In the Navy (1941)

They'll torpedo your troubles and blitz your blues...with waves of laughter and a barrage of boogie-woogie!

Ik probeer tegenwoordig elke week, meestal op dinsdag, een Abbott & Costello film te zien. Gisteren was het er niet van gekomen door de Chamions League dus In the Navy had een dagje vertraging maar vandaag heb ik er dan toch tijd voor kunnen vrijmaken. Ik was benieuwd of het duo terug meer de stijl van One Night in the Tropics ging aandoen of meer Buck Privates maar gelukkig is het het eerste.

In de eerste paar minuten krijgen we al wel een aantal leuke verwijzingen naar de voorganger van In the Navy. Costello haalt in de openingsscène al direct de toorn van Abbott op zich door de verkeerde banner te gebruiken en niet zo veel daarna begint hij het een nummer van The Andrews Sisters te zingen uit Buck Privates. Zulke verwijzingen vind ik altijd wel leuk om te ontdekken. Persoonlijk vind ik het veranderen van de setting (army naar navy) één van de betere zetten in de film want, hoewel Abbott & Costello waarschijnlijk bij de eerste waren, de moppen kwamen soms oubollig en nogal gedateerd over doordat er later meerdere films over hetzelfde thema zijn gedaan. Met de Navy is dat niet zo hard het geval en heeft het duo ook alle vrijheid om leuk uit de hoek te komen. En dat doen ze dan ook met verve! Elke Abbott & Costello die ik tot nu toe heb gezien heeft altijd wel een memorabele scène waarin Abbott Costello gigantisch hard in het zak zet, hier is dat het submarine spelletje, maar dit is dan nog niet het beste stuk uit heel de film. Neen, het beste blijft het, jammer genoeg korte, Sons of Neptune raadsel. Abbott is één van de beste straight guys die ik ooit al heb gezien, de man heeft dan ook één van de meest uitgestreken gezichten die ik al in de comedy heb gezien, maar de Sons of Neptune sketch is gewoon hilarisch omdat je merkt dat Abbott zijn lach niet kan inhouden met alle gevolgen vandoen. De nummers zijn nog altijd wel even veel aanwezig als in Buck Privates maar gelukkig zijn ze nu een stuk leuker. The Andrews Sisters zijn niet meer zo irritant, ze komen ook niet zo heel veel voor, maar vooral de bombastische nummers die door heel de cast worden gezongen zijn zeer vermakelijk. Dit is sowieso één van de beste Abbott & Costello films, de titel van beste gaat nog altijd naar One Night in the Tropics door de geweldig hilarische Who's on first.

Abbott & Costello zijn dus weer lekker op dreef. Ik weet niet hoe ze het doen maar ik geraak ze maar niet beu. De manier waarop ze elkaar aanvullen is gewoon hilarisch. Het is gewoon fantastisch hoe Costello op alle mogelijke manieren in het zak wordt gezet maar gewoon het constant geruzie over de meest willekeurige dingen zijn geweldig. Abbott & Costello zijn en blijven één van de beste komische duo's ter wereld. Ze staan dan ook een serieuze trap boven Chaplin. Wat ik ook altijd wel leuk vind is dat er wordt gekozen om alleen Abbott & Costello de sterke grappen te geven en de rest allemaal gewoon serieuze dialoog. Hierdoor komen, net als bij mijn favoriete komieken, de Marx Brothers, de grappen veel beter over. Dick Powell is dan ook een uitstekend klankbord voor de komische grollen van de amusante tandem. Claire Dodd is trouwens ook een mooie verschijning maar ook de rol van Shemp Howard mag niet worden vergeten. Ik wil al langer iets van de Three Stooges zien maar nu weet ik het zeker.

Dit derde deel in de Abbott & Costello reeks is zonder twijfel één van de beste. De setting van de Navy is verfrissend ten opzichte van Buck Privates en de humor is weer van hetzelfde goede niveau als we van ons duo gewoon zijn.

4*