La Science des Rêves (2006)

Bernal loopt met een grote doos met cellofaan-papiertjes naar de deur van Gainsbourg, klopt op de deur, Gainsbourg opent de deur en roept uit: "DE ZEE!!!"
Mug roept in een volle zaal uit: "Whoe!!" en begint nog net niet te applaudisseren. Het moge duidelijk zijn, ik zat helemaal in de film.

Gondry's wereld zit vol geniale en grappige vondsten en eigenaardigheden. Hard lachen deed ik zelden, giechelen des te meer. Deze volwassen man voelde zich eerder een pubermeisje van 15 die agenda's/vriendenboekjes van vriendjes en vriendinnetjes vol zat te kliederen met allerlei ongein (hmmm, dit klinkt nu wel als een of andere fetisjistische tic).

De film wist me ook te irriteren. Met name het gedrag van Bernal als hij zich weer eens wist te nestelen in een penibele situatie, waardoor hij zich aanstelde als een kleuter. En dan de reactie van Gainsbourg daarop, dat al helemaal niet overkwam als 'gezond verstand'. Deze scenes waren de zwakste schakels in een meer dan voortreffelijke film.

Vier sterren, roept om herziening. Aanrader voor handvaardigheid-leraren, dromers, romantici, en fans van gehaakte oma-kleedjes voor het hoofd van je luie stoel.

Nog veel na gegiecheld met vrienden en andere bezoekers. Terwijl een vriendin beteuterd aan het tafeltje schoof nadat ze geen lege wc-rolletjes had gevonden op het toilet, zaten in de foyer vele bezoekers met vingertjes tegen elkaar te giechelen omtrent optische illusies en worstjes.

Na Eternal Sunshine was dit wederom weer een wervelende achtbaanrit. Tegen het einde zwakt het wat af, maar dat doet niet af aan de ervaring. Komt beter tot zijn recht op groot scherm lijkt mij, dus iedereen die em nog wil zien....

Eternal Sunshine was niet helemaal wat ik er van gehoopt had, maar the Science of Sleep is weer 'ouderwets' genieten. Genieten van Bernal en Gainsbourg die een sympathiek stel vormen, genieten van de schitterende aankleding, genieten van de grappige typetjes, van het spelen met talen, de prachtige muziek... ja, een erg fijne film om even helemaal in weg te dromen... zucht...

4*.

Ergens vind ik het jammer dat van alle clipregisseurs nét Gondry de onverstap maakt.

Ook hier weer zelfde euvel. Man barst van de ideeën, maar visueel is het een kerkhof. Met de beste wil van de wereld kan ik deze film niet mooi noemen. Soms wel leuk gedaan (de grote handen) en ik heb op zich niet eens wat tegen het visueel idee (rafelige kartonnen cutouts), maar daar ook qua afwerking niks, nada. Het kan allemaal zoveel mooier. Gondry kan het blijkbaar niet schelen.

Verder wel genoeg humor, en Bernal is erg fijn om naar te kijken, als steeds. Film is onderhoudend, genoeg geinige scenes om geïnteresseerd te blijven kijken, maar dromerig ... laat dan de film aan een Yann Samuell over ofzo.

Aardige poging, veel beter dan Eternal Sunshine vond ik. Maar uiteindelijk visueel teleurstellend, en dat voor een clipregisseur.

3*

Sympathiek filmpje met nogal Kaufman achtig script.

Hoogtepunt vind ik de scene met de band.

Op een gegeven moment lijken de grappen en leuke vondsten op te zijn.

Van Charlotte Gainsbourg ben ik niet kapot. Ik vraag me af of zij wel goed eet, ze ziet er erg slecht uit.

Vooral sterk aan deze film is het spelen met locaties. Ik had geen weet van wat er zou gaan komen. Telkens weer kom je terecht in een andere wereld. De ene nog mooier dan de andere. Een ogenschijnlijk simpel verhaal wordt door middel van veel animatiestukjes, creatief vormgegeven. De realiteitsstukjes waren vaak wat minder creatief maar wel humoristisch en lief om te zien. Vooral de stuntelige ontwikkelingen tussen 2 heerlijk op elkaar ingespeelde hoofdrolspelers.

