Poisson d'Avril (1954)

Eerste samenwerking tussen Louis de Funès en Bourvil

De afgelopen maanden heb ik eens werk gemaakt om wat meer Louis de Funès films te zien. Ik had geen betere moment kunnen kiezen want tegenwoordig liggen er vrij veel boxsets in de winkels (ik heb er ondertussen 4) en die kun je allemaal kopen zonder schrik te hebben om met dubbele films te eindigen. Er zit niet echt een logische volgorde in de keuze van films waardoor ik ook maar gewoon altijd het volgende schijfje in de DVD speler steek. Gisteren was het dus de beurt aan deze Poisson d'Avril.

Maar als je dit puur voor de Franse komiek ziet die eens regelmatig koleriek uit de hoek komt, dan is dit wel een lichte teleurstelling vermits de Funès misschien maar in totaal 5 minuten screentime heeft. Op zich zijn het wel erg leuke minuten waar de Funès zijn gebruikelijke zelf weer kan zijn maar ik had op meer gehoopt. En eerlijk gezegd, ik ben niet zo'n grote fan van Bourvil. Naar het schijnt moet de samenwerking tussen de twee komieken vrij legendarisch zijn maar van een solo Bourvil loop ik niet echt warm. Het is niet perse dat hij enorm slecht is, hij was nog redelijk leuk, maar hij is gewoon een stuk minder grappiger dan de Funès die met 5 minuten me evenveel heeft laten lachen als Bourvil in de volledige 100 minuten. Wel begint hij naarmate de film vordert precies meer en meer in de film te geraken en is het etentje met onder andere Pierre Dux als Gaston wel erg leuk. Sowieso is Poisson d'Avril een film die gevuld is met een aantal sterke bijrollen die een aantal scènes naar een hoger niveau weten te tillen.

Qua verhaal komt het voor mij dan ook te traag op gang. Het is pas vanaf Emille gaat vissen en tegengehouden wordt door de boswachter dat de film wat vaart krijgt. Dan zit je echter al zo'n 40 minuten in de film en die zijn niet al te boeiend. Geen idee of het aan mij ligt maar ik vond het tempo gewoon enorm sloom gaan in de eerste helft van de film. Daar komt dan ook nog eens bij dat vissen zowat de saaiste sport ter wereld moet zijn dus al dat voorbereidend werk van Emille was ook niet al te boeiend. Eens het verhaal een leugen in een leugen wordt, wordt het meteen een stuk leuker en weet de film zich een beetje te hervatten. Vooral het feit dat alles uiteindelijk klopt en dat er nergens losse eindjes blijven hangen is bewonderenswaardig. Het had dan volgens mij ook interessanter geweest als de film ietwat geknipt had in de introductie en zich meer had geconcentreerd op dit soort misverstanden en leugens.

Neen, Bourvil is zeker geen de Funès waardoor Poisson d'Avril een film is die wat tegenvalt. Het is lang wachten eer er iets gebeurt (klinkt bijna net zoals vissen) maar gelukkig is het einde nog wel degelijk. Een handvol leuke bijrollen maar in het geheel is dit toch ietwat te ongrappig en daar kan niemand iets aan veranderen.

2.5*

Leuke klucht met een prima Bourvil als schlemiel en middelpunt van onhandige situaties. Niet echt om je te bescheuren maar altijd onderhoudend dankzij een vlot script, goeie regie en dito acteerprestaties. Het optreden van de Funès is daarbij een leuk extraatje. En met de Belgische (en vrij recent overleden) Annie Cordy in de rol van Bourvil’s echtgenote.