Anklaget (2005)

Zeer indringende kijk in het leven van iemand die ergens van beschuldigd wordt en hier continu mee geconfronteerd wordt. Mede dankzij de Dogma-achtige stijl en het goede acteerwerk komt dit ver boven gemiddeld uit. Er valt te twijfelen aan hetgeen op het einde, de een zal het afbreuk vinden van de rest van de film, de ander niet. Ondanks dat dit een zeer indrukwekkend slot is, maakte het voor mijn gevoel de film wel degelijk wat minder. 3.5 sterren

Geweldig sterke en haast ondraaglijke film. Ik kan hier beginnen zeveren over de schitterende wijze waarop hij álle sentimentele valkuilen ontwijkt en het fenomenale realisme van de personages, maar misschien moet je sommige films niet op die manier ontleden maar ze gewoon ervaren zoals ze zijn. En de prachtige wijze waarop het scenario opgebouwd is en het feit dat echt álles op zijn plaats zit zal dan wel blijken.

Uitermate sterke film. Wat is de waarheid achter het drama? Langzaam wordt de film opgebouwd naar een nagelbijtende climax die haar weerga niet kent.

Acteerwerk is uitstekend, camera-registratie is uitermate effectief (vele close-ups naar zaken die afleiden van het gesprokene, dat de gemoedstoestand van een geteisterde Troels Lyby [de vader] extra onderstreept) en heeft totaal niks te maken met 'dogme-achtig' wat een aantal gebruikers alhier opperden [een euvel wat Deense cinema en acteurs nu eenmaal met zich meebrengen lijkt wel].

Een van de betere moderne Europese films. Uitermate verrassend, spannend en hevig emotioneel. Het einde 'moest' van mij, maar ik kan me zeer goed voorstellen dat anderen er strafpunten voor geven.

Het gebeurt zelden dat je een film een ambigu karakter kunt aanmeten, maar voor ‘Anklaget’ is dat zeker wel het geval. De 2 (morele) standpunten waaruit je de film kunt bekijken blijven tot de ontknoping even waarschijnlijk, het gevoel dat je er uiteindelijk aan overhoudt verschilt van persoon tot persoon.

Wat de meesten wellicht zullen denken is dat Hendrik onschuldig is, beweert mijn broer. Zijn leven is een puinhoop na wat zijn dochter hem heeft aangedaan, hij kan niet meer functioneren binnen het hokje waar men hem in plaatst en wordt bijgevolg wantrouwig jegens iedereen die hij kent. Hij kan zijn dochter niet weerzien, maar waarom? Kan hij haar echt niet vergeven? Of voelt hij angst voor een nog grotere sociale isolatie bij een gezinshereniging? De bekentenis is dan een mokerslag, een ommekeer die al het voorgaande in een ander daglicht plaatst. ‘Anklaget’ is een potentieel meesterwerk, of doet voor anderen te geforceerd aan.
Waar ik echter meteen van uit ging was Hendriks vasstaande schuld. Stine bekent de feiten en Hendrik voelt dat het zo moest lopen. Hij heeft het moeilijk met het feit dat zijn vrouw het niet ziet, dat de rechercheur nog een verklaring lijkt nodig te hebben (terwijl hij hem toch al heeft veroordeeld), dat zijn advocaat er zelfs niet naar vraagt. En vooral, dat de omgeving zijn dochter klem zet ter verdediging van hem. De scène dat hij haar kan volgen op de monitor is dan ook de absolute climax: juist tijdens het “verraad” van de vader voelen vader en kind beiden dat ze dit alleen aan elkaar kunnen opbiechten, maar niet tegenover derden. De vrijspraak bemoeilijkt het alleen nog maar voor Hendrik: hoe wordt verplicht te leren leven met zijn onschuld en lijkt er stilaan zelf(s) in te gaan geloven, maar anderzijds voelt hij de verachting van de maatschappij voor zijn daad. In de wetenschap dat hij de wet achter zich heeft verliest hij het noorden en gaat hij de dialoog aan met de aanklager; hij wordt overspoeld door paranoia tegenover iedereen die écht in zijn onschuld lijkt te geloven – deze mensen doen hem immers aan zichzelf denken(?). Het vervolg is duidelijk: hoe beseft dat hij zijn daad onder ogen moet zien, maar daar zijn dochter hem nog steeds niet vergeeft is hij niet meer in staat iets te doen.
(In die zin heb ik ‘Anklaget’ bekeken zoals de meesten de film zullen herbekijken. Erg is dat niet, het is alleen spijtig dat ik nooit de “ommekeer” zal kunnen ervaren ...)