Bijna constant met een lach op mijn gezicht het veelzijdige karakter van Bernal aanschouwt. Geweldig hoe hij het ene moment heel enthousiast en energiek is, dan weer eigenzinnig in zichzelf pratend en aanstellerig als een klein kind en dan weer in een romantische bui is.

Verder ook hardop gelachen. Leuk, als een toevallige vooorbijganger wordt natgegooid .

Genoeg inspiratie opgedaan voor mijn handvaardigheidslessen ook.

Een prachtig stukje cinema! 4,5*

Ohjee. Deze film maakte me bang. Ik kwam tijdens het kijken namelijk tot de conclusie dat ik vrijwel exact hetzelfde in elkaar zit als de hoofdpersoon. Zijn denkwijzes en gedachtegangen liggen griezelig dicht bij de mijne. Geen goed teken.

The Science of Sleep gaat over een goed-bedoelende maar veels te naïeve jongeman die tegen keiharde fouten aanloopt op het gebied van relaties, en bij gebrek aan beter zijn droomwereld in vlucht. Dit gegeven wordt zeer speels en dromerig uitgespeeld, maar ik laat me niet voor de gek houden. In feite zie ik in de film een veel diepere boodschap, dan het komisch/romantische karakter van de film doet vermoeden. De film state dat de dromer, de romanticus, de man die misschien zelfs op het randje van de paranoia wankelt, veel moeite zal hebben om het ware geluk te vinden. De mens die realistisch is en meer 'in het leven staat' zal allicht meer moeite hebben zichzelf tot individueel geluk te manipuleren (wat in de film expressief gebeurd in Stéphans dromen), maar zal 'echt', gezamenlijk geluk makkelijker weten te vinden. Terwijl de dromer met zijn suffe houding zichzelf en zijn geliefde te gronde richt en te kampen zal hebben met depressieve gevoelens.

Toch bijzonder dat een film mij dat soort dingen laat bedenken. De film is in feite een verhaal van Stéphan zelf. De sfeer is gedurende de hele film hetzelfde. Lief, grappig, een beetje afwezig, naïef: precies Stéphans karakter. Dit wekt, ondanks zijn tekortkomingen, sympathie voor Stéphan. Ook fijn is dat Stéphanie ook wel affectie voor Stéphan voelt, wat de hoop op een goede afloop in stand houdt. Maar is een sukkel, een sympathieke loser die heus wel zijn mannetje staat behalve als het aankomt op relaties, is die wel in staat om over zichzelf heen te stappen en er een goed eind aan te breiden? Is het de dromer of de realist die het antwoord op deze vraag wint? Is dromen nu uiteindelijk wel zo bevorderlijk voor ons echte leven, of niet?

Het is knap hoe dit ingewikkelde gevecht tussen droom en realiteit gevisualiseerd is. Vooral omdat het dusdanig is gedaan, dat je je ook nog met bovenstaande vragen kunt bezighouden. Tel daarbij op de onmiskenbare Michel Gondry-touch, die zich uit in de schitterende aankleding en de fabuleuze droomsequenties, en het aanstekelijke acteerwerk, en de humor, en je kunt stellen dat de film zeer geslaagd is in zijn opzet. Aangenaam om te volgen, lekker menselijk, maar die extra dimensie komt doordat het mij gewoon verschrikkelijk onder de huid kroop. Als ware het een voorbode voor mijn eigen leven.

4*

La science des rêves past prima in het straatje van Eternal Sunshine of the Spotless Mind: een romantische film met wat freaky stuff-elementen. Michel Gondry gaat eigenlijk hierin nog een stapje verder met een prachtige cinematografie, die het moet hebben van een onuitputbare overload van fantasie. Gael Garcia Bernal zet ook een tof personage neer, kan me echt voorstellen dat hij veel plezier beleefde aan zijn rol. Enfin, dit is typisch een film, die een glimlach op je gezicht tovert.

