La Science des Rêves (2006)

Mooie film die ondanks de 'gekunstelde' dromen straalde in zijn eenvoud.

Personages waren aangenaam om naar te kijken. Iedereen leekt uitermate geschikt voor zijn rol.

Wat me wel opviel is dat het kleurgebruik wat mat was terwijl als dat meer het beeld had uitgesprongen het de film meer goed zou doen.

Al met al de film toch lekker weg kunen kijken.

3,5*

Ik ben bang dat dit er weer eentje is die niet bij Videoland of iets dergelijks te scoren is.

Zo heb ik nog en heel lijstje (Innocence, Bin-jip, Sometimes in april, Yesterday, De battre mon coeur s'est arrete, Les choristes, Les Poupes russes, Oldboy, Grbavica)

Jammer, want het hoeft van mij niet allemaal uit Hollywood te komen. Maar ik ga zulke films ook weer niet zomaar op de gok kopen.

Heel mooie en herkenbare omschrijving van een film die mij helaas niet de hele tijd vast kon houden. Het idee achter de film is geweldig, net zoals de art-direction. Er zit duidelijk veel werk in, de animatiedeeltjes zijn dan ook werkelijk schitterend, helaas schiet de film wat acteerwerk en verhaal betreft net wat tekort. Bernal kan het best, maar zijn -toch wel- typetje wordt erg snel irritant en begaat zulke ongelofelijk domme blunders dat het af en toe onmogelijk lijkt om sympathie met hem te houden. Gelukkig is er genoeg te zien en zo hier en daar ook wel te lachen.

3,5*

Eternal Sunshine was niet helemaal wat ik er van gehoopt had, maar the Science of Sleep is weer 'ouderwets' genieten. Genieten van Bernal en Gainsbourg die een sympathiek stel vormen, genieten van de schitterende aankleding, genieten van de grappige typetjes, van het spelen met talen, de prachtige muziek... ja, een erg fijne film om even helemaal in weg te dromen... zucht...

4*.

Ik had er meer van verwacht, hij viel me een beetje tegen.

Ik heb 't idee dat Gondry zich meer met de vorm heeft beziggehouden, dan met de inhoud.

Als je alle aan elkaar geplakte poppetjes, kartonnen huizen en kriebeltekeningetjes wegdenkt, is het gewoon een eenvoudig boy-meets-girl verhaal dat helaas niet interessant genoeg is om lang te boeien.

Het karige verhaal lijkt meer een soort voertuig om allerlei kleine visuele grapjes in tot uiting te brengen.

3*

Lekkere droomfilm. Ja ook ik heb wel eens dromen met kartonnen autootjes. Dus dat was wel leuk om te zien.

"Als je alle aan elkaar geplakte poppetjes, kartonnen huizen en kriebeltekeningetjes wegdenkt"

Hell no, juist de stijl van die film is zo heerlijk. Ja het verhaal is misschien niet helemaal perfect, maar daar vind ik het niet om gaan bij deze film. Wel was ik niet zo verbonden met de hoofdpersonen als bij Eternal Sunshine.

3.5 voor nu, met kans op 4.0. Iemand enig idee wanneer ie in Nederland op DVD komt?

Bij CD-wow is hij al te bestellen, maar dan krijg je een Engelse of Deense versie.

De Nederlandse uitgave komt pas op 21 juni uit. Helaas.

En een SE zal nog wel langer duren...

Hmm, ok. Nu dan wachten we nog even. Hij is het wachten zeker waard.