Tot zover de psychologische "ontleding", nu over tot de evaluatie: ‘Anklaget’ is een uitstekende film. Regisseur Jacob Thuesen brengt het verhaal echt nààr de kijker, via een beeldende stijl die puur registreert en nergens oordeelt. De film blijft tot het eind (waarin sommige scènes iets te lang uitgesponnen worden) boeiend, ondanks de weinige verhaaltechnische “gebeurtenissen”. Het slot had misschien krachtiger gekund (ik dacht aan iets à la ‘Lilja 4-Ever’), maar had zo zijn voeling met de werkelijkheid kunnen verliezen – wat de keuze van de regisseur dus verklaart...
In plaats van een niet te doorgronden arthouse-filmpje is ‘Anklaget’ een sterk psychologisch portret (of sociale studie) over psychologische aftakeling geworden... Zo is de Europese cinema weer een intense film rijker, en de Deense cinema een klinkende naam! Chapeau.
3,5*

Schitterende film!
De hele film denk je dat de man onschuldig is en je voelt mee met zijn pijn, als hij dan uiteindelijk toch bekent komt dit als een mokerslag aan.
Enorm sterk gespeeld door alle acteurs en vooral Troels Lyby.
Een aanrader!

Best een degelijke film dit, met een helaas wat minder einde.

Het thema waar de film over gaat is niet echt makkelijk, maar wordt zorgvuldig uitgewerkt. De acteurs spelen alemaal redelijk ingetogen en slagen er hierdoor in om behoorlijk overtuigend over te komen. Vooral de momenten na de rechtszaak vond ik sterk en soms ook best confronterend, zoals het er in feite op neer komt dat de vader, ondanks dat hij vrijgesproken is, als het ware toch door zowat iedere buitenstaander veroordeeld wordt. Van zoiets kom je nu eenmaal moeilijk af. Dat vond ik ook enorm realistisch weergegeven.

Maar dan het einde, waar de regisseur wat mij betreft de fout mee ingaat. Dat de vader ineens schuldig blijkt te zijn, doet voor mij toch wel afbreuk aan de film. Ergens voelde ik het ook aankomen, maar anderzijds haalt het ook een hoop van de impact van de film op mij weg. Of hij het wel of niet gedaan had, had beter een vraagteken kunnen blijven, dat had ik echter stukken beter gevonden. Maar goed dat is nu eenmaal niet gebeurd en dus rest "slechts" een voldoende.

3,0*

Prima film met een sterke hoofdrol van Troels Lyby. Met de voorgaande commentaren ben ik het eens dat film eigenlijk een minuut of vijf te lang duurt en dat een open einde een meer passend slot zou zijn geweest. Vooral de scène tussen de pratende vader en de zwijgende dochter is heel sterk.

Blauwe gloed. Meneer Thuesen probeert er visueel tenminste iets van te maken. Ook met redelijk wat close ups van allerlei dingen om de gemoedstoestand van de vader van het gezin te accentueren. De focus van de film ligt dan ook volledig bij hem. Zo komt de dochter pas in beeld tijdens de rechtszaak.

Op die manier word je als kijker onderdeel van zijn precaire, gebrandmerkte situatie. Troels Lybya acteert niet alleen de pannen van het dak, hij krijgt ook de ruimte om er een interessant personage van te maken. Eentje die heel wat verder komt dan zomaar een zielig slachtoffer van omstandigheden.

Neem alleen al de reacties op z'n advocaat en vrouw wanneer ze hem de hamvraag dan toch stelt. Je voelt de emotionele lading van het gezin geleidelijk aan toenemen. Een bommetje dat uiteraard moet barsten, maar net daar laat het scenario het toch afweten. Erg plausibel kwam het althans niet over.

Redelijke film waarin een vader door zijn eigen dochter wordt beschuldigd van incest. Ondanks een verrassende ontknoping draait het hier in eerste instantie niet om de schuldvraag. De beschuldiging alleen is genoeg om iemands leven overhoop te halen. De dochter zelf komt maar zelden in beeld, en dit kwam me wel wat manipulatief over.

Skandinavisch traag, wat mogelijks nodig blijkt om de gemoedstoestanden van de personages te illustreren, maar toch ontbreekt deze film een zekere kracht. Ben er van overtuigd dat in handen van een goede Britse cineast (Kenn Loach, bijvoorbeeld) het thema gevoeliger en sterker zou zijn uitgewerkt. Het hoofdpersonage is wel goed maar het is moeilijk om karakter, gedragingen en reacties gedurende de film goed in te schatten. Stoorde mij ook dat er toch in het vage gebleven wordt over "het" gedaan te hebben. Aanklaagster antwoordde niet op de vraag voor de rechtbank en tot op het einde van de film is er nog geen zekerheid over wat precies.

Uitstekende film, die een beetje inzit tussen een intelligent drama en een stijlvolle thriller. Thuesen laat het verhaal zichzelf vertellen zonder verdere uitleg te geven. Met puik camerawerk, indrukwekkende acteerprestaties en een sterke soundtrack weet Anklaget vrijwel continu de spanning vast te houden en daarnaast wordt de enorme impact van zo'n drama op de betrokken personen zeer geloofwaardig verbeeld (waarbij, toegegeven, clichés niet volledig afwezig zijn). De wending aan het einde is op zich interessant, alleen vond ik de aanleiding hiervoor scriptmatig: dat meisje heeft geen rol in het gesprek met haar vader, en het belang dat zij bij deze ontmoeting zou hebben ontgaat me. Echt een scene die geschreven is om de twist mogelijk te maken derhalve. Het zijn echter slechts kleine puntjes bij een verder ijzersterke film. Niet zo gericht op het grote publiek als Jagten maar eigenlijk iets beter.