Ode aan de ontsnapping! Op heel veel manieren kan ik me identificeren met Stéphane. Ik kan fantasie en realiteit gelukkig nog wél onderscheiden, ook al zou ik op momenten anders denken . En ook zijn onbeantwoorde liefde en zijn onvermogen hier goed mee om te gaan komen me bekend voor, En dan worden al deze elementen samengevoegd in een waar kijkfestijn!

Het leuke is ook dat het Stéphanie, gespeeld door Gainsbourg, helemaal niet zo knap is. Nou ja, niet knap; ze heeft geen fotomodel hoofd. Ze ziet er heel 'gewoon' uit en dat mag ook wel 's! In Hollywoodfilms zien alle mensen er zo 'perfect' uit, maar eigenlijk zijn dat ballonnen waar je zo doorheen prikt. Hoe onbedoeld misschien ook, Gainsbourgs uiterlijk maakt deze film realistisch en dat nog wel in een film waar de grens van realisme en verbeeldingskracht niet duidelijk zijn ! Hoe ironisch!

Ik hou van films/verhalen over mensen die 'anders' zijn. La Science des Rêves spant hiermee wellicht de kroon, omdat Gondry er perfect in geslaagd is de binnenkant van het hoofd van zo'n dromer vast te leggen. Of eigenlijk is dit natuurlijk niet het brein van Stéphane, maar dat van Gondry zelf. Zou deze film iets autobiografisch in zich hebben? Zou me niks verbazen.

Niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook vanwege de prachtige prestatie van Bernal is Stéphane een karakter waarmee ik mij helemaal kan identificeren. Ik vond het ook aandoenlijk om te zien hoe hij zijn zielsverwant ontmoet en hoeveel hij met haar gemeen heeft. De hoofdkarakters worden naast Stéphan(i)e perfect aangevuld door Stéphane's irritante collega's Serge, Martine en vooral Guy, prachtrol van Alain Chabat, die ik hiervoor alleen kende als de regisseur en vertolker van Julius Caesar in Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre. Maar dankzij deze twee films ben ik nu al dol op de man en zou graag meer van hem zien!

Ik vond ook het einde van de film een groot pluspunt, In eerste instantie nogal plotseling, maar eigenlijk ontzettend logisch. Bovendien ligt hier niet het cliché van 'and they lived happily ever after', althans, dat wordt in het midden gelaten. Maar daar de film over dromen gaat, hoe kan deze dan beter worden beëindigd dan met Stéphane die in slaap valt?

Ik heb het nog niet gehad over de prachtige droomsequenties. Mijn dromen zien er wellicht wat anders uit, maar toch klopt het. Dromen zijn namelijk vaak een beeld van de werkelijkheid dat ietwat scheef getrokken is en waarin de mafste dingen doodnormaal zijn. Ik heb al eerder films gezien waarin dit op een passende manier naar het scherm is vertaald, maar Gondry's visie klopt ook, hoe verschillend misschien van anderen als Veit Helmer's Tuvalu (ook een aanrader voor mensen die van deze film kunnen genieten!).

Om kort te gaan is La Science des Rêves een heerlijke en ontzettend lieve film en de ultieme ode aan de grenzeloze verbeeldingskracht. Vierenhalve punt.

Bizarre film, maar dat kon ik van tevoren bedenken met Michel Gondry aan het roer.

Briljante en vage scenes lossen elkaar af. Uiteraard moet de film vaag en chaotisch overkomen, want dat zijn dromen ook. Toch kan ik daardoor niet intens genieten van de film. De scenes in de "televisiestudio" hadden ze voor mijn apart weg mogen laten. Voegt niet veel toe en maakt de film onnodig ingewikkelder.

Maar er zijn genoeg momenten om van te genieten. Visueel prachtig. Gael García Bernal is een favoriete acteur van me en hij deed het wederom goed.

