On Golden Pond (1981)

Prachtig melodrama dat in 1982 genomineerd werd voor 10 Oscars, maar er 'slechts' drie in de wacht wist te slepen. Dat Henry Fonda en Katharine Hepburn een beeldje in ontvangst mochten nemen voor de beste hoofdrol was echt geen verrassing. Zij speelden in deze heerlijke film één van de beste rollen uit hun ganse carrière.

Voor beste film moest On Golden Pond het helaas afleggen tegen Chariots of Fire van David Puttnam, wat zeker niet onverdiend was. De film haalde ook nog op andere filmfestivals een karrenvracht aan nominaties en beeldjes binnen.

Ook een prachtig gegeven is, dat men met een totale cast van slechts acht mensen, een waarachtige filmklassieker kon maken.

Graag meer van dit aub...

Gisteren herzien na 30 jaar en ik moet zeggen de film heeft nog meer in druk op me gemaakt.

Het spel van deze twee echte Hollywood sterren is gewoon formidabel, ook Jane Fonda is erg op haar plaats als de gefrustreerde dochter die op zoek naar de liefde van haar vader is.

Ik heb me stem verhoogd van een acht naar een negen.

Bij vlagen mierzoet, maar de zeer sympathieke Fonda en Hepburn spelen hun rol zo goed dat het makkelijk te verdragen valt en het lastig is om niet mee te leven met de hoofdrolspelers. De dromerige setting in New England aan het meer helpt daar natuurlijk ook bij. Terechte Oscars voor de 2 acteergiganten.

3,5*

Dit blijft toch wel een erg ontroerende film waarbij je toch wel aardig wat moeite moet doen om er geen traantje bij te laten, dit vooral door het aangrijpende en voor velen toch ook wel deels herkenbare verhaal.

On Golden Pond mag wat mij betreft een ware klassieker genoemd worden en 1 van de beste drama films ooit gemaakt.
Het enige punt waarom ik deze film geen 5 sterren geef is omdat ik het jammer vond dat Bill niet nog een keer op het einde of tegen het einde aan verscheen.
De kort maar krachtige discussie die hij voert met Norman had van mij nog wel 10 minuten langer door mogen gaan

Stem blijft staan op 4,5 dus!

Prachtige film over een bejaard echtpaar die hun kleinzoon op bezoek krijgen in hun vakantiehuisje. Uitstekende dialogen, wellicht clichématig maar zeker oprecht. De momenten tussen vader en dochter (in het echt ook vader en dochter) zijn ontroerend. De twee oudgedienden, Henry Fonda en Katherine Hepburnm zetten twee heerlijke rollen neer hier.

Kleine tegenvaller. Dan begon de film nog goed met mooie beelden van weerspiegelingen in het water (dat éne shot dat maar omhoog en omhoog gaat!) en wat gepingel van muziek op de achtergrond. Maar die beelden blijven het mooiste en die muziek - die steeds terugkomt- gaat zelfs irriteren. Als één Hepburn in beeld komt, dan gaat het eigenlijk mis, want wat een vervelend mens. Geen idee wat haar bezielde (noch wat de Oscar-commisie bezielde overigens) maar dit overacteren slaat natuurlijk nergens op. Irritant en te aanwezig. Dan maakt Fonda zich er een stuk beter vanaf, al heeft hij ook er wel eens last van, maar hij heeft nog kwaliteit genoeg af en toe heel ingetogen zijn gezicht te laten spreken en dat doet hij dus wel heel goed. Jammer, want het script is dan wel mierzoet, maar kent wel goed geschreven teksten waar je als acteur heel veel mee moet kunnen. Daarnaast is dit een typisch geval van 'man ontmoet jong kind en verandert' maar dan wel redelijk genuanceerd. Fonda had dat immers in zich en verandert niet zo heel veel, slechts een klein beetje.

Verder is het redelijk uit te zitten, als is het echt mierzoet en zeker van het einde kreeg ik bijna braakneigingen (dochter Fonda leek er ook echt nog op het laatst ingeschreven, want daar gebeurt nauwelijks iets mee). 2,5*.

Ik heb deze film jaren geleden al eens gezien voor school. Ik vond er toen al niets aan, en ik vind er nog steeds niets aan. Een film over alzheimer, ouder worden. De kinderen van de ouderen en de kleinkinderen. Kortom simpelweg het "leven". Als het nou nog leukere mensen waren geweest of als het er niet zo ontzettend Amerikaans dik bovenop lag allemaal, was de film misschien nog iets beter te pruimen geweest. Maar nu vond ik het nog steeds een vervelende film om naar te kijken.

Op zich is er niet veel speciaal aan de film. De film wil niet visueel overtreffen of overweldigen. Maar dat maakt het zo goed door een oprecht verhaal te brengen. Fonda & Hepburn zijn zeer sterk. Verrassend dat deze twee Hollywoodlegendes elkaar zelfs voordien nog nooit gezien hadden. En dan nog eens de eerste (en enige) film van Henry Fonda en Jane Fonda samen. Vooral beide Fonda's en Hepburn acteren met vakmanschap, maar ook met zoveel emoties. Leuke eenvoudige dialogen ook trouwens. Een heerlijke film!

Beetje oubollig familiedrama, duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar de moeite waard door de prima cast. Vooral Henry Fonda, hier in zijn laatste rol, is erg goed als de narrige, gesloten vader die worstelt met dementie. De dialogen zijn sterk en vaak erg grappig en de personages zijn leuk genoeg om hier een aangename kijkervaring van te maken. Jammer van de stroperige muziek en het erg standaard camerawerk.

Film waar ik nooit zo veel zin in had, omdat ik er heel weinig van verwachtte. De titel alleen al sprak me totaal niet aan (slecht criterium, ik weet het), maar de regisseur leek verder weinig bijzonder werk te hebben geleverd en ook de plot leek me mwah. Maar ik ben toch blij het een kans te hebben gegeven want het is een prima film.

Dat is vooral te danken aan de acteurs, met name Fonda is geweldig als cynische ouwe zak. Dat hij langzaam maar zeker ontdooit door de onverwachte logeerpartij van een dertienjarig knulletje (moet je nu trouwens mee aankomen, "we gaan een maand naar Europa, hier is ons kind, doei!") zal weinigen verrassen, maar toch ging ik er in mee. Hepburn doet het trouwens ook goed, maar haar rol is wat subtieler en dienender. Dat Jane Fonda de dochter van vader Henry speelt geeft de film nog extra realisme. Los van het acteerwerk en de mooie omgeving is er voor cinefielen niet echt veel te halen, maar soms doen de acteurs al het werk.