Goed, maar niet perfect. Sterk geacteerd, mooi geschoten. Dreigend ook: wie verwacht nou niet dat er in het zwembad iets mis zal gaan?

Maar af en toe vond ik de karakters ook wat ongeloofwaardig. Een voorbeeld: Als je zo'n relatie hebt als in het begin van de film wordt geschilderd, dan is het niet geloofwaardig dat je later helemaal niet meer communiceert. Ondanks dat er veel gebeurd is.

Toch vier sterren. 3,5 is net te weinig.

Het zal je maar overkomen... Je wordt beschuldigd voor seksueel misbruik... nota bene door je eigen dochter.

Het is schrikbarend om te bedenken hoe je het in je hoofd moet halen om iemand vals te beschuldigen of... om eventueel te koop te lopen om indruk te maken om erkend te worden. In dit geval krijgen we te maken met een wel heel pijnlijk geval... Zwemleraar Hendrik en zijn vrouw kampen al enkele jaren met hun puberende dochter.... Deze is moeilijk te bereiken. Kan van alles zijn natuurlijk. Totdat dat telefoontje...

De kern van de film wordt vanaf dat moment: Hoe gaat dat aflopen... Hoe gaat Hendrik ermee om en... uiteraard; moet je het zo'n kind vergeven, of moet je haar maar lekker in de instelling laten zitten en onterven. Ik zou het laatste doen...

Maar dan uiteindelijk de twist... Een klap in het gezicht. Hendrik die hierbij echt eventjes op een psychopaat lijkt en de rollen omdraait

De film wist me mee te sleuren in de machteloosheid en de kilheid. Je zou bijna kunnen zeggen dat dit een voorproefje is van Jagten. De sfeer is grauw en donker... en ook de gevangenisscene is te voelen. Een sterk psychologisch portret.

4,0*

Sterke film die wel wat weg heeft van die andere bekendere Deense film Jagten. Maak het maak eens mee om beschuldigd te worden van seksueel misbruik met een minderjarige. Je hele wereld valt als een kaartenhuisje in elkaar en dat gebeurt ook met Henrik. De schuldvraag wordt heel subtiel en fijn weergegeven in de film. Ook na de vrijspraak blijft het interessant om te volgen hoe de buitenwereld blijft oordelen over iets waar ze niets van afweten. Waar rook is, is vuur, nietwaar?

Ook boeiend was het feit hoe de vader het moeilijk had om zijn dochter terug te zien. Ik snap de houding van zijn vrouw wel, maar vond deze toch vrij drastisch en weinig empathisch. Aan de andere kant is het wellicht de enige manier om het gezin samen te houden. Ik weet niet hoe ik zou reageren, hoewel, ik zou het wellicht niet kunnen.

Het einde was ontnuchterend en zag ik niet aankomen. Had echt wel de indruk dat hij onschuldig was. De bekentenis zelf vond ik iets te gemakkelijk en zonder enige aanleiding. Maar het zeer sterke eerste anderhalf uur maakt erg veel goed. Mooi!

Indrukwekkende film.

De hele film blijf je aan de kant van de vader staan er dat hij er ingeluisd is door zijn dochter. Alles wijst op zijn onschuldigheid.

Indringend psychologisch drama over een vader (Troels Lyby), die door zijn dochter ogenschijnlijk vanuit het niets wordt aangeklaagd voor seksueel misbruik. Het verwoestende effect hiervan op het gezin wordt door regisseur Jacob Thuesen subtiel maar meedogenloos in beeld gebracht. Het unaniem sterke akteerwerk en de observerende, haast afstandelijke aanpak van het delicate onderwerp zorgen voor een onbehaaglijke maar tegelijkertijd fascinerende kijkervaring.

Realistisch opgezette dramafilm uit Denemarken, die het vooral moet hebben van de vraagstukken die het zijn kijkers oplegt. Regisseur Jacob Thuesen beheerst zijn camera-opmaak goed en zorgt daarmee voor een doeltreffend sombere filter over zijn beelden heen. Toch zijn het Troels Lyby en Sofie Gråbøl die voor de meeste pluspunten zorgen met diens uitstekend gecontroleerde acteerwerk en daarmee een aanzienlijk deel van de goede beoordeling binnenhalen. De finale is uiteraard logisch en daarmee wat voorspelbaar, maar wordt niettemin uitstekend benut. Anklaget brengt weinig vernieuwing, maar staat in de basis zonder zorgen als een huis.