Absolute Beginners (1986)

3 sterren, vooral voor Bowie natuurlijk.

films met David Bowie zijn een lust voor het oog.

Wat een feest! De swinging jaren 50,60,70 en 80 in een grote muzikale mash up. Visueel sprankelend en een betoverend mooie Patsy Kensit.

Liefhebbers van moderne klassiekers als La La Land of Whiplash eat your heart out! Dit is vele malen oorspronkelijker en virtuozer.

Pareltje! 4,5

De film mij al een eeuwigheid bekend maar nooit gekeken. Vooral vanwege Bowie maar ook Temple

als regisseur toch maar eens geprobeerd. Temple bekend om meerdere mij prima bevallen (Docu)films

waarin de muziek een grote rol speelt. Is bij Absolute Beginners niet anders. Wanneer de film

geweldig swingend begint en alles er bizonder verzorgd, fris en oogstrelend uitziet. Voor mij eigenlijk

gelijk het hoogtepunt van de film. Daarna toch ook mindere gedeeltes, maar zeker ook met terugkerende

fijne frivole momenten maar niet van het visuele niveau als in het begin al is die scene met de

reusachtige typemachine eentje die bij zal blijven. Bowie scoorde overigens nog een flinke hit met

Absolute Beginners.

Op 10 januari was het 10 jaar geleden dat icoon David Bowie overleed. Wat heb ik ondertussen gedaan ? In elk geval geen song geschreven zoals Life on Mars. Om Bowie te eren zocht ik naar een gepast tribuut en viel mijn oog op Absolute beginners. Een film die nu vergeten is maar bij de release veel publiciteit kreeg wegens de medewerking (als soundtrack en als acteur) van Bowie. David Bowie stond in 1986 op een hoogtepunt. Dankzij de album Let’s dance werd hij een gigantische popster. De Serious moonligt tour werd verplaatst naar weides of sportterreinen ipv zalen wegens de grote belangstelling. Het superster gehalte kon niet op. Na let's dance bleef hij nog even op die golf surfen. Geen albums weliswaar maar hits met al of niet duo’s. This is not America, Dancin in the streets (met Mick Jagger), Tonight (met Tina Turner). Dan kwam de musical Absolute beginners. De titelsong kwam in de hitlijsten en de film … ? Tja, uitgespuwd door pers en publiek. Ik ging kijken die toen hij uitkwam in de majestueuze cinema Capitool in Gent. Ik vond er niks aan maar musicals waren toen niet aan mij besteed. Kort daarna zou het gebouw een andere bestemming krijgen.

Herkansing. Het verhaal is gebaseerd op het boek van de ietwat controversiële Engelse auteur Colim Macinnes. Ik heb het boek niet gelezen maar het zou gaan over een 'teenager angst', een periode waar jongeren net beginnen bewust te worden van een zelfontplooiing. De achtergrond (London net na WO II jaren '50) benadrukt het ontwaken van een nieuwe mentaliteit, een nieuwe jongeren cultuur. Jammer genoeg is er in de film weinig te merken van dit thema. Meer nog, het lijkt dat Absolute totaal geen thema heeft. Het begint als een 'ziel verkopen voor succes' om in de tweede helft bruusk over te gaan in een 'fascisme steekt de kop op' verhaal. Daartussen af en toe het romantisch interludium tussen de personages Colin en Suzette. Een rommelig scenario dus.

MAAR ... Absolute beginners is ook een visuele triomf, een energieke bom, een kletterende rollercoaster van dans en beeld. In de jaren ’80 hadden we nog geen Margot Robbie maar we hadden iets beters nl Patsy Kensit. Deze Crepe Suzette wou ik bestellen als dessert én als voorgerecht én als hoofdgerecht. Er was ook nog Ray Davies (van The Kinks), Tenpole tudor (wunderbaaaaaaaaaar iemand ?), the style council en een great balls of fire als een haatsong gebracht. De choreografeerde gevecht scenes doen denken aan West side story, Soho wordt geportretteerd als een bruisende raciale melting pot in het uitgaansleven. Om maar te zeggen : wat een feest om te kijken. De lange one shot scene in het begin is een technisch huzarenstukje, de dans scene van Kensit bij de mode show is wild en ongeremd. En David Bowie ? Een beetje op de achtergrond (slechts 1 musical nummer), middelmatig acteren en de song Absolute beginners ligt in de lijn van Let's dance dus niet zijn beste werk.

Bij Absolute beginners kreeg ik bij gebrek aan verhaal en emoties nooit een betrokkenheid met personages maar de stijl die regisseur Julien Temple creëert, de zwierige beelden, de prachtige choreografie van de dans sequenties en natuurlijk de charme van Patsy Kensit maken dit een Absolute feest voor de cinema.