Diep (2005)

Weer zo'n verhaal...

lijkt me niks als ik het plot lees

David van der Heyden (componist van Wilde Mossels) gaat de score doen trouwens...

Goede dingen over deze film gehoord, btw.

Lijkt me wel een mooie film. Monic Hendrikx is trouwens een goeie actrice!

Ik ben heel erg benieuwd naar deze film. Ik heb er ontzettend veel over gehoord. Wie doet de productie? En wie is dat meisje?

check : ELLE oktoberblad, pagina 36, vind je meer over de artiesten in de film DIEP.

morgen premiere

Best goede film.
Leuk om die typisch 70's spullen weer eens op het scherm te zien.
Het is een feest der herkening voor vrouwen die geboren zijn rond +/- 1965.
Soms is het camerawerk om een beetje draaierig van te worden.
Alles wordt door het oog van Heleen gefilmd.
Het einde van de film was eigenlijk heel triest.
Ik dacht dit soort teleurstellingen ga je nog vaak tegenkomen in het leven.......

Ik ben diep onder de indruk.
Dit is een van de beste Nederlandse arthouse films die tot nu toe zijn verschenen! Van Dusseldorp is een compromisloos filmer. Haar stijl vertoont overeenkomsten met de stijl van Gus Van Sant. Er wordt niet zoveel gesproken in de film, de film registreert vooral. De camera zit dicht op de huid van hoofdrolspeelster Heleen, voortreffelijk gespeeld door Melody Klaver. Ze is een verlegen meid, maar wanneer ze dan wel spreekt laat ze haar gevoelens blijken.
Na de scheiding van haar ouders wordt Heleen vooral op zichzelf teruggeworpen. Moeder heeft het druk met haar minnaars. Je ziet de worsteling van Heleen met zichzelf en je kijkt mee met haar versnelde weg naar volwassenheid.
Het enige dat me stoorde in de film was het karakter Steve. Een irritant figuur, en vooral jammer dat hij Engels spreekt en stomme dialogen heeft.
Maar verder niets dan lof voor deze film. Diep is een prachtige coming-of-age film over een puberend meisje op zoek naar de eerste ervaringen met liefde en sex.
De scene tegen het eind van de film op het feest is prachtig. Opgemaakt als een jonge vrouw verliest ze die avond haar onschuld. Ze loopt stralend en zelfverzekerd de concertzaal binnen. De laatste scene is een verwijzing naar het begin van de film; de 'zelfstandige' duik in de zee maakt de cirkel rond.

Ruim 4 sterren.

Diep draait nog maar in 5 steden: Amsterdam, Den Haag, Nijmegen, Rotterdam, Utrecht. Gaat dat zien!

Kwetsbare puber

Diep laat het veertiende levensjaar van een meisje zien. Als de film begint zie je een gelukkig gezinnetje op nieuwjaarsdag een duik nemen in de koude zee. Als de film eindigt zie je opnieuw zo'n nieuwjaarsduik, maar nu van de de veertienjarige Heleen in haar eentje. In de tussentijd is ze vrouw geworden.

Heleen is in de jaren zeventig kind van vrije ouders die scheiden na een slippertje van de moeder. 'Sex is als het eten van een boterham', roept de moeder nog, maar de vader denkt daar toch anders over. In deze omgeving moet Heleen zelf zien te ontdekken wat sexualiteit is. Van haar omgeving ontvangt ze hiervoor geen houvast. Als Heleen zegt dat ze aan de pil wil, zegt haar moeder alleen maar dat ze dan een afspraak moet maken met de NVSH. Leuk al die vrijheid, maar Heleen is wel heel erg aan zichzelf overgelaten.

Over die worsteling gaat deze film. Simone van Dusseldorp heeft er een integer en intiem portret van een puber van gemaakt. De wereld bekijk je door de ogen van Heleen. Van de nieuwe vriendin van papa zie je daarom vooral close ups, van de parelketting, van de grote boezem. Als kijker sta je ook volledig aan de kant van deze puber, hoe flauw en moeilijk ze soms ook kan zijn. Dat is toch een kunst. De film is zo dichtbij haar gemaakt dat alle anderen echte bijfiguren worden. Dominant is Heleen en haar interpretatie van de wereld.