3,5*

Ik keek er al een tijdje naar uit om deze film te kunnen zien en nu was het dan eindelijk zover. Maar helaas viel hij me een beetje tegen. Het was me net een fractie te overdadig met de vele pretentieuze visuele vondsten en het warrige verhaal. In essentie is hij wellicht net zo mooi als het wonderbaarlijke Eternal Sunshine of the spotless mind, maar gevoelsmatig deed het me niet zo heel veel. Misschien dat ik hem ooit eens moet herkijken om de vele subtiliteiten op te pikken.

Pfieeeeuw, wat een vreemde filmtrip was me dat !!

Ik ga mij beperken tot enkele zaken die me spontaan voor de geest komen want hier kan je oeverloos over zitten piekeren en redetwisten.

Ik vond het, naar mijn smaak, een véél te artistieke film.
Het publiek dat dit soort films geweldig goed vindt stel ik me altijd voor als een samenraapsel van jongeren die een hekel hebben aan de moderniteit en oudere kunstenaars die herinnerd willen worden aan hun gekke jeugdjaren. Maar ik kan het evengoed mis hebben met deze gedachtengang.
Ach ja, wie kan het iets schelen wat ik er al dan niet van vindt...?

Er zaten heel wat leuke en originele vondsten in ( de seconden teletijdmachine ), vooral dan op animatie gebied.
Eigenlijk vormden die het hoogtepunten in deze voor het overige erg verwarde film.
Het einde vond ik dan weer heel mooi gedaan.

6,5/10
Deze behoort tot de vreemdste films die ik ooit gezien heb.
Bijgevolg kan ik hem enkel aanraden aan het selecte groepje filmfans die zulke kunstzinnige onzin nog weten te waarderen.

Filmsite : http://www.vertigofilms.es/...

Deze film viel lekker mee voor mijn gevoel.

Ik snap dan ook wel de kritieken dat het soms goedkoop overkomt, maar dat stoorde mij allerminst, was juist erg grappig gemaakt en zo zie je ze niet iedere dag.

Het heeft dan wel een dromerig gegeven, de uitvoering is daarentegen kneuterig cartoonesk maar wel apart + er gebeurt veel in bepaalde scene's.

De personage's hebben ieder hun eigen eigenaardigheden waarbij de humor mij gewoon ligt. Als dan het verhaaltje nog redelijk te volgen blijkt en zelden vervelend wordt, rest er een film die ik waardeer met een 3.7*. Indien het nog lolliger was geweest had ik waarschijnlijk hoger gestemd, nu bleef het hangen op een aantal grijnzen op m'n kaken.

Het einde van de film gaf uiteindelijk me een zeer tevreden slot en zo kan ik uitkijken naar een volgende Gondry.

Daar had ik ook last van, maar met een glas cola werd ik toch wat actiever en kon de film beginnen. En trouwens de film wekte mijn concentratie en ik krijg geen tijd om te slapen.

La Science des Rêves is een hele bijzondere film, met hele mooie maar vooral aparte beelden komt het verhaal, over dromen en realiteit, goed op zijn pad. Op het begin dacht ik de verkeerde film te kijken: omdat er Engels werd gesproken terwijl het een Franse titel had. Gelukkig werd dat al snel goed gepraat. De droomwereld vond ik de hoogtepunten van de hele film, zo mooi en creatief gemaakt. Niet te beschrijven, gewoon zien dus.

Met de cast was ook niks mis, een echte aanrader voor de gene die wat nieuws willen zien. Hoewel ik wel helemaal verkocht ben, zal ik deze niet zo snel nog een keer zien. Geen idee waarom.

4 sterren.

Een supervreemde ervaring, kan er eigenlijk niet al te veel over kwijt wat ik nu precies voel.

Aan de ene kant is alles behoorlijk origineel, zijn de dromen echt extreem vreemd en is Bernal echt een heel leuk acteur, wat toch zorgt voor een aantal leuke situaties.

