The Acid House (1998)

Pindakazen?

Wat een pracht van een film! 5/5

Deze film was er verantwoordelijk voor dat ik me toch nog een enkele keer heb vermaakt tijdens de lessen CKV op de middelbare school!

Geweldige film! Vroeger vaak gezien. "Like fucking Rory for instance"

Wat een absurde maar prachtige film van 3 verhalen vol humor en tragedie.

Ieder verhaal begint met een rustige en gecontroleerd opbouw om vervolgens steeds verder in goede zin te ontsporen. De goede score en verschillende cameratechnieken maken het een genot om naar te kijken. Ook de cast is erg goed en vooral overtuigend met als uitschieters Bremner in het beste van de 3 verhalen.

Het sterke aan The Acid House is dat ieder verhaal iets interessants heeft, of dit nu het verhaal is of de karakters die lekker overdreven en (anti-)sympathiek zijn. Dit samen met de vlieg, de baby en God krijg je een uiterst vermakelijke film die waarschijnlijk niet iedereen zal bekoren.

Mij in ieder geval wel.

4*

man dat was gefokt. dat gebied leek wel een gedeïndustrialiseerde ghetto. ik voelde me zo vies na het kijken van deze film en ik ben wel wat gewend

was een klein beetje leuk

Blijft een fijn tof Brits filmpje van drie losse absurde verhaaltjes. Lekker grof en plat.

Vroeger vond ik 'm geweldig, maar nu toch een beetje minder.

Mooie avatar ORIGIN, de Multi Groove, dat waren nog eens tijden..

Deze film zonder ondertiteling bekijken bleek toch niet zo'n strak plan.

The Acid House gaat echt wel all the way. En dan heb ik het niet enkel over het sappige Schotse accent. Zo goed als alle klassieke filmregels gaan overboord. Met als resultaat een heerlijk ongefilterde kijk op het white trash/drugsmilieu.

Voor twee uurtjes waanzin zitten we met de tandem Welsh-McGuigan wel gebeiteld. De eerste legt een geschift fundament met drie bullshitverhaaltjes die volledig ontsporen, McGuigan doet er nog een schep bovenop dankzij een 'onconventionele' filmstijl.

Een grootse film van het kaliber Trainspotting is dit natuurlijk helemaal niet. Je wordt nergens van je sokken geblazen, laat staan diep geraakt. Maar een lekkere brok middelvinger-cinema, dat is het zeker. 3.5*

Blijft fijn.

Dat Schots is zo heerlijk sappig dat McGuigan eigenlijk niet eens zoveel moeite meer hoeft te doen om een leuke film af te leveren. Samen met het schrijfwerk van Welsh zorgt het voor een karrevracht aan leuke, maar ook vaak tragische personages.

Nu iedereen zit uit te kijken naar de nieuwe Trainspotting, is dit eigenlijk de ideale film om de leegte tot de release van Boyle's nieuwste te vullen. Het begint leuk, tweede short is iets dramatischer, maar uiteindelijk is dit toch de film waarin Ewen Bremner één van z'n beste rollen neerzet.

Vernoem The Acid House en ergens gaat er bij een stemmetje af dat "Coco fuckin' Bryce!" schreeuwt. Heerlijke laatste short die de film een fikse boost geeft. Visueel soms wat kaal (wel fijne editing en leuke camerastandpunten), maar acteerwerk is goed, de verhaaltjes zijn leuk en de film vliegt voorbij.

4.0* en een uitgebreide review

Trainspotting is één van mijn favoriete films, maar deze verfilming van enkele andere verhalen van Irvine Welsh is behoorlijk vervelend. Een paar akteurs uit Trainspotting duiken ook hier op, maar daar houden de overeenkomsten dan ook wel mee op. Dit drieluik is erg lelijk in elkaar gezet en matig gespeeld. De plotlijntjes weten daarnaast absoluut niet te boeien. Het is allemaal vooral erg overdreven, flauw en voor de hand liggend. Shite, kortom.

Een verwarrende duik in de rafelranden van het Schotse leven.

