Voksne Mennesker (2005)

Weer een film die zo leiuk begint en waar men toch maar besloot een omzwaai te maken naar drama. Maar dit is goed kwalitatief goed drama, wat het dan weer minder erg maakt. Leuke vondsten, grappige dialogen en oogt sympathiek. 3.5 sterren

Maar waarom dat ene shot nu in hemelsnaam in kleur was?

Geestige experimentele film.

De film heeft een erg hak-op-de-tak verloop, dat sluit wel goed aan op de melige humor.

Ik vind de humor een beetje te flauw. Die dikzak vind ik wel erg geestig. Het andere hoofdpersonage vind ik supersaai en oninteressant. Ik had veel liever die dikke jongen in de hoofdrol gezien.

Het kon me niet zoveel schelen wat die nietsnuttende graffiti jongen deed.

Het zwart-witte beeld vind ik niet passend voor deze film. Ik stoorde me er zelfs aan, terwijl ik dat normaal gesproken nooit heb.

Van de maker van Noi Albinoi. Die film vind ik beter, maar wel leuk dat deze regisseur zoveel experimenteerdrift heeft. Hij mag het alleen wat beter doseren.

Ja een unieke film is het. De humor is lekker melig en direct voor de raap, zoals Denen wel vaker kunnen zijn. De rol van die scheidsrechter vond ik mooi (wat een gast!), maar ook de sullige hoofdpersoon kon op mijn sympathie rekenen en dat meisje Franc was helemaal . Het eerste gedeelte van de film verloopt lekker vlot, het tweede gedeelte is wat rustiger, waarbij de chille soundtrack erg genietbaar is. Geen hoogvlieger, wel weer een prima film van Deense makelij .

Plot: Daniel, een late twintiger zonder vaste job of woonplaats, verdient de kost met het spuiten van graffiti in opdracht van verliefde kerels die op deze manier hun boodschap willen overbrengen.

Het begint als een bizarre komedie maar langzaam evolueert hij in iets meer en wordt de zin van het leven in vraag gesteld op een mooie, poëtische manier.

Klinkt dit allemaal nogal vreemd...? Dat is het ook !

Deze film is zeker geen meesterwerk maar heeft zoveel scènes die echt fantastisch zijn dat je niet anders kan dan blijven kijken, liefst in je eentje zodat je niet gestoord kan worden (GSM af !! , zoals in de cinema) want anders verdwijnt de magie...

Ach ja, nog een klein detail, hij is volledig in zwart-wit gefilmd, maar dat had je hierboven al kunnen lezen hè

7/10.

Een aanrader voor de liefhebbers van alternatieve films

Noi Albino helaas nog niet gezien, en met deze begonnen.

Behoorlijke knotsgekke (of toch serieuze) zwart-wit vertelling over het leven van een loser. En dan ook weer typisch op de zwarte manier zoals ze dat alleen maar in Denemarken en Ijsland kunnen.

Hoe diep kun je gezonken zijn. Je hebt geen cent te makken en kan ook niet 1, 2, 3 aan geld komen nadat je ontslagen bent, terwijl de rekeningen zich opstapelen, je eigendommen worden verkocht door je huisbaas, en per minuut de rekeningen alleen maar hoger worden. Ondertussen word je ook niet meer serieus genomen door je vader, moet je maar leven in je Fiat rugzak of bij je zeikende vriend. Tsja, hoeveel kan een mens hebben?

Dat overkomt Daniel, nietsnut eerste klas die veel beloofd maar weinig doet (op liefdesspreuken op muren schilderen na dan en op die manier net zo zijn bijdrages krijgt) Hij zit, zoals hierboven opgenoemt tot zijn oren in de shit en ook van zijn schreeuwerige vriend Morfar (schitterende vertolking door Nicolas Bro) die zichzelf als een professionele scheidsrechter ziet. Echter lijkt Daniel zich niet zo al te veel aan te trekken van al die sores. Zeker niet wanneer hij verliefd word op Franc, het meisje van de bakker. Tot grote jaloezie van Morfar.

Zo word Dark Horse gewoonweg een erg fijne, sfeervolle en creative film waarbij we ook vaak getrakteerd worden op onvergetelijke, bizarre en grappige momenten Franc's oma met een kettingzaag, Morfar tijdens zijn proef als scheidsrechter, die verhuizing, die scene dat Daniel olifanten voorbij ziet lopen door een bepaald medicijn enz enz

Verder ook lekker arty opgebouwt en de sfeer en de prima plaatjes van Kopenhagen werken, alsmede dankzij de zwart-wit montage, erg perfect en word er hier gewoon een erg geslaagde feelgood film neergezet (uiteindelijk komt alles ook gewoon weer goed! ) Voor de zoveelste keer weer een parel uit Denemarken, alleen dan nu wel van een Ijslandse regisseur.

4,5*

Vrij originele film met sterke, absurde elementen maar af en toe echt te flauw en dan niet grappig.

Het stemmige zwart-wit kan ik ook niet helemaal plaatsen maar al met al toch wel een aardige film.

De titel kwam me bekend voor en ik had hem dus ook al eens gezien. Maar ik herinnerde me er toch eigenlijk niets meer van. De film begint heel leuk met absurde situaties en komische dialogen. Tegen het einde wordt de film helaas wat serieuzer, maar het blijft toch best een prima film. Als ik mijn oude bericht teruglees stoorde ik me toen kennelijk wat aan het zwart/wit. Dat had ik nu helemaal niet. Het had zelfs iets symbolisch. Er zit namelijk één kleurenbeeld in de film. En dat is de toekomst. De rest is het onbezorgde heden. Hoewel onbezorgd?

Film die me vooral leek te bestaan uit kleine sketches. Dat er in elk fragment wel iets staat te gebeuren is daar niet vreemd aan.bij momenten absurde en grappige film. Tegelijkertijd eveneens wat eigenaardige scènes. Acteerwerk staat zeker op punt, net als de dialogen.

Waarom de film in zwart-wit,geschoten is, is me niet helemaal duidelijk. Leek me zelfs overbodig. Eerste gedeelte vond ik erg sterk, zeker wanneer de focus werd gelegd op Daniel, maar ook zijn vriend Morfar is best leuk. Die scènes als scheidsrechter. Geweldig!

Droogkomisch gedurende meer dan de helft van de film, maar eveneens evoluerend naar iets meer moraal of poëtische elementen.

Maffe mengeling van gortdroge komedie en pretentieus drama, met een vleugje magisch realisme. De leuke personages en de heerlijk onderkoelde deense humor gaan erin als koek, waardoor je sommige vage scenes op de koop toeneemt. Tegen het einde wordt de boel wat serieuzer, iets dat eigenlijk best goed uitpakt. Niet zo goed als Nói Albinói en Fúsi van regisseur Dagur Kári, maar zeker de moeite waard.