1944 (2015)

Een indrukwekkende oorlogsfilm over het krijgsgewoel dat zich in 1944 in Estland afspeelde.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van twee Esten. De film bevat een combinatie van oorlog, drama en het maken van lastige keuzes. Zeker een aanrader voor dit genre.

3,5 *

Patriottisch en deels romantisch oorlogsdrama Soms wat ongeloofwaardig.

Aardig dat de hoofdpersonen wisselen (door omstandigheden).

Prima geacteerd.

Goede Oorlog / Drama (eigenlijk ook in die volgorde qua verhaallijn) film, welke zich afspeelt in Estland in 1944 (vanaf Juli t/m November) en waarbij de gebeurtenissen gevolgd worden vanaf de slag bij de Tannenberg lijn t/m de slag bij Tehumardi op het Sõrve-schiereiland tussen de Duitsers en hun bondgenoten en het Rode Leger. Het hele verhaal wordt bekeken door de ogen van Estische soldaten die zowel vochten voor het Duitse leger (in 1941 bezet Duitsland Estland, waarbij door de Duitse strijdkrachten 72.000 Esten worden gemobiliseerd) als voor het Rode leger (in 1940 annexeert de Sovjet-Unie Estland, waarbij het Rode Leger 55.000 Esten mobiliseert). En dan vooral specifiek door de ogen van de Estische soldaten Karl Tammik (vecht voor het Duitse leger) en Juri Jogi (vecht voor het Rode leger), die elkaar op een gegeven moment in de hitte van de strijd treffen en daarbij door omstandigheden iets gemeenschappelijk (een geliefde) krijgen, terwijl ze elkaar totaal niet kennen.

Het verhaal en de uitvoering zit goed in elkaar en zeker wat betreft de opbouw ervan, want het verhaal is opgebouwd uit twee delen. In het eerste deel (de eerste 45 minuten) wordt het verhaal belicht vanuit de Estische soldaten die vechten voor het Duitse Leger en in het tweede deel (de laatste 45 minuten) wordt het verhaal juist belicht vanuit de Estische soldaten die vechten voor het Rode Leger. In het eerste deel draait het vooral om Oorlog (inclusief Kameraadschap), welke realistisch, fraai, aangrijpend en indrukwekkend in beeld (ook van bovenaf) werd gebracht. Dat geldt zeker voor de opening (eerste 10 minuten) van het verhaal, slag bij de Tannenberg, die me soms deed denken aan de geweldige klassieker "Cross of Iron (1977)". In het eerste deel valt soms ook wat te lachen en vooral als ze Hitler uitlachen. Ze krijgen op een gegeven moment namelijk voor hun dappere geleverde strijd een foto (die niemand wil hebben, ze zijn namelijk klaar met Hitler, en ze zeggen ook niet terug "Heil Hitler" bij het ontvangen van de foto) van Hitler uitgereikt, i.p.v. een medaille (IJzeren of Houten kruis) die ze eigenlijk verwacht hadden. Zo noemen ze hem bijvoorbeeld "Adolf de strontkever"

Nadat de Estische soldaten die vechten voor het Duitse leger zich beginnen terug te trekken en daarbij, na circa 45 minuten, Estische soldaten treffen die vechten voor het Rode leger en aan de winnende hand zijn, verandert het verhaal en wordt het verhaal belicht vanuit de Estische soldaten die vechten voor het Rode leger. Dit komt omdat tijdens deze confrontatie, Karl Tammik (vecht voor het Duitse leger) wordt gedood door Juri Jogi (vecht voor het Rode Leger) en die bij doorzoeking van het dode lichaam van Karl Tammik een brief (gericht aan een zekere Aino Tammik) vindt en die, uit schuldgevoel voor het doden van Karl Tammik, wil afleveren bij Aino Tammik. Vanaf dan verandert het verhaal ook meer van Oorlog (zijn wel nog fraaie en heftige beelden van te zien) naar Drama (met zelfs een romantisch toontje). Dat gedeelte is best mooi (zeker als Juri Jogi de brief aflevert bij Aino Tammik en dan te horen krijgt dat het om haar broer gaat en dat ze niet de geliefde is van Karl Tammik, waarbij Juri Jogi dan verliefd wordt op Aino Tammik en dat is wederzijds), maar zeker ook tragisch en zeker m.b.t. het einde en dan vooral door de smerige en laffe Functionaris Kreml (die steeds alles wil rapporteren en iedereen wil laten doodschieten die in zijn ogen een fascist of een verrader is, en dat ongeacht de leeftijd. En degene die zijn bevel niet uitvoert, die schiet hij dan persoonlijk dood en in dit geval betrof het dus Juri Jogi). Het einde laat tevens oorlog in zijn ergste wreedheid zien.

