Diep (2005)

Ik ben diep onder de indruk.
Dit is een van de beste Nederlandse arthouse films die tot nu toe zijn verschenen! Van Dusseldorp is een compromisloos filmer. Haar stijl vertoont overeenkomsten met de stijl van Gus Van Sant. Er wordt niet zoveel gesproken in de film, de film registreert vooral. De camera zit dicht op de huid van hoofdrolspeelster Heleen, voortreffelijk gespeeld door Melody Klaver. Ze is een verlegen meid, maar wanneer ze dan wel spreekt laat ze haar gevoelens blijken.
Na de scheiding van haar ouders wordt Heleen vooral op zichzelf teruggeworpen. Moeder heeft het druk met haar minnaars. Je ziet de worsteling van Heleen met zichzelf en je kijkt mee met haar versnelde weg naar volwassenheid.
Het enige dat me stoorde in de film was het karakter Steve. Een irritant figuur, en vooral jammer dat hij Engels spreekt en stomme dialogen heeft.
Maar verder niets dan lof voor deze film. Diep is een prachtige coming-of-age film over een puberend meisje op zoek naar de eerste ervaringen met liefde en sex.
De scene tegen het eind van de film op het feest is prachtig. Opgemaakt als een jonge vrouw verliest ze die avond haar onschuld. Ze loopt stralend en zelfverzekerd de concertzaal binnen. De laatste scene is een verwijzing naar het begin van de film; de 'zelfstandige' duik in de zee maakt de cirkel rond.

Ruim 4 sterren.

Diep draait nog maar in 5 steden: Amsterdam, Den Haag, Nijmegen, Rotterdam, Utrecht. Gaat dat zien!

Prachtige, gevoelige film inderdaad.

De eerste scene (waarin je een meisje in close-up ziet kussen, het eerste moment weet je niet precies wie of wat ze kust, het blijkt haar eigen arm) vond ik al meteen prachtig. Direct is duidelijk dat de film gaat over onzekerheid wat betreft seksualiteit en liefde. En de hele film is daar continu op gefocust, wat ik een geslaagde keuze vind.

Heleen is in de omgeving van haar vrienden onzeker, maar onderzoekend. Tegenover haar familie is ze rechtdoorzee en vaak dwars. Een echt pubermeisje.

Erg mooi vond ik ook het camerawerk. De beelden zijn vaak licht bewegend, zoekend, dromerig. En vanuit subtiel merkwaardige perspectieven: zelden zie je de gebeurtenis, de persoon of het voorwerp centraal in beeld, vaak neemt een zijmuur, de straat of het gras een groot deel in beslag. Close-ups zijn zelden volledig.

De beelden lijken de wankelende twijfel en het persoonlijke in de perceptie van Heleen subtiel te benadrukken. Maar de sfeer is ook dromerig. Alsof het een onvolledige herinnering is. Het kan haast niet anders of dit is een zeer persoonlijke film

Ik heb ervan genoten. Praktisch als enige in de zaal, trouwens. Naast mij zat er liefst één iemand anders...

Precies!

Goede film. Pracht cast die veel indruk maakt, erg mooie fotografie en regie. Alleen jammer dat het verhaal misschien net wat te slepend en bekend is. 3,5*

Ik sluit me aan bij de positieve kritiek hier, dit is een erg mooie film. Wat vooral opvalt is de cameravoering, in de hele film is vrijwel geen wide shot te bekennen. Die close ups benauwen je wel waardoor het niet altijd even prettig is om te bekijken maar het is wel functioneel en het werkt.

De cast is ook goed, vooral Melody Klaver overtuigt. Best een gedurfde rol die ze knap invult. De rol van Steve vond ik een beetje jammer, wel functioneel maar de dialogen die hij heeft zijn niet echt op niveau van de rest van de film. Een smetje op een verder sterk in elkaar zittend scenario.

Een mooie DVD dus om te winnen, het was het waard erop te wachten .

4*

Ah....jaren 70. Ontzettend stom, het lag zo voorhanden, maar ik legde de link niet tijdens de film. Ik hoorde zelfs mezelf binnenmonds mompelen: "pfffff, de overtreffende trap van een pluizenfamilie, de kinderen rijden zelfs nog rond op rolschaatsen ipv skeelers." "Tssss, welk tienermeisje heeft nu nog een ABBA lp aan de muur hangen!" Tot hier mijn confessie.

