Nagaya Shinshiroku (1947)

Ik had deze Ozu altijd wat links laten liggen, omdat ik dacht te hebben gelezen dat dit een minder werk van hem was. Nooit zoveel haast gemaakt met het kopen van de DVD dus. Er is een 2DVD Tartan uitgave, waarbij de film gekoppeld is aan Ochazuke no Aji (daadwerkelijk een zwakkere film van Ozu). Maar ja, een aanbieding in Londen niet weerstaan, dus de film gekocht en vandaag bekeken. Wat blijkt.... Een topwerk!

Ozu is hier voornamelijk in de komedie modus uit de jaren 30, en nog niet zo zeer in de familiedrama modus van zijn latere werk. En dat gezegd hebbende zijn er gelijk talloze argumenten om dat weer te weerleggen Eigenlijk bereikt hij de perfecte synthese in deze film. Wat begint als een lichtvoetige komedie met reflectieve kanten (het is zijn eerste werk van na de Tweede Wereldoorlog - in de oorlog maakte hij slechts één film) eindigt als een drama over familie en relaties met (k)luchtige elementen.

Wat nieuw is is dat er niet zo zeer familie relaties centraal stan in de film, maar relaties tussen buren, vrienden etc. Het levert mooie gesprekken op. Een prachtige scene is waarin Tanè op zoekt gaat naar de jongen en over straat zwerft. Zelden waren er in een Ozu meer straatbeelden dan in deze film. Het geeft de film een hart. Toch wordt deze prachtige scene overtroffen door eentje binnenshuis. Een intieme scene bij een buurtbijeenkomst waar gezongen wordt. Chishu Ryu zingt (!) een nostalgisch lied. Je houdt even de adem in. Prachtig.

Wat ook opviel (naast de korte lengte) is trouwens dat het einde behoorlijk tweeledig is en eigenlijk volledig duister en geheel on-Ozu's. Terwijl je even vreest voor een uitgesproken (letterlijk) moralistisch einde, komt er daarna een nog een dubbelzinnige scene die je glimlachend achterlaat. Maar wat Ozu bedoeld heeft???

PS. Die slechte film van Ozu waaraan ik altijd dacht, was A Hen in the Wind (van het jaar erop) Een film die ik nog niet heb gezien.

O ja, wat ik vergeten was te schrijven, maar me wel bedacht tijdens het kijken: dit is wellicht een ideale film van Ozu voor hen die zijn werk niet kennen (de zogenaamde Ozuleken) en eraan willen beginnen.

Inmiddels een beproefd recept: knorrige volwassene die tegen zijn/haar wil wordt opgescheept met een kind. Een van de vroegste van dit sugsubgenre die ik ooit zag.

Eerlijk gezegd heb ik weinig aan Mochizuki Rokuro's review toe te voegen. Dit is inderdaad meer een Jaren Dertig Ozu, in vergelijking met de films die hij na deze maakte. Erg lichtvoetig met een serieuze ondertoon. En inderdaad eentje van hem met erg veel buitenbeelden. Erg leuk: de scène waarin geloot wordt over wie met het kind terug moet naar het andere dorpje om deze terug te brengen!

Ook ik verbaasde me over het vreemde open einde. Inderdaad helemaal niet à la Ozu, maar wat mij betreft wèl de juiste snaar rakende. De scène daarvoor vond ik juist wat tè moralistisch en ik had teleurgesteld geweest met dàt als einde. Nu is het net mooi!

Tja. Die had ik òòk niet verwacht!

We spelen deze film in het kader van onze retrospective op 11.10 om 19:00 uur

CLASSICS & ANTHOLOGIES

YASUJIRÔ OZU

13.09 > 14.11

CINEMATEK - Programma - Yasujirô Ozu - bit.ly

Aangename Ozu, klein en intiem, nog meer dan anders. Film lijkt ook ouder dan die in werkelijkheid is, zal ook door het jeugdige voorkomen van Chishu Ryu komen. Geen meesterwerk, maar onterecht een beetje vergeten film.