Aan de andere kant verveelt de visuele stijl van die dromen op een gegeven moment ook wel en vind ik Gainsbourg echt een ontiechlijk lelijke verschijning, waardoor ik toch enige moeite kreeg met de romantiek.

Bernal haalt de realiteit en de droomwereld regelmatig door elkaar, waardoor je wel goed moet blijven opletten. Opzich een factor die ik wel kan waarderen, een film die meer vraagt van de kijker dan de gemiddelde romcom. Helaas is het resultaat wat wisselvallig en kan het de klassieker Eternal Sunshine of the Spotless Mind bij lange na niet evenaren.

3*

Heel bijzonder is deze film. En beslist ook een waarvoor je echt in de stemming moet zijn, als je niet openstaat voor wat er op je afkomt wordt het niks. Maar als wel, dan krijg je een dromerig, sprookjesachtig en vooral kwetsbaar verhaal met een heel aparte vertelstijl te zien. Twee lieve mensen - en dan bedoel ik voor zowel Stéphane als Stéphanie dat wel een beetje als 'lieve' mensen zoals Herman Finkers dat ooit zo mooi uitgelegd heeft - worden buren, en daarna slaat de romantiek toe.

Gael García Bernal is perfect, speelt heel sterk, en komt echt volledig over alsof hij ze echt niet allemaal op een rijtje heeft. De droomscenes worden daardoor nog indringender - en ook de stop-action trucjes helpen daar bij. En Charlotte Gainsbourg, misschien net iets minder geniaal in haar spel, maar wel volkomen op haar plaats in deze film, ze is heel aantrekkelijk in precies deze setting - ik weet echt geen enkele actrice die deze rol mooier had kunnen spelen.

Charlotte Gainsbourg is trouwens toch al een heel bijzondere vrouw - ze is beslist niet lelijk, zoals sommigen beweren eerder hier. Aan de andere kant is het ook misschien wel een brug te ver om haar 'mooi' te noemen - tenminste in de gewone, platte betekenis die we daar meestal aan toekennen. Maar toch, ze heeft beslist wel een heel sterke uitstraling - misschien is 'mooi' toch wel een toepasselijk woord, maar dan op een manier die je moet leren zien. Gewoon mooi is ook maar saai, tenslotte - hoe dan ook, ik zie haar graag in een film.

Als enige minpuntjes denk ik toch dat het een ietwat ontoegankelijke film is. En dan bedoel ik nog niet eens zozeer dat de beeldstijl en het verhaal je moeten liggen, maar meer dat je denk ik een redelijke boel geduld en misschien ook meerdere kijkbeurten nodig hebt om te herkennen dat het echt een mooie film is.

AddictedToMovies slaat de spijker op z'n kop trouwens, ik heb ook met zo'n stomme lach op m'n smoel naar de aftiteling zitten kijken. Wat een mooie film.

Net zoals Eternal sunshine of the spotless mind is deze film ook van Michel Gondry. Omdat Eternal sunshine of the spotless mind ontzettend apart is, was ik enorm benieuwd naar deze film.

De vergelijkingen zag ik wel. Na het zien van deze film kan ik echt zeggen dat het overduidelijk was dat het door dezelfde regisseur is gemaakt. Ook deze film vond ik origineel, apart.

Moeilijk om in het verhaal te komen, maar als je er eenmaal inzit, gaat het allemaal erg makkelijk en 'normaal'.

Charlotte Gainsbourg zag ik voor het eerst in de film Antichrist. Goede actrice, veel overtuiging, mooi, sympathiek koppie. Ja, van haar wou ik wel wat meer zien. Ook hier heeft ze het weer erg goed in gedaan.

Gael Garcia Bernal acteerde ook ontzettend goed. Sterk, overtuigend.. wat wil je nog meer?

Het verhaal zelf is ontzettend origineel, tenminste voor mij. Apart.. De manier van filmen..

Wel moet ik toegeven dat ik me op een gegeven moment wel een beetje begon te ergeren aan het feit dat Stéphane de werkelijkheid en zijn fantasie niet meer goed uit elkaar kon houden. Het werd vermoeiend..