Grote pluspunten: de cinematografie en Melody Klaver [wat een rol!]. Dikke minpunten: Steve en Axel. De beide jongeheren wisten in mijn ogen niet te overtuigen...ronduit irritant vond ik ze.

Eigenzinnige film, maar hier en daar te veel (tevens onuitgewerkte) zijweggetjes. Aanradertje, 3,5*. Toch is deze film sterk gericht op het arthouse-publiek.

Dit vat waarschijnlijk heel goed samen waarom mijn stem voor de film zover afwijkt van het gemiddelde. Pas in de discussie na afloop van de film werd het me duidelijk dat het in de jaren 70 afspeelt (al vroeg ik me wel af waarom ze het nou weer over LP's hadden). Hoewel mijn onoplettendheid misschien te groot was, is het voor mijn een minpunt als de film de tijd waarin hij speelt niet aan mij weet duidelijk te maken.

Tweede grote probleem met de film was het acteren. Toppunt was het personage Axel, die op die manier elke kracht uit de scenes waar hij in zat haalde. Uiteraard wel een schouderklopje voor Melody Klaver, die het in deze film inderdaad prima doet.

Verder zitten er wat mij betreft teveel tegenstrijdigheden in de film en ook in het personage Heleen. Bij haar vakantievriendje Bernard is ze niet geinteresseerd in sex en ook haar 'vriendje' wijst ze continu af. Daarom vind ik het einde ook zo maf, dat wanneer ze eindelijk niet meer onder druk staat om sex met hem te hebben, dat ze zich daar dan toch voor leent. Daarom viel het einde, de duik in het water, toch niet goed bij mij. Volgens mij moest dat voorstellen dat ze nu volwassen was geworden, terwijl de nacht daarvoor juist had aangetoond hoe onvolwassen ze was.

Ik denk, nu ik meer informatie over deze film heb gelezen, dat ik een tweede kijkbeurt wellicht beter zal waarderen. Die zal er dan wellicht ooit wel van komen. Voorlopig kan ik helaas niet meer dan 1,5* geven.

Erg simpel verhaal. Het bekende fenomeen van gescheiden ouders waarbij het kind een verandering doormaakt, jammer, dat kan anders. Melody Klaver was sterk. Beelden waren mooi, dat helpt het naar een kleien voldoende.

Redelijk,

Vooral op een leuke manier gewerkt met de verhaalstructuur. Mooi beginshot, dat uiteindelijk weer een ietwat andere dimensie krijgt. Iets wat ik wel eens mis in Nederlandse films.

Heleen wordt goed vertolkt door Melody Klaver. Over de rest van de cast ben ik niet echt te spreken. Te karikataal en te oppervlakkig. Vond de getoonde emoties te veel hangen in een wat somber sfeertje. Met name de vriend van Heleen was wel heel passief en onacttractief. Iets wat de film niet nodig had. Onder (gemaakte) blijheid kan immers ook genoeg emotie/ongelukkigheid schuilen.

Daarnaast was er ook nergens sprake van wederzijdse liefde. Heleen laat haar kopje teveel naar dat van haar vriendje hangen. Maar verder wel aardig. Weinig banaal gedoe, op dat Nederlandse gevloek na dan. Toch wel geboeid zitten kijken. Vooral omdat er op een sfeervolle manier naar de 1ste keer wordt toegewerkt. 3*

Indringende film, die bij vlagen ontzettend sterk is, maar op andere momenten helaas ook helemaal niet werkt. Met de cast is weinig mis - Klaver is uitstekend namelijk - maar dit zal vooral door de cameravoering komen. Enerzijds veel afstandelijkheid en anderzijds veel dicht-op-de-huid shots. Fascinerend, maar niet altijd evengoed werkend helaas.

Van Dusseldorp bewijst wel een filmmaakster te zijn om in de gaten te houden. De One Night Stand die ze hierna maakte, Subiet!, is ook zeer interessant. Niet zozeer filmisch als deze, maar meer qua thematiek.