Visueel gezien werd alles fraai in beeld gebracht en zeker m.b.t. de oorlogsbeelden (o.a. met Russische tanks, een tweetal Russische vliegtuigen, één Duits fregat en scherpschutters aan beide kanten, waarbij je bij de laatsten ook regelmatig beelden te zien krijgt vanuit hun vizier) die ook realistisch oogden (en ook vrij hard waren en dat hoort natuurlijk ook bij een oorlogsfilm) en soms heftig waren. De totaal onbekende cast deed het best goed en overtuigend en vooral beide hoofdrolspelers Kaspar Velberg in de rol van Karl Tammik en Kristjan Üksküla in de rol van Juri Jogi. Hoewel ze misschien maar een kleine rol hebben, deden verder Peeter Tammearu in de rol van Functionaris Kreml en Maiken Schmidt (zag er ook best mooi uit) in de rol van Aino Tammik, het best verdienstelijk.

Al met al gewoon een goede en zeker toch ook een boeiende en tragische Oorlog / Drama film die gemaakt is in Estland / Finland (dus met een beperkt budget) en die zich ook lekker wegkijkt. Dat laatste mede omdat deze film maar circa 90 minuten duurt en daarin best veel gebeurt.

P.S. op een gegeven moment werd er ook een liedje gezongen door een Estische soldaat (die vecht voor het Duitse leger) en dat was best grappig, want de tekst ging als volgt "de mof nam mijn dochter mee naar een winkel in de stad en toen ze terugkwam was ze een hoer Mijn bloed moet voor haar vloeien aan het Oostfront, maar Adolf liet ons in de steek"

Redelijk sterk oorlogsdrama. Het verhaal is best interressant en vrij lastig naar beeld te vertalen. Toch lukt het Nuganen best aardig om de tweedeling van Estland tijdens WOII in de film te verwerken. De film begint direct sterk met een spannende veldslag. De actiescenes zijn van prima niveau. De overgang naar de tweede helft van de film, de belichting van de Rode kant, is goed gevonden. Echter de tweede helft komt wat afgeraffeld over en had meer aandacht verdiend. Het camera werk is goed, met mooi geschoten beelden vanuit allerlei posities. De rauwe montage werkt prima bij dit genre. De film kent tevens een mooie soundtrack. 3.5/4.0

Stevig oorlogsdrama die qua opening mij even deed denken aan Saving Private Ryan. Niet dat deze opening zo extreem is als de film van Steven Spielberg, maar de bestorming had er zeker wel gelijkenissen mee. De film komt dus goed op gang en bevat de nodige actiescenes. Er komen onder meer tanks voorbij en er vinden aanvallen plaats vinden vliegtuigen, ook het nodige geweld wordt vrij hard in beeld gebracht getuige het feit dat een soldaat aangeeft dat het rustig is op het moment dat hij wordt afgewisseld, en de volgende die zijn plek overneemt door een sniper door het hoofd wordt geschoten. Film wordt van twee kanten getoond, maar kent gaandeweg een mindere periode waardoor de vaart wat afneemt. Toch wordt de film sterk hervat en kent de scene waarin de mannen een jonge groep tegenstanders treft een verrassend slot.
1944 wisselt harde actiescenes af met de nodige drama en zelfs een vleugje humor. Vooral de scene waarin de mannen toegesproken worden, de heer in kwestie 'heil hitler' zegt en de soldaat vervolgens zegt 'ik zeg niets' en daaropvolgend de foto's van hitler welke ze niet willen hebben is grappig.