Je ziet hoe ze opbokst tegen een stoerdere klasgenoot, hoe ze de grenzen aftast met een Frans vakantievriendje, hoe ze wordt aangetrokken door Steve, een kraker die de absolute vrijheid vertegenwoordigt. Alle onzekerheden van een puber en alle ontdekkingen worden in deze film breed uitgemeten en met respect. De ontwikkeling waar Heleen doorheen gaat wordt zo heel serieus genomen. Aan het eind van de film ben je met haar blij als zij zich zelfstandiger en volwassener voelt.

Monic Hendrickx (Kees de Jongen, Het Zuiden, Nynke) speelt nu eens een tamelijk irritante rol. Als moeder gelooft ze in een vrije opvoeding. In de praktijk betekent dit nu alleen dat haar dochter alle vrijheid krijgt, maar ook dat ze vooral met haar eigen problemen bezig is. Melody Klaver als Heleen speelt een heerlijke rol. Ongelooflijk dat ze zich zo bloot durft te geven, zo kwetsbaar als haar personage is. Al met al levert het zo'n prachtige Nederlandse film op die over iets heel kleins gaat in een gewoon leventje, maar daarom niet van minder belang. Sterker nog, hoe dichterbij de pure menselijke ervaring een film is, hoe groter de relevantie en herkenbaarheid. Mooi!

Prachtige, gevoelige film inderdaad.

De eerste scene (waarin je een meisje in close-up ziet kussen, het eerste moment weet je niet precies wie of wat ze kust, het blijkt haar eigen arm) vond ik al meteen prachtig. Direct is duidelijk dat de film gaat over onzekerheid wat betreft seksualiteit en liefde. En de hele film is daar continu op gefocust, wat ik een geslaagde keuze vind.

Heleen is in de omgeving van haar vrienden onzeker, maar onderzoekend. Tegenover haar familie is ze rechtdoorzee en vaak dwars. Een echt pubermeisje.

Erg mooi vond ik ook het camerawerk. De beelden zijn vaak licht bewegend, zoekend, dromerig. En vanuit subtiel merkwaardige perspectieven: zelden zie je de gebeurtenis, de persoon of het voorwerp centraal in beeld, vaak neemt een zijmuur, de straat of het gras een groot deel in beslag. Close-ups zijn zelden volledig.

De beelden lijken de wankelende twijfel en het persoonlijke in de perceptie van Heleen subtiel te benadrukken. Maar de sfeer is ook dromerig. Alsof het een onvolledige herinnering is. Het kan haast niet anders of dit is een zeer persoonlijke film

Ik heb ervan genoten. Praktisch als enige in de zaal, trouwens. Naast mij zat er liefst één iemand anders...

Dat vond ik ook niet zo geslaagd. De keuze voor een karikaturale stoere, onbereikbare 'held' vond ik op zich prima. Dat hoort ook bij de perceptie van zo'n puber, denk ik, maar ik stoorde me af en toe ook aan hem. In Wilde Mossels heeft die Ier een vergelijkbare functie, maar daar werkte het beter.

Nog iets storender in Diep vond ik trouwens dat ze voor Richard niet gewoon een echte Fransman hebben genomen. Dat Frans klonk me wat al te Hollands.

Goede film. Pracht cast die veel indruk maakt, erg mooie fotografie en regie. Alleen jammer dat het verhaal misschien net wat te slepend en bekend is. 3,5*

Recensie DVD Diep

ok dit komt dus ook letterlijk uit die recensie waarvan je de link gaf:P

Die is dan ook van mijn hand

Ok ik dacht al:P vet!

Onee he

Wat?

Of hij haat je recensie of hij haat de film.

Wilde ik gisteren de DVD van "Diep" kopen, was hij nog nergens te krijgen . Niet bij de FRS en ook niet bij Van Leest.

