Intohimon Vallassa (1947)

Veel klassieker (en daardoor natuurlijker?) film van Tulio dan de twee films uit het voorgaande jaar die ik zag. Speelt ook op het platteland tijdens het binnenhalen van hout- en hooioogst. Waarin liederen worden gezongen, zodat je haast een Sovjet-associatie krijgt van zingende arbeiders. Gewoon gelijk een lekker begin. Regina Linnanheimo is ook hier weer de spil in een fatale driehoeksrelatie. Ook hier staat er weer veel (familie) eer op het spel en ook hier wordt er met grote gebaren misbaar gemaakt. Inmiddels was ik wel in de Tulio-modus geraakt, dus ik kon hier al nog weer meer van genieten. Wat mij betreft samen met Cross of Love toch echt wel de betere film - maar de Finnen kozen zelf voor Restless Blood op hun eeuwlijst...

Finnen zijn rare jongens

Aki Kaurismäki maakte met Juha toch een remake in silent movie stijl? (moet em nog zien...)

en Russische invloed zal er ook ongetwijfeld zijn. Veel van de stijlmiddelen zijn toch altijd wel ironisch en opzettelijk aangedikt. Waarom zou je in de jaren 40 niet meer in een silent-movie modus kunnen werken, ook vandaag de dag gebeurt dat nog regelmatig... een ironische houding is het enige dat je in die tijd nog niet echt verwacht, dus de twijfel blijft, maar toch zie ik daar wel wat van (zeker als je ook het latere cult 'meesterwerkje' Sensuela in gedachte hebt)

Je Tulio stukjes versterken alleen maar mijn vermoedens

Komen we dan bij schertsende komedies als Hellzapoppin' (1941) uit? Maar daar wordt niet zo teruggegrepen naar de zwijgende stijl. En waarom zit Tulio dan niet in Mark Cousins overzicht, want hij heeft in deze periode wel aandacht voor iemand als Ida Lupino en Joseph H. Lewis? Kan jij enig voorbeeld noemen dat hierbinnen past uit de Jaren 40??? Misschien moeten we het dichter bij huis zoeken: in de Sovjet-periode. Maar daar zag ik geen films uit deze periode. De beginperiode van Aleksandr Rou wellicht? Maar dan nog zou ik blijven denken dat het niet bewust ironisch ingezet zou zijn. Ook omdat ik er verder niets over gelezen heb. In een retro van zijn werk (pas vrij recent) in het buitenland zijn blijkbaar worden als clumsy en forceful gebruikt. Kan ik beide goed plaatsen, maar dat eerste doet toch vermoeden dat er hier geen opzet in het spel is.

Je krijgt de box zondag retour - dus oordeel zelf - en ik hou me aanbevolen voor bronnen, die iets meer zeggen over de achtergrond en stijl van deze Finse Rudolph Valentino (ook nog eens).

Het kan uiteraard zo maar zijn dat Cousins nog geen Tulio heeft gezien... Of zelfs nog nooit van em heeft gehoord... Kan me voorstellen dat iemand als Tulio wel veel 'eclectische' aanhang heeft, maar in de mainstraim niet serieus wordt genomen... Dan wordt je natuurlijk ook geen export product. De Japanners schaamde zich ook diep toen Wakamatsu opeens uit eigen beweging naar buitenlandse festivals ging...

Vond nog deze interessante quote die nog meer invloeden noemt en ook Tulio zelf als een duidelijke voorloper van filmmakers met een meer ironische (zelfs camp?) aanpak bombardeert:

Tulio employs radiant cinematography depicting Finland with staggering beauty to conjure up an elemental tale of sexuality, landscape and of course his perennial obsession with the liberating anger of women.

Tulio is a Finnish national treasure but his films remain tragically unknown in many European countries. Specialising in the much-maligned genre of Melodrama and heavily influenced by Cukor, Lubitsch and Von Sternberg, his spectacular depictions of suffering and sex cast a deep shadow into the works of subsequent directors such as Aki Kaurismäki and Guy Maddin. As Finnish scholar Anu Koivunen explains, "Tulio was both an idealist and a producer of cheap films" which are at once cries for justice and hugely entertaining epics.