Al met al, geen slecht filmpje

3*

Het is niet helemaalt mijn favoriete type film. Ik krijg er een beetje een (ouderwets) seventies hippie gevoel bij (creatief met kurk etc). Ik had 'm al eerder gezien en gisteren nogmaals bekeken.

De acteurs passen prima in het plaatje en de styling is goed. Wat ik ook erg leuk vond is de afwisseling in stijlen en effecten en de surrealistische beelden.

Voor nu een 3.5.

Apart filmpje. Ik kon niet genieten van sommige keuzes van Bernal's personage. Ook vind ik Bernal niet zon fijne acteur om naar te kijken. Maar het is een hele fijne filmervaring.

wat een origineel filmpje. Regisseur zorgt ervoor dat het hoofdpersonage niet altijd meer scheiding kan maken tussen droom en realiteit, en daardoor wordt ook de kijker in de war gebracht.

Het einde was misschien een beetje onverwacht, maar daarom ook weer net helemaal niet. Een filmpje om over na te denken

3.5*

Fijn filmpje, (beduidend) beter dan Eternal sunshine of the spotless mind. Normaal gesproken houd ik helemaal niet zo van droomverbeelding, maar hier werkt het goed omdat de hele film droomachtig is. De vraag wat werkelijkheid is en wat niet doet er helemaal niet toe. Daardoor kan je ongestoord genieten van de leuke vondsten, het vlotte verloop en de grappige wendingen. Goeie rollen ook van Gainsbourg en Bernal. Zeer vermakelijke film dus.

Interessante film, ik dacht trouwens in eerste instantie dat Stéphane een tv-show voor kinderen aan het presenteren was. Maar dat bleek zich dus gewoon in zijn hoofd af te spelen in een soort van droomwereld.

Vrij vaag filmpje verder, want naarmate de film vordert is de droomwereld niet meer van de echte te onderscheiden.

Nipt 3,5 sterren.

Erg leuk creatief filmpje.

Gaat op momenten flink los met knip- en plakwerkjes. Het stop-motion stijltje wordt consequent de hele film gebruikt, maar wel zo veelzijdig en creatief dat het niet gaat vervelen. Daarnaast wordt het goed gebruikt om een prettig verhaaltje te vertellen.

Sfeertje en humor is daarna ook erg goed in orde, en de personages zijn misschien niet altijd even sympathiek, maar wel leuk. Einde is ook erg aangenaam.

4*

Chaotisch, speels, creatief. The Science of Sleep van Gondry is een amusant filmpje waarbij allerlei werelden en tijdlijnen in elkaar overlopen en de regisseur een hoop creatieve vondsten en uitvindingen naar de kijker slingert. Vooral de droomwereld van hoofdrolspeler Stéphane zit vol lekker bizarre dingen; steden van karton, gevechten op het werk, een ritje op een pluche paard of een boot waar een bos in groeit. Jammer genoeg wist al dit creatieve geweld niet te voorkomen dat de film halverwege een beetje inzakt. Het lijkt dan soms alsof veel van het kruid al is verschoten, maar er nog tijd was om te vullen. Maar gelukkig komt Gondry aan het einde nog wel terug met een prachtige climax.

3,5 sterren.

heel apart, maar nee. het spelen tussen droom en werkelijkheid is vaker gedaan, maar dit is wel op een hele andere manier: lekker luchtig en speels. ergens 'verwachtte' ik dat stephan uiteindelijk last van narcolepsie, insomnie of slaapwandelen bleek te hebben, maar dat gebeurde natuurlijk niet: het gaat hier met name om de beeldvorming. de droomscenes zijn allemaal leuk, mooi en humoristisch. er zitten leuke kleine vondjes in de film. en dat is dan ook waar het het van moet hebben.

ik bleef toch met een beetje leeg gevoel achter met de aftiteling. je hebt het idee dat er meer uit te halen was geweest, hoewel ik niet zou weten wat. misschien is het verhaaltje wel goed zo. en zo moet je het dan ook maar zien; gewoon een leuk verhaaltje van anderhalf uur voor als filmtussendoortje.