3,5*

Voor Heleen is seks een sleutel tot volwassenheid en tegelijk iets waar ze bang voor is. Daarom plant ze haar eerste keer een beetje vooruit, bereidt ze zich erop voor. Daar hikt ze al langer tegenaan. De dreigementen van Axel neemt ze nauwelijks serieus, het triggert haar hooguit dat het er eens van moet komen. En als het dan zo ver is moet het ook op dat moment gebeuren. En die eindscene gaat niet over dat ze volwassen is geworden, maar eerder dat ze denkt volwassen te zijn geworden, zoals de hele film subjectief is.

Ik vond het een erg mooie film. Kan veel van de andere kritiek ook niet zo goed begrijpen. Ik vond zowel Axel als Steve ook erg sterk als types, hooguit beide iets karikaturaal, maar gaf niet zoveel vond ik. Mooie verfilming van een achtbaan van tegenstrijdige emoties. Dingen doen zonder dat je precies weet waarom. klaver verdient veel lof.

In het begin vreesde ik een beetje een film die gemakkelijk met kleurenfilters als stijlmiddel ging spelen, maar dat viel gelukkig erg mee.



Dat had ik soms ook wel een beetje, maar aan de andere kant vond ik het ook wel consequent om het juist niet te doen. Ik weet niet zo goed of het de film uiteindelijk beter had gemaakt.

4.0* is het me wel waard.

Toch een teleurstelling.

Ben een grote fan van coming-of-agefilms (misschien wel m'n favoriete "genre") en zelfs van een mindere kan ik nog genieten. Daar komt hier nog eens bij dat de stijl van Simone van Dusseldorp erg indrukwekkend is en Melody Klaver zeer overtuigend voor de dag komt. Veel potentieel dus, maar de vertelwijze wringt dat naar mijn gevoel grotendeels de nek om.

Het eerste half uur is zodanig fragmentarisch dat er bijna niet is door te komen. Hoewel dit daarna betert, had ik zeer veel moeite om in de film te geraken.

Daarnaast is er de zwakke uitwerking van de meeste personages: eigenlijk zijn het één voor één wandelende clichés. Die Steve bijvoorbeeld, waar hier dan ook al veel kritiek is op geweest, met zijn eeuwige "Princess" . En net als Koekebakker vind ik dat ze zich toch de moeite mogen nemen om een echte Franstalige te nemen om het Franse vakantieliefje te spelen, of in ieder geval iemand te casten die énigzins Franstalig klinkt. Een ander schoonheidsfoutje is het voetbaltrucje dat Axel probeert, dat volgens mij in de jaren '70 nog moest worden uitgevonden.

Uiteraard is dit allemaal detailkritiek die je een betere prent meteen vergeeft. Nochtans is Diep visueel een pareltje en ook de muziek vond ik erg sterk, hoewel er veel te spaarzaam wordt mee omgesprongen. Voor mij blijft muziek toch een belangrijk instrument om ondergedompeld te raken in een film.

Talent heeft van Dusseldorp wel, maar wat mij betreft moet ze toch nog leren om de kijker mee te slepen in haar verhaal.

Aparte film die toch redelijk weet te boeien dankzij goed acteerwerk van Klaver.
Dat is gelijk ook het grootste pluspunt van de film, Melody Klaver speelt echt een leuke rol als puberend meisje.(Wel frappant dat je een 14/15jarig meisje naakt ziet in de film)
De setting is ook mooi, de sfeer en de grauwigheid die je de hele film proeft is ook lekker.
Wat minder in mijn ogen zijn de bijrollen, een beetje over de top en niet altijd even geloofwaardig in mijn ogen.
Daardoor viel er toch een stuk spanning weg, vond ik het personage "Steve" niet zo geweldig(stereotype) en was de film in mijn ogen ook een beetje te kort.
Ik had wel meer willen zien van het leventje dat ze lijden, nu worden scenes nog al snel afgekapt waardoor er niet altijd evenveel diepgang in (de personages) zit..

Diep wordt dus gedragen door de mooie en grauwe beelden, een realistisch en begrijpelijk thema/verhaal en het goede optreden van Klaver.
Helaas verbleken de andere rollen enigzins bij Klaver waardoor er niet heel veel diepgang in de personages zaten door soms te korte scenes.

3*

Fijn filmpje die het niet moet hebben van veel dialoog maar juist van registratie en natuurlijk Melody Klaver. Kende haar niet maar wat speelt ze hier ingetogen goed. Ze speelt vol overtuiging een tiener die worstelt met haar huidige thuissituatie en haar seksualiteit. Thuis een rebellerende tiener maar ondertussen worstelt ze met haar eigen onzekerheid en haar gevoelens wat ze niet weet wat ze er mee moet.