Deze was veel beter dan verwacht! Hooggespannen verwachtingen na Eternal sunshine, maar ik was totaal niet teleurgesteld, integendeel. Gael García Bernal speelt een vormgever die zijn dromen en werkelijkheid moeilijk kan scheiden. En hij speelt tevens het mannetje in zijn hoofd dat de dromen fabriceert, een Charlie Kaufman-achtig idee. En waar de meeste regisseurs bij de verbeelding van dromen gaan voor de roze waas en science-fiction, gaat Gondry letterlijk voor het bordkarton. Met name de eerste drie kwartier buitelen de ideeën over elkaar heen en weet de film me zo voor zich te winnen dat ik het tweede deel doorzweef. In tegenstelling tot anderen vond ik het switchen van droom naar werkelijkheid (als die grens nog te trekken valt) helemaal niet vervelend worden. Het deed me nogal denken aan Heavenly Creatures. Knappe, drietalige rol van Bernal die, eigenlijk net als Gondry, met dit materiaal plat op zijn bek had gekund. Heeft iemand trouwens het telefoonnummer van Zoe...?

Ergens vind ik het jammer dat van alle clipregisseurs nét Gondry de onverstap maakt.

Ook hier weer zelfde euvel. Man barst van de ideeën, maar visueel is het een kerkhof. Met de beste wil van de wereld kan ik deze film niet mooi noemen. Soms wel leuk gedaan (de grote handen) en ik heb op zich niet eens wat tegen het visueel idee (rafelige kartonnen cutouts), maar daar ook qua afwerking niks, nada. Het kan allemaal zoveel mooier. Gondry kan het blijkbaar niet schelen.

Verder wel genoeg humor, en Bernal is erg fijn om naar te kijken, als steeds. Film is onderhoudend, genoeg geinige scenes om geïnteresseerd te blijven kijken, maar dromerig ... laat dan de film aan een Yann Samuell over ofzo.

Aardige poging, veel beter dan Eternal Sunshine vond ik. Maar uiteindelijk visueel teleurstellend, en dat voor een clipregisseur.

3*

Nou ja kerkhof... Het mist kenelijk de inventiviteit die jij verwacht van een clipregisseur en waarvan ik wellicht denk "gelukkig dat het geen Requiem for a dream" is geworden

Heeft niks met editing te maken, meer met kleurgebruik en de "animatie"/afwerking van de fantasie in het algemeen.

Beste voorbeeld dat ik momenteel kan vinden is wat Yann Samuell deed in Jeux D'enfants.

De kritiek kan toch niet zijn dat de fantasie-sequenties niet 'dromerig' genoeg gefilmd waren, want dat werkt nu juist goed. Die droom-sequenties moeten in zekere zin dichtbij de realiteit staan, omdat die twee wereleden in elkaar moeten kunnen overlopen en de kijker moeten kunnen verwarren. Dat lukt niet als de protagonist steeds een roze decor in- en uitstapt, zal ik maar zeggen.

Niets dat een regisseur tegenhoudt om de realiteit mooier voor te stellen in een film. Ik vind het gewoon enorm lelijk gefilmd, ook de stukjes in de gewone realiteit. Erg lelijk kleurgebruik en weinig aandacht voor het camerawerk.

En dat doet nog steeds niks af aan het feit dat zo'n kartonnen autotje wat mooier afgewerkt mag zijn bijv. Ik snap de amateuristische insteek van die zaken, maar vindt ze niet geslaagd. Waardoor het enkel wat amateuristisch blijft ogen.

Niets dat de regisseur tegenhoudt om de realitieit niet mooier te maken. Het is een keuze en, ach ja, smaken verschillen. Teveel mooifilmerij werkt op mijn zenuwen. Van de week Suspiria gezien. Dat is wel weer genoeg voor de rest van het jaar Woody Allen is een van mijn favoriete filmmakers, maar voor geweldig kleurgebruik e.d. moet je bij hem niet zijn. Het feit dat film met plaatjes werkt wil niet zeggen dat je als regisseur DUS mooie of bijzondere plaatjes moet gebruiken. Het kan en het mag en ik kan er echt van genieten. Maar er zijn legio andere redenen om een film te maken. Het vertellen van een verhaal bijvoorbeeld. De reguliere tegenwerping die je dan weleens krijgt is dat je als regisseur dan maar een boek moet gaan schrijven. Maar dat is natuurlijk kolder: een regisseur werkt met acteurs, laat die zus spelen en niet zo, plaatst ze op een bepaalde manier in de ruimte, etc. Allemaal legitieme argumenten om een film te schieten ipv een boek te schrijven. De keuze van een regisseur om niet teveel aandacht te besteden aan de plaatjes is niet per definitie een zwaktebod, maar kan een legitieme keuze zijn. Teveel aandacht aan de plaatjes kan de aandacht afleiden van wat de regisseur wil doen bijv. Husbands & Wives geschoten in een Suspiria-decor: ik moet nu al lachen...