Fijn.

En toch blijf ik na afloop achter met een knagend gevoel dat er veel meer had ingezeten. Gondry is een man van veel leuke, licht absurde ideeën die meestal heel goed werken. De dromenshow, de pony, dat fantastische water. Alleen blijft het daar een beetje bij. Met een duidelijk concept komen die ideeën beter tot hun recht dan op deze manier, waar het verhaaltje niets meer dan een excuus lijkt om die ideetjes uit te voeren. Nu lijk ik trouwens iets kritischer dan ik ben, want ik heb absoluut genoten. Bernal en Gainsbourg doen het uitstekend, paar leuke nevenpersonages en Gondry stopt er voldoende humor in. Alleen blijft het nu op een solide 3.5*, een iets betere uitwerking had voor meer kunnen zorgen.

Oef.

Qua toon een totaal andere film dan ik had verwacht en eerlijk gezegd misschien ook dan waarvoor ik die avond in de stemming was. Ik begrijp weinig van veel reacties hier, die La Science des Rêves toch vooral neerzetten als een vermakelijk, lief en onschuldig filmpje. Een eerbetoon aan dromen en dromers. Flipman noemt het een ode aan de ontsnapping. Daar was ik op ingesteld en daar hoopte ik op, maar ik kreeg iets totaal anders, namelijk een zware, pijnlijke psychologische drama-komedie, met dromen die aanvankelijk inderdaad mooi lijken, maar in werkelijkheid vooral veel pijn veroorzaken. Dit is geen ode aan de ontsnapping, maar een waarschuwing voor de gevaar van ontsnapping! En dat van Gondry, met zijn altijd goedlachse en sympathieke doe-het-zelf-technieken. Dit had ik nooit achter hem gezocht.

Ik had het eerlijk gezegd moeilijk met deze film. Er zit zo'n rare tegenstelling in toon en sfeer in dat het mij nooit helemaal wist te overtuigen en de miscaste Bernal en Gainsbourg (beiden prima acteurs, maar beiden veel te werelds om goed dromers te kunnen spelen) helpen ook niet mee. Aan de oppervlakte heb je inderdaad dat luchtige en dromerige waar deze film vaak om bekend staat, met die fantasiebeelden gemaakt van karton en celofaan, een opbloeiende romance en guitige humor. Maar kijk alleen al hoe grauw de beelden werkelijk zijn en hoe halfslachtig de handgemaakte special effects geïntegreerd zijn in de "normale" wereld. Het ziet er eerder maf dan dromerig uit, alsof je naar een stel acteurs zit te kijken die net als kinderen zich verliezen in hun spel, maar waar jij als volwassenen slechts de kinderen ziet en niet hun gedachten. Het geeft haast een ongemakkelijke sfeer mee.

Die ongemakkelijke sfeer lijkt bedoelt te zijn, want zeker in de tweede helft haakt Gondry daar stevig op in. Stéphane verliest zich meer in zijn fantasieën, weet werkelijkheid en droom niet meer te onderscheiden en brengt zichzelf in de problemen waaruit hij niet meer geraakt. Dit is in feite een verhaal over iemand die schizofreen wordt en de film maakt duidelijk dat het hebben van waanbeelden allesbehalve bevrijdend is en vooral tot pijn leidt. Neem die scène richting het einde waarin Stéphane eindelijk die date heeft met zijn buurvrouw en daar niet komt opdagen omdat hij zich inbeeldt dat zei hem heeft laten staan, en vervolgens zijn hoofd bijna kapot slaat aan haar deur.