Wat ook erg opvalt is de cameravoering. Al die close up shots waren in het begin even wennen maar ontpopt zich toch wel als een meerwaarde. Als kijker kom je daardoor in oogcontact met het personage van Klaver waardoor haar onzekerheid subtiel naar de oppervlakte gedreven wordt. Ook een eervolle vermelding voor Hendrickx.

Ik heb ervan genoten en attenderen mij erop mijn achterstallige Nederlandse film CV maar weer eens te gaan uitbreiden.

intrigerend filmpje, had alleen voor mij wel wat intenser gemogen.. ik hou het op leuk voor een keertje..

Het portret van een pubermeisje en haar ontmaagding als beeld van de seksuele moraal in de jaren zeventig. Intiem gefilmd door op de huid van actrice Melody Klaver te blijven zitten met de camera. Heel knap ook dat dit 15-jarige meisje blijft boeien met haar naturel acteren. Ze wisselt de zwoele verleidster af met het botte pubertje en het gekwetste kind. Het levert een heel persoonlijke film op over dat fragiele moment in een meisjesleven wanneer er grote keuzes gemaakt moeten worden over seks en liefde. Het einde stelde mij een tikkeltje teleur, omdat het een grote dramatische ontwikkeling overslaat en als een nachtkaarsje afloopt. Of ik ben gewoon een enorme sadist die de hele tijd een slecht verloop had verwacht. Wink

Diep is een schoolvoorbeeld van hoe je de wereld van een tienermeisje indringend zou moeten weergeven. Denk daarbij aan de camera dicht op de huid en dingen vooral willen registreren. Het is soms erg intiem en dan weer afstandelijker. Dat werkt goed door elkaar heen. De toon is meteen gezet met de prikkelende openingsbeelden waarin de vaagheid iets suggereert, maar toch niet is wat je dacht. Heel speels en dromerig. En dit soort taferelen en de veelzeggende blikken maken het tot een boeiende ervaring. Melody Klaver is behoorlijk indrukwekkend.

Eerste film van de nieuwe ‘Dutch Angle’ stroming die me écht wist te overtuigen. Geweldig meeslepend portret van een tienermeisje en zeer overtuigend gespeeld door Melody Klaver. Het verhaal ontwikkeld zich logisch en in een mooi tempo en vooral de overpeinzingen worden erg goed duidelijk gemaakt. Groots drama wordt het nooit maar dat heeft een dusdanig verhaal ook eigenlijk niet nodig. Diep is een uitstekende film die ik bij herziening waarschijnlijk hoger beoordeel.

Ik had zomaar eens het voornemen om er af en toe ook eens een nederlandse film doorheen te gooien, niet als verplichting, maar net als ik het tegen zou komen op een verloren uur op tv, of een pindakaas siteje.

Nadat ik Wolfsbergen gezien had opt, was ik getriggerd om het niet te laten versloffen en in een vibe te blijven hangen. Diep had ik veel goeds over gehoord ziedaar mijn keus.

Te beginnen bij het visuele en dat is ook gelijk het meest aanwezige, helaas.

Kijk, een zoomshot hier en daar is goed, maar doe het niet constant. Het was op deze manier redelijk voorspelbaar, visueel gezien. Dat de shots nog redelijk effectief overkwamen en niet TOTAAL gingen vervelen, lag aan Klaver, die er genoeg gevoel in kon leggen.

Ook waren sommige scenes gewoon heel erg overbelicht. Nu snap ik dat het effectief is dat de film afstandelijkheid uitstraalt, in plaats van warmte, maar dit was gewoon lelijk. Gewoon bepaalde contrastwaarden die vaak totaal niet uit de verf kwamen.

Tsjah, als het visuele je niet bevalt, moet je je op andere dingen gaan concentreren. Acteerwerk, verhaal en dergelijke, dat viel niet altijd mee.