Da's leuk voor jou natuurlijk, dat verandert weinig aan mijn manier van filmkijken, noch op mijn kritiek.

Wanneer een regisseur visueel niks wil bieden moet hij inderdaad maar zorgen dat er genoeg rest. Doorgaans zijn komische films de enige die daar bij mij nog wel in slagen.

Gondry mept er in dat opzicht stevig naast. Ik vond het een aantal sterke ideeën die maar half tot bloei komen in een wat onderontwikkelde film.

Gondry doet uiteraard ook maar waar hij zelf zin in heeft, maar zolang blijf ik dat ook doen, en dat houdt onder andere in dat ik kritiek blijf uiten op films die voor mij beter hadden mogen, kunnen en moeten zijn.

Ja maar het blijft altijd een beetje steken in hetzelfde: visueel niet boeiend. Dat kun je dan vervolgens in 90% van je recensies naar voren brengen (want laten we wel wezen, 90% van de gemaakte films is visueel niet boeiend/vernieuwend), maar dat slaat na een tijdje wel dood natuurlijk. Ga toch een boek lezen, denk ik dan. Stel je voor dat ik vind dat in films nauwelijks gesproken moet worden en dat ik dan in 90% van recensies ga zetten dat er "natuurlijk weer veel te veel gesproken wordt" . Ik zou moe worden van mezelf.

Ik niet. Ik word moe van mensen die telkens weer over het verhaal beginnen. Het is maar fictief gewauwel, denk ik dan.

Verder is het doel van MM je bemerkingen bij de films die je gezien hebt neer te pennen. Dat doe ik redelijk consequent lijkt me. We ze saai vindt leest ze maar niet.

Verder zou het redelijk moeilijk zijn zo'n argument weg te laten, aangezien de score vaak niet overeen zou komen met de toon van het bericht.

Films kijken met een star dogma (en "er moet visueel een hoop gebeuren" is een star dogma) is heel consequent maar laat weinig ruimte voor de rijke schakering aan motivaties voor het maken van een film. Het is zeggen dat je van schilderkust houdt terwijl je eigenlijk vindt dat een schilderij wel figuratief moet zijn en kleurrijk. Je kunt dan ofwel in de niet-figuratieve kunst proberen te vinden wat je aanspreekt of de niet-figuratieve schilderkunst steeds het verwijt maken dat het niet-figuratief is. Ik zou jouw postings met meer interesse lezen als je meer het eerste zou doen, in plaats van het tweede.

Nochthans geef ik deze film 3*. Moest ik enkel van een "star dogma" kijken zou dat niet het geval geweest zijn, wel ?

Verder laat ik mij graag overtuigen. De meeste films zijn echter banaal wat betreft het verhaal en/of voorstelling van personages. Mijn denk- en leefwereld stemt ook niet overeen met die van de meeste regisseurs, dus veel heb ik op dat gebied niet bij hen te zoeken.

Bernal doet het aardig maar zijn personage weet mij behalve comic relief verre van te overtuigen. Zo ook zijn tegenspeelster. Er vonkt maar weinig tussen het koppel zelf. Als komedie vind ik deze film dan wel geslaagd, alles wat "meer" zo moeten zijn aan deze film vind ik gewoon te min.