Dat iemand een film met zo'n scène kan omschrijven als een eerbetoon aan dromen is bijna onbegrijpelijk. Fantasie is geweldig, essentieel wellicht, maar wel zolang je nog weet wat echt en nep is, want anders is het lastig leven. Dit is ook geen verhaal over iemand die wegvlucht voor het harde leven en geluk vindt in zijn dromen. Dit gaat over iemand die bang is voor het leven zelf en zich verstopt in zijn fantasieën om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen en geen stap te hoeven zetten naar zijn eigen geluk. Zijn rijke fantasie is zijn vijand. Misschien één van de meest cynische ideeën die ik ooit ben tegen gekomen.

Dit is in theorie allemaal enorm interessant en zoals ik de film hierboven beschrijf zou het een meesterwerk moeten zijn, maar toch voelt het niet zo. Ik vraag me eerlijk gezegd af of Gondry zich wel bewust was van de duistere kant van zijn film. Je zou zeggen van wel, want hij schreef ook het script en besluit zelf om Stéphane in het diepe te gooien. Maar de toon voelt aan alsof Gondry er toch iets luchtigs en mafs van wilde maken. De kleurkeuze is even bizar. Misschien had dit allemaal gewerkt als er met rijke kleuren geprobeerd was ons te verleiden om in het hoofd te kruipen van de protagonist, maar in plaats daarvan kiest Gondry voor lelijke tinten bruin en grijs en een overheersend grauwe sfeer, ondersteund door een irritante hand-heldcameravoering die bij vlagen amateuristisch oogt. Dat in combinatie met die effecten is weer een mix van een fantastisch en een down-to-earth uiterlijk. Het klinkt zo als een bewuste keuze, maar komt niet zo over. En dan is er nog een hoofdpersoon waar ik me tot in zekere mate kon herkennen, maar die toch nooit als een echt mens aanvoelt, wellicht door de miscasting van Bernal.

Een hele interessante film dus, maar misschien meer om over te praten dan om naar te kijken. Uniek is het zeker, maar ook wat frustrerend. Er zijn makkelijk argumenten te geven voor een hoge en een lage score. Ik land op de middenweg.
3*

Koddige film.

Tijdens het kijken van Eternal Sunshine sukkelde ik vroegtijdig in een slaapje, derhalve waren mijn verwachtingen van deze film nihil. Maar alleszins kon ik dit veel beter pruimen. Erg schattig filmpje, met een hoop visuele vondsten die niet zozeer 'mooi' zijn, maar wel érg leuk en aandoenlijk. De film grossiert in dit soort olijke scenes. Noodzakelijk ook wel, want buiten de ingenieus aaneen gevlochten 'droom' scenes was het visueel niet zo heel veel soeps.

Bernal zet een leuke prestatie neer, en voor Gainsbourg blijf ik een soort zwak houden. Kan er mijn vinger niet exact opleggen, maar ze heeft gewoon iets, zowel qua acteerwerk als qua uitstraling. Resterende acteurs zijn niet onaardig, maar enigszins identiteitsloos. Deert verder ook weinig, de meeste screentime is immers weggelegd voor Gainsbourg en Bernal.

Fijne, tedere film dus. Creatief, en met genoeg comic relieve. Keek daarnaast ook nog eens heerlijk weg, was voor ik het wist voorbij. Zeker 3,5*, voor nu.

Luchtig tussendoortje van Gondry.

Alleen tipt deze niet bepaald aan titels als Mood Indigo, Eternal Sunshine... of Be Kind Rewind.

Wat duidelijk is is dat Gondry regelmatig pendelt tussen het Frans en het Engels, en dit klaarblijkelijk een van zijn weinige Franse films is (al dan niet voor de helft Engels gesproken.) Het is echter wel zo dat Gondry overduidelijk iets even snel klaar moest hebben. Het verhaal van deze film lijkt interessant maar pakt niet zo boeiend uit. Een man die verliefd is op zijn buurvrouw en haar alleen kan bereiken in zijn dromen ofzoiets.... Wat wel mooi is is het vele geknutsel en stopmotion-acties en een geknipt en geplakte en papiermaché-Parijs.... Erg creatief en leuk!

Opzich nog prima te doen, maar ik heb het Gondry beter zien doen.

3,5*