Het verhaal is simpel. Ook meer een karakterstudie die draait op (non)emoties. Melody Klaver helpt een heel eind mee, want dat ze over talent beschikt, is me wel duidelijk. Echter, zei zet zo sterk een stempel op de film, dat anderen maar bijrolletjes lijken te zijn en er totaal niet toe lijken te doen. Is dit een voordeel of een nadeel? Ik ben er nog niet helemaal uit. Had wel het idee, dat ze de rest van de cast compleet weg speelde en dat kan toch ook niet de bedoeling zijn.

Verder probeert de film behoorlijk persoonlijk te zijn, maar is het qua verdieping van karakters (behalve Heleen) redelijk oppervlakkig, heb ik het idee.

Mijn laatste punt dan. Het is me compleet niet duidelijk waarom deze film zich perse in de jaren 70 moet afspelen. Het heeft totaal geen meerwaarde,

Echt een verhaal wat ook verteld had kunnen worden in de hedendaagse tijd, want dit soort dingen spelen nog steeds. De ontwikkeling van een tienermeisje met problemen is misschien minder braaf geworden, maar qua emoties niet veel veranderd. Dus stoer hoor, af en toe zo'n oude auto, punk muziek en LP's, maar het nut zag ik er niet van in. OOk qua sfeer voegt het niets toe.

Mja, misschien geen geldig kritiekpunt. Las ook dat dit aan de hand van een boek was en wie weet is het bij dat boek wel volkomen logisch, dat het in de jaren 70 stijl staat.

Ja hoe moet ik de film dan beoordelen. Nog even kort alles opsommen maar.

Visueel helemaal niets, veel te veel zoomshots en de belichting is vaak raar.

Het verhaal stelt niet veel voor, maar ach, daar draait het niet om. want het is meer een studie over het leven van Heleen. Toch, voor zo'n persoonlijke kijk, is er weinig sprake van echte verdieping.

Klaver als Heleen speelt prima, heeft best veel talent. Ik zou haar dan ook graag in een goede film zien, waar er geen aap met een zoomlens staat te spelen.

Al met al, bij lange na geen voldoende. Daarvoor stoorde ik me teveel op visueel vlak en raar dat met zo'n persoonlijke film er redelijk weinig diepte in karakters zit, zelfs van Heleen wisten we niet idioot veel.

Lag voor 1 euro bij Blokker en hij was al jaren Out of Print.

Hele sterke Nederlandse film met weer een hele interesante puberteit-vertelling. Namelijk over de eerste sexuele gevoelens in de kindertijd, wat oorzaken en gevolgen heeft. En wat het geval is bij Heleen (prachtig gespeeld door Melody Klaver, en wat een lekker wijf is dat zeg! ) En zo word je meegesleept in situaties wat je ook nog wel eens van jezelf kan herkennen van vroeger. En ook andere situaties in de puberteit kwamen derbij kijken, bv: wie nou echt het beste voor jou is, je vader met zijn nieuwe scharrel of je moeder met haar nieuwe scharrel, ja, de scheiding maakt de boel nog moeilijker.

Verder vond ik die 2 jongens ook wisselvallig overkomen (die Engelse junk steve en die Stan) Soms kwamen ze echt irritant en zielig over, maar aan de andere kant waren die rollen van hun totaal niet overbodig. Ook vraag ik me af wat de jaren 70 hieraan toe te voegen heeft? Omdat de manier van seks in die tijd anders was?

Verder was die eindscene waarbij Heleen toch ontmaagd werd ook erg interesant, en dan ook hoe blij ze derom is en uit vreugde een nieuwjaarsduik maakt. Het is toch wel een hele belevenis.

Keurige film met voldoende informatie. Snap echt niet waarom deze zo ongewaardeerd word.

4,0*

Absoluut geen slecht filmpje. Melody zet een krachtige en overtuigende rol neer als een ietwat verknipte tiener. Je krijgt goed te zien tegen welke moeilijkheden ze aanloopt, haar ouders, vriendjes, vriendinnen die ineens je vriendin niet meer zijn.. sex. Alle puberverwarringen volgen elkaar op.

Opvallend is het camerawerk. Je krijgt als kijker ontzettend veel close ups te zien, maar dat is niet storend. Het past wel goed bij een film als deze, die voornamelijk draait om lichamelijk contact.

Leuke film over volwassen worden, die het vooral moet hebben dankzij het goede acteerdebuut van Melody.