Waar Trainspotting al een flinke inkijk gaf in het leven van junkies en losers in Edinburgh, gooit Acid House er nog een flinke hysterische schep bovenop. Soms geslaagd, soms minder. De vergelijking met Trainspotting kan deze film zeker niet aan, ook al komt het van dezelfde schrijver af. De gelaagdheid van die film is ver te zoeken in deze film, hoewel het middendeel qua oprecht drama nog goed in de buurt komt van de kwaliteit van Trainspotting

.

De openingsfilm is grappig, maar uiteindelijk ook echt over de top, en daardoor minder scherp. Sommige scenes voelen wat plat aan, waardoor de shockvalue het verhaal in de schaduw zet. Grappig en origineel begin wel van deze collagefilm.

Het tweede deel vond ik altijd het sterkst. Dit uiterst sombere verhaal biedt geen sprankje hoop, maar wel een realistische inkijk in het keven van een destructief stel, waarbij de man nog probeert de relatie in stand te houden omwille van het kind. Wanneer hij keer op keer op de proef wordt gesteld door zijn asociale buurman wordt het steeds dramatischer. Dit verhaal is een perfecte korte film. Zo rauw, dit ging wel onder mijn huid zitten, en nog altijd kan ik met de hoofdpersoon meeleven. De onmacht die hij keer op keer voelt kun je begrijpen, en de uitzichtloosheid van het leven in een kansarme wijk als deze werd zelden treffende verbeeld.

De laatste akte is het minst. Het kinderachtige gegeven klinkt wellicht leuk op papier, maar verandert tijdens de film al snel in een flauwe opvolging van voorspelbare grappen. Vooral na het tweede deel is dit een bijzonder luchtige afsluiting, maar door dat contrast valt des te meer op hoe leeg dit verhaal is en hoe plat de karakters.

Een film met een paar goede scenes, en het middendeel is top drama, maar over de gehele linie te mager en te onsamenhangend. Wel een one of a kind.

2,5*

Wat een verrassing! Heb me goed vermaakt bij de 3 grappige, maar ook soms treurige verhaaltjes.

werkelijk geen drol aan*wat een misbaksel van een film*dat gewip met dat vieze lelijke wijf lijkt wel uren te duren*en dan die stomme vlieg op een drol*alles speeld zig af in een soort gheto*om deprie van te worden.en dan dat vreselijke accent wat wel lijkt op scandinavisch*met trainspotting heeft dit werkelijk niets te maken*totaal geen vergelijking*trainspotting is een werkelijk briljante sfeer film met heel goed acteer werk*doorspoelen deze drol van een acid house*de halve ster is die eigenlijk nog niet eens waardig

Leuke Irvine Welsh verfilming weer, zo enkele jaren na Trainspotting. Niet beter, maar wel vermakelijk.

Beginnend met die ene loser Coyle met zijn vuilgebekte voetbalteam en dan uiteindelijk die geheime aanbidder, trekt je al meteen mee in de typische sfeer zoals hij bedoeld is. De rafelrandjes van Schotland zijn in deze kwestie toch wel de wateren waar Welsh als een vis maar al te graag in zwemt... en laat verwerken. De uitzichtloosheid. Die scenes bij die ouders die Coyle een keertje weg willen, en uiteindelijk de wankelende relatie met zijn vriendin. En dan is er ook nog dat moment dat Coyle een vlieg als alter ego krijgt. Levert best wel vieze scenes op.

Dan hebben we een soort huwelijksverhaal. Het stel kan elkaar niet uitstaan en dan hebben we ook nog die gestoorde buurman.

En dan het laatste, wat eigenlijk een beetje op een uitvergrote versie van die afkicktrip uit Trainspotting lijkt. Dit moet wel genoeg zeggen.

Ja, dit was een fijne aaneenschakeling aan vuilbekkerij en een uitzichtloosheid zo groot, dat het op je lachspieren werkt. Het wordt tijd dat Welsh weer eens wat meer aandacht in Nederland krijgt.

3,5*