En dat terwijl zowel video.nl als dvd-home.nl melden dat "Diep" al op 27-04-2006 zou moeten zijn uitgekomen.

Weet iemand hier hoe dat zit?

Ik heb de DVD gewonnen via deze site dus er zal ongetwijfeld al wel een release zijn geweest

27-04 is ook de datum die A-film mij gegeven heeft.

Bij bol.com kun je diep gewoon bestellen! Levertijd 3 tot 6 dagen!

Ik sluit me aan bij de positieve kritiek hier, dit is een erg mooie film. Wat vooral opvalt is de cameravoering, in de hele film is vrijwel geen wide shot te bekennen. Die close ups benauwen je wel waardoor het niet altijd even prettig is om te bekijken maar het is wel functioneel en het werkt.

De cast is ook goed, vooral Melody Klaver overtuigt. Best een gedurfde rol die ze knap invult. De rol van Steve vond ik een beetje jammer, wel functioneel maar de dialogen die hij heeft zijn niet echt op niveau van de rest van de film. Een smetje op een verder sterk in elkaar zittend scenario.

Een mooie DVD dus om te winnen, het was het waard erop te wachten .

4*

Ik vond dit 1 van de sloomste films die ik ooit heb gezien.

Mischien ook het feit dat ik op iets schokkends of spannends zat te wachten.

Ik denk als er 30 gesproken zinnen in de film voorkwamen dat het veel is.

De personage`s konden mij totaal niet boeien omdat het niet gemeend en nep overkwam.

Als je bij mij thuis een uurtje filmt heb je een leuker en spannender verhaal .

Zonde van mijn tijd en mijn avond.

Ik geef de film toch nog een 2 voor de moeite en wat hier ook al eerder gezegd is, voor het camerawerk.

Het is een slome film wellicht, maar ik noem het liever erg fragmentarisch, met een thema dat je niet vaak ziet, alhoewel Bluebird realistischer overkomt.

Dit neigt naar surrealisme, op zich niks mee, de camera was vaak briljant, maar toch, het had meer verhaal mogen hebben, maar dat is laffe kritiek.

Wat ik wel storend vind is dat de makers het nodig vonden om in Nederland oud-en-nieuw in de zomer te verfilmen. (groen aan de bosjes, en een hoge schaduw, en een zee die klaarblijkelijk heel warm is.) Tja. Azijnpismomentje.

Karakter Steve vond ik niet echt storend, echt een real-life figuur op de brink van de jaren 70-80. Duidelijk dat het een loser is. Vond dat wel wat hebben.

Melody Klaver speelt overtuigend, dat moet gezegd worden, maar het gebruik van muziek is maar heel erg karig, en dat vind ik dan weer jammer. Ik eindig bij een 3.5*

Hmmm... ik ben niet zo enthousiast.

Vooral de manier van vertellen zit me niet erg lekker. De fragmentarische, staccato achtige stijl vind ik te afstandelijk voor een film over het gevoelsleven van een 16-jarig meisje. Hierdoor kwam het vooral erg stroef op mij over, alsof de regisseuse zelf ook niet zo goed wist wat ze wilde laten zien, behalve een overdosis net niet voldoende interessante close-ups.

Af en toe worden er onderwerpen aangestipt die op zich al een filmverhaal kunnen opleveren, die vervolgens blijven liggen om niet meer terug te keren in de film. Wat mij betreft een paar gemiste kansen om de film een stuk beter te maken dan 'ie geworden is.

Beetje jammer. 3,0*

Dat de film zo fragmentarisch verteld wordt vond ik juist geslaagd. Ik had het idee dat alleen de momenten uit haar leven worden getoond die iets met seksualiteit te maken hebben, alsof dat de enige momenten zijn die ertoe doen voor Heleen.

Dat wat betreft de vertelling, maar toch kwam de film niet storend fragmentarisch op mij over. Ik vermoed omdat de film wel telkens dezelfde sfeer ademt (voor mij dan toch). Daardoor bleef ik 'in' de film en vond ik het juist een mooi, gefocust geheel.

Op wat voor onderwerpen doel je dan, Dustyfan?