Paar jaar geleden al bekeken op televisie, maar laatst gekocht bij de Bart Smit voor 1 euro en maar even herzien. Ik blijf bij mijn 3,5. Maar het is een hele goede Nederlandse film die blijft boeien tot het eind. Gewoon een interesante film, zeker voor de Nederlandse filmindustrie. Leuk ook om te zien hoe de film steeds donkerder qua kleur werd. En wat ben ik blij met Melody. Vind haar al in meerdere films erg goed spelen, maar in de hoofdrol komt ze echt tot haar recht. Prima filmpje dus.

Aardige film die het verkennerige en overdrevene van de jaren-70 niet helemaal helder maakt. De onzekerheid van Heleen - die natuurlijk nergens voor nodig is, maar dat hoort bij de leeftijd of zo - is wel van alle tijden en wordt heel mooi overgebracht. Melody Klaver speelt zoals al vaak gezegd heel goed.

Met wat experimenteel aandoende cameravoering die meestal wel goed uitpakt, maar af en toe ook irritant is - soms zit je echt te turen naar wat er op de achtergrond te onscherp, te onduidelijk blijft. Mooi om het onderwerp heel close in beeld te brengen, maar als het onderwerp de achtergrond is werkt een close up niet.

Prachtige film.

Het camerawerk in combinatie met de ijzersterke acteerprestatie van Klaver maken deze film heel goed. Daarnaast wordt alles subtiel gebracht, en gebruik gemaakt van een objectieve manier van filmen, waarbij we over de schouder van Heleen mee kunnen kijken. Ik ben het dan ook niet eens met de meesten over de cameravoering, omdat de close-up functie juist wel goed gebruikt wordt.

Echt briljant gedaan.

Minder is het ietwat steenkolen Engels van Damien Hope, die verder wel een goeie rol speelt. Over de acteerprestaties hebben we niets te klagen, behalve het meisje dat het vriendinnetje van Heleen speelt.

Teleurstellend en zelfs een beetje treurig hoe weinig subtiel de thematiek wordt gebracht, zeker van een film die zichzelf de titel Diep aanmeet. Eigenlijk elke scene gaat op een of andere manier over seks. De film houdt logischerwijze ook op als de seks dan eindelijk heeft plaatsgevonden; klaar is kees. Veel dialogen voelen geforceerd, ook clichematig. Jammer dat de genre-aanduiding 'olifant in porseleinkast' niet bestaat, als drama schiet Diep in elk geval duidelijk tekort. Wél goed is de cinematografie, en dan met name de kadrering en belichting. Jammer alleen dat het zo statisch was, dat doet de film, waar al zo weinig dynamiek in zit, geen goed. Niettemin heb ik een aantal fraaie shots gezien. Daarmee is het geheel goed genoeg voor 2 sterren.

Qua verhaal en acteerprestatie van Melody Klaver verdient de film een ruime voldoende: 3½ *. Het geforceerde manipuleren met beeldformaten gaat echter al snel irriteren, omdat je te pas en te onpas tegen halve beelden (of nog minder) zit aan te kijken, zodat de andere acteurs en de omgeving niet of nauwelijks in beeld komen. Zodoende krijgt de camera al vrij snel de overhand over het verhaal en ik kan me niet voorstellen dat dat de bedoeling van de filmmakers is geweest. Het doet het verhaal en daarmee de film in ieder geval geen goed. En daarom een volle * in mindering.

Tweede keer dat ik deze film over de eerste keer heb gezien. Maar ik kan er nog steeds niet echt enthousiast over worden. In het begin gaat de film nog wel met de scheiding en zo. Maar gaandeweg kakt ie toch in, terwijl het juist alleen maar spannender zou moeten worden.

Jemig met wat een verschrikkelijk irritante camerastandpunten is deze film geschoten, zeg! Het verklootte voor mij wel deze film, want we zien alleen scherp het - inderdaad Ebenezer Scrooge!- wassenbeelden gezicht van Melody Klaver en alle andere personages en de omgeving zijn vertroebeld zichtbaar. Was er geen budget voor een degelijke jaren zeventig set en probeert men dit zo te verhullen?

Daarnaast is Heleen sowieso voor mij al een personage waarvoor ik weinig sympathie kan opbrengen. Gewoon een stomme tut en een zeikpuber. Waarom ze ook kiest voor die suffe Axel? (die alleen aan zichzelf denkt)

Ik kon hier niet veel mee.