Een onthutsend en eigenlijk niet zo bekend stuk WO II-geschiedenis waarbij Estse families uit hun land werden gedeporteerd terwijl hun mannen verplicht werden dienst te nemen bij één van de twee agressoren, zijnde Duitsland enerzijds, het Rode leger anderzijds.

Het waanzinnige van het verhaal is dat onvermijdelijk landgenoten tegenover elkaar kwamen te staan.

"1944" brengt dit gebeuren overtuigend in beeld, zowel van de Duitse als de Russische kant gezien met uiteindelijk op elkaar lijkende taferelen van onverbiddelijke veldslagen en onnoemlijk menselijk leed en het rauw-pikante verhaal waarbij even romantiek aan te pas lijkt te komen, onderstreept alleen nogmaals het afschuwelijke van dit opgelegd gevecht onder burgers.

Knappe Estse film over een stukje onbekende geschiedenis ten tijd van de Tweede Wereldoorlog. De slag bij Tannenberg was me bekend uit WOI en het daaruitvloeiend reusachtig pompeus grafmonument dat door Hitler later werd opgeblazen om te vermijden dat Russische troepen het zouden onteren. Dit even terzijde.

Wat me onbekend was - maar historisch gezien wel logisch is - was het gevoel van de Estse bevolking om te kiezen tussen de pest en de cholera als het neerkwam wie hen zou bezetten: de nazi’s of de Russen. Naargelang de omstandigheden en de druk koos de bevolking vaak uit zelfbehoud partij en deden ze zaken die ze liever niet deden. Knap was wel de scène waarbij beide Estse groepen elkaar tegenkwamen en prompt een staakt het vuren inlasten.

Het plot rond de alleenstaande dame die in contact komt met haar agressor en verantwoordelijk was voor de deportatie van haar familie is wat te veel geconstrueerd, maar los hiervan zag je wel de wisselende emoties en machteloosheid naar boven komen.

De oorlogsbeelden waren verder knap gemaakt. Goede actiescènes met een technisch aanvaardbaar niveau. Fijn ook dat men de film bekijkt vanuit verschillende kampen zodat het moeilijk te bepalen valt wie the good of bad guy is. Het brengt de nodige nuancering waarbij iedereen in deze vuile oorlog wel boter op het hoofd heeft.

Redelijke film over de Estische soldaten waarvan er sommige strijden voor de Duitsers en sommige voor Russen. Deze film over de tweede wereldoorlog behandelt de verdeeldheid van Estland. De montage is vaak wat rommelig waardoor het niet overal even lekker loopt. Wel ziet het er allemaal goed uit en er is aardig wat actie.

Niet helemaal overtuigende oorlogsfilm, die zich afspeelt in het Estland van 1944. Het wisselende perspectief halverwege, wanneer we de gebeurtenissen volgen van de russische kant in plaats van de duitse, is goed gevonden, maar visueel weet de film helaas lang niet altijd te overtuigen. De aktiescenes zijn het net niet en ook qua camerawerk, production design en kostuums was ik niet onder de indruk. Het akteerwerk is dan gelukkig wel in orde en de film heeft inhoudelijk zinnige dingen te melden, zodat het geen totale misser is, maar dit haalt het niet vergeleken bij de meeste genregenoten.

En voor de herkijk, en ja, hij viel nu de tweede keer aanzienlijk beter.

De actie cq oorlog is sterk. Dat vond ik de eerste keer al, op wat geluidseffecten na, maar nu de tweede keer valt het andermaal op als sterk en niet afgeraffeld met alle kloppende voertuigen. En dat terwijl de film gemaakt is met een budget van 1,5 miljoen euro. Niet echt riant in die zin.

Meer valt nu ook het verhaal op met de tweedeling en strijden tussen beide partijen de verdeeldheid. Sterk is het beeld dat meteen al aan de Sovjet kant geïndoctrineerd wordt om vooral iedereen die maar een verkeerd woord zegt te verlinken. Een voorbode van een nieuwe wereld, de wereld achter het ijzeren gordijn.

1944 Brothers maakt zoals reeds gezegd een beter indruk en is een prima en degelijke film te noemen.