Zware tegenvaller dit. Flauw, rommelig gestructureerd en vol irritante muziek. Het schiet ook nog eens niet op. De dromen zijn leuk vormgegeven en de knutsel-animatie is origineel, maar de personages zijn niet interessant en hoofdrolspeler Bernal is zelfs vreselijk. Gelukkig zijn mijn eigen dromen heel wat interessanter.

Ik misde ook enigszins de diepgang. Jammer, want ik denk dat dit juist een film is die zich leent voor alles wat ik wel gezien heb (kent zijn vermakelijke momenten, zit visueel goed in elkaar en is zeker geen dertien uit een dozijn) én diepgang.

Diepgang, zot..

Ronduit prachtige film! Beste van het jaar ofzo. Gondry is een genie.

Deze film was echt fantastisch, een vriendin van mij had hem aangeraden..ik wist niet dat Michel Gondry weer een nieuwe film had. Deze film haalt het niveau van Eternal Sunshine (net) niet maar hij komt wel erg dicht in de buurt...vooral hoe de dromen gefilmd zijn (geen seconde computer effecten !) is fantastisch. Ik wacht met smart op de nieuwe Gondry !

Sympathiek filmpje met nogal Kaufman achtig script.

Hoogtepunt vind ik de scene met de band.

Op een gegeven moment lijken de grappen en leuke vondsten op te zijn.

Van Charlotte Gainsbourg ben ik niet kapot. Ik vraag me af of zij wel goed eet, ze ziet er erg slecht uit.

Een leuke film, alleen voor mij soms wat moeilijk te volgen...wat is nu echt wat niet!!! De visuele stukjes (bijv. met het paard) waren heel erg mooi gedaan.

Ondanks de moeilijk te volgen verhaal lijn, vond ik de cast heel erg leuk neer gezet en een mooi staaltje acteer werk voor ons hebben achtergelaten.

Van mij krijgt de film 4 **

Het moeilijke zie ik niet echt in de film. Surrealistisch wel. Maar iets moeilijks kan ik er niet van maken. Dit kwam vooral door het dromerige en momenten waar je dan toch echt de realiteit weer werd ingeslingerd.

In het begin leek het wat te worden, en ik had me er misschien wat meer van voorgesteld na het prachtige Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar dit viel me naarmate de film vorderde nogal tegen, soms leuk, maar naarmate de film en het verhaal vorderde raakte de regisseur m.i. de weg kwijt om er een echt interessant einde aan te maken. De titel slaat nergens op, geen enkele wetenschap ontdekt in de film.

"*sigh* Zo is de titel ook niet bedoeld waarschijnlijk. Meer gericht op de dromen en de fantasie in het algemeen. Ook heeft Stefan toch van die neptv programma's. Ik denk dat die titel dan eerder op die programma's slaat. Ook niet echt serieus bedoeld.

Vooral sterk aan deze film is het spelen met locaties. Ik had geen weet van wat er zou gaan komen. Telkens weer kom je terecht in een andere wereld. De ene nog mooier dan de andere. Een ogenschijnlijk simpel verhaal wordt door middel van veel animatiestukjes, creatief vormgegeven. De realiteitsstukjes waren vaak wat minder creatief maar wel humoristisch en lief om te zien. Vooral de stuntelige ontwikkelingen tussen 2 heerlijk op elkaar ingespeelde hoofdrolspelers.

Bijna constant met een lach op mijn gezicht het veelzijdige karakter van Bernal aanschouwt. Geweldig hoe hij het ene moment heel enthousiast en energiek is, dan weer eigenzinnig in zichzelf pratend en aanstellerig als een klein kind en dan weer in een romantische bui is.

Verder ook hardop gelachen. Leuk, als een toevallige vooorbijganger wordt natgegooid .

Genoeg inspiratie opgedaan voor mijn handvaardigheidslessen ook.

Een prachtig stukje cinema! 4,5*