Little Buddha (1993)

Het is een vooral mooi gefilmde film met erg veel mooie beelden erin. Wat me alleen zwaar tegenviel was dat hij zo ongelofelijk saai en langdradig is. Dat maakt hem gelijk niet meer waard dan 2,5 ster.

Ach, wel respect dat een wereldreligie zo in beeld is gebracht door een grote regisseur. De fascinatie voor het Boeddhisme straalt ervan af. Waarmee ik niet goed praat dat er gekozen is voor wel erg matige acteurs en een plot dat nogal braafjes in elkaar steekt..

Flauwe en heel langdradig verhaal over een paar mannen die een nieuwe leider zoeken die terug is gekomen als kinderen. Ondertussen gaat het niet goed met 1 van die mannen, de vader is blij met alone time met zijn zoon en is er heel veel serieus gepraat met quasi interessante levenslessen. Als Reeves het dan nog erger maakt door in beeld te komen en bij alles zo dom te kijken alsof hij zelf ook niet gelooft wat hij in deze film aan het doen is dan is het echt klaar voor mij.

Toch even opmerken dat het hier specifiek gaat over Tibetaans boeddhisme, de enige vorm van boeddhisme die aan geloof in reïncarnatie doet, wat gepaard gaat met de bedenkelijke praktijk van kinderen uitzoeken die dan zogezegd een reïncarnatie van een Lama zijn.

Dit geloof is in strijd met de kern van de boeddhistische filosofie die juist een tegenreactie was op het geloof in een eeuwig zelf (geest, ziel...) die reïncarneert, waar het onrechtvaardige kastenstelsel op gebaseerd is. Het inzicht dat alles vergankelijk is, daarin schuilt bevrijding. Neem die metafoor van de thee er maar bij. Blijft thee altijd thee? Zeker niet.

Er is algemeen in het boeddhisme wel het concept van wedergeboorte, omdat levende wezens (en 'dingen') in onderlinge afhankelijkheid bestaan, als oorzaak en gevolg. Reïncarnatie is als een snoer (eeuwige ziel) die doorheen de verschillende kralen (levens) loopt. Bij wedergeboorte is het eerder als dobbelstenen die op elkaar gestapeld zijn, waardoor de positie en conditie van een dobbelsteen afhankelijk is van de andere dobbelstenen zonder dat ze verbonden zijn door een eeuwig bestaande ziel.

De film: Het bekende niet-historische maar symbolische levensverhaal van de Boeddha wordt redelijk mooi verfilmd. Al is Keanu Reeves geen beste keuze. Het andere verhaal is minder interessant en langdradig, want blijkbaar volstond het voor Lama Dorje niet om in één nieuw leven te reïncarneren.

Oei, wordt niet echt gesmaakt blijkbaar. Vond het nochtans wel een bevattelijke film over de principes van het boeddhisme. De levensloop van de Boeddha wordt beknopt gebracht van zijn geboorte tot zijn verlichting onder de bodhiboom. Daarnaast speelt zich in het heden een verhaal af van monniken die op zoek zijn naar de reïncarnatie van hun overleden lama, die hen verder moet leiden. Ook de vader die zijn zoon vergezelt naar Bhoetan en Nepal, begint op een andere manier naar de aard van het leven zelf te kijken. Little Buddha is een film waar je je vooral met aandacht moet op laten meedrijven... om daarna nog wat verder te mijmeren. Niet slecht, zeker voor wie zich ervoor wil openstellen.

Deze film, de eerste van een handvol ongeziene Bertolucci's die ik de komende tijd wil gaan zien, heeft een groot probleem. En dat is dat de film een les in tibetaans Boeddhisme wil zijn. En dat is geen geweldige basis voor een film. De film lijkt daarmee, als we een Christelijke vergelijking trekken niet op de dwarsere bijbelfilms van bijvoorbeeld Pasolini of hoewel ik een hekel heb aan die film, Gibson. Maar eerder op een erg brave, anoniemere verfilming die wordt gebruikt om te evangeliseren. De film bestaat feitelijk uit drie delen. Het Amerikaanse deel is het zwakst. De psychologie van de ouders is erg oppervlakkig. Visueel hangt er vooral een blauwig kleurenfilter om de film om te benadrukken dat de VS een kille weinig spirituele samenleving zijn. Dat is het contrast met het deel waarin Jesse de andere twee ontmoet, dat baadt juist in warm rood. Een beetje makkelijk. Daar omheen krijgen we een bescheiden eerste les over het leven van Sidharta/Boeddha met Keanu Reeves in de hoofdrol. Keuzes.

Visueel gaat de film eigenlijk pas echt leven in het laatste half uur. Maar al met al is dit vooral een film die tegelijk aanvoelt als een pet project van Bertolucci maar ook als duidelijk de minste film die ik tot nu toe van hem zag.

Alles oogt mooi, maar boeiend is anders. Verder vond ik het vrij saai en langdraderig.