terwijl er groepen verslaggevers buiten hun huis staan te wachten op een glimps naar de waarheid achter een stel moorden. Boze buurtbewoners gooien ramen in en schreeuwen moord en dood. Na de komst van een duo dat werkt als helderzienden bij onopgeloste moorden ontspoort de familie pas echt volledig. Onthoofde meisjes worden tot leven geroepen, domme fbi-agenten houden de boel in de gaten, moeder helpt een hand terwijl haar dochter verkracht word en kruipt de badkamer in als ze mishandeld word. Ook door haar dochter, trouwens.

Een stomme intermezzo volgt na een gruwelijke moord en een lijk word zonder aarzeling in stukken gesneden. Oh, een vekrachtingsscène met een opgehangen (dode) verkrachter blijft ook niet weg. Wat een lol, wat een onzin. En wederom een glansrol van Ren Osugi die echter maar een klein rolletje als TV-presentator vertolkt. Maar wat een briljante gast is dat die net zo makkelijk weer danst in een balletpakje en eindigt met een dildo in zijn mond.

Een verhaal van niets. Maar Miike fans kunnen hier volgens mij simpel om lachen. De massale vechtpartij op het einde waar rouwende familieleden uit zijn op wraak doet zelfs een beetje denken aan Versus (2000).

Lacheeeeee!

4.0/5.0

Typisch maffe Japanse film die een leuke combinatie van horror, actie en humor biedt, mits het je gading is natuurlijk. Tayama heeft hierboven al gemeld wat Crazy Lips zoal te bieden heeft. Spreekt dit je aan, dan moet je deze film zeker eens zien te bemachtigen.

Audiovisueel viel me het allemaal helaas wat tegen. De geluidseffecten zijn lekker overdreven en doen hun werk. De soundtrack is helaas een stuk matiger en lijkt wel met enkel een stoffig keyboard van zolder in elkaar getikt. Het spontane musicalnummertje ergens midden in de film is dan wel weer leuk.

Een film die vooral smerig en ziek wil zijn hoeft er natuurlijk niet als een Rembrandt uit te zien. Toch had een beetje meer souplesse in de compositie en kleurstelling zeker niet misstaan. De special effects tijdens vechtscènes e.d. waren soms ook wel van erg laag niveau.

Allemaal niet erg natuurlijk zolang je van het geheel maar genoeg kan genieten. Crazy Lips heeft voldoende potentie om een schare fans op te bouwen, maar geniet helaas nog niet de bekendheid om dit te bewerkstelligen, gezien het aantal stemmen hier en op imdb.

Crazy Lips doet inderdaad denken aan Visitor Q en aan Versus; een grote aaneenschakeling van rariteiten waar je mond van open valt, en vervolgens veranderd in een grote glimlach. Mits het je ding is, want wanneer deze film hier bekend zou worden, zou het massa's onvoldoendes regenen. Only in Japan.

De film speelt zich grotendeels af in een huis van een familie waarvan de zoon van moord wordt beschuldigd. Buiten staat de pers op de stoep: "What's really happening in this house?", en al snel worden er een rechercheur en twee psychics opgetrommeld die er nogal rare methoden op na houden. Later worden er nog een paar domme FBI-agenten geïntroduceerd waarvan één een voorliefde voor Amerika lijkt te hebben. Kortom; een hele rits bizarre personages komen voorbij, de ene nog gekker dan de ander.

Ik moet zeggen dat ik van het verhaal niet zo veel heb meegekregen. De film is vooral een chaotische rit vol onlogische nonsens. Onthoofde meisjes, serieverkrachtingen, moeder en dochter die worden gehersenspoeld, een dansende Ren met een dildo in zijn mond en nog meer, schokkende dingen die echter met een dosis zwarte humor zijn beladen. Voor een volbloed horror schiet de film te kort. Erg weinig gore of spannende scenes. De special effects waren niet altijd tof, en de geluidseffecten waarschijnlijk expres knullig en goedkoop. Denk dus eerder richting een Visitor Q, light welteverstaan.

Maffe film dus, die niet altijd even verzorgd is en soms wat teveel op bizarre situaties leunt waardoor het af en toe een chaos is. Niet aan te raden aan mensen die voor het eerst een Japans filmpje gaan zien, maar wel voor de liefhebber van Japanse ongein.