Nine to Five (1980)

Een aardige/ luchtige, vermakelijke komedie. Vooral het acteerwerk van Dabney Coleman en de drie vrouwen is erg leuk. Goede/plezierige komische film. 3,5.

Aardige film waarin drie secretaresses hun seksistische baas meer dan zat zijn en het heft in eigen handen nemen. Een leuke en vermakelijke screwball-achtige komedie waarin de komische ontwikkelingen zich opstapelen. Een leuke cast die zichtbaar plezier hebben met hun rollen en waarbij dit het debuut betekende voor Dolly Parton die uiteraard ook verantwoordelijk is voor de titelsong.

Hele leuke film ben er al jaren gek op. Weet iemand misschien waar deze met nederlandse subs tekoop is.

I've killed the boss, you think they're not gonna fire me for a thing like that?

Vreemd genoeg wist ik tot voor kort niet dat het nummer Nine to Five van Dolly Parton geschreven was voor de gelijknamige film. Parton werd zelfs genomineerd voor een Oscar, maar moest het uiteindelijk afleggen tegen de titelsong van Fame. Niet meteen een reden om de film te gaan zien, maar de aanwezigheid van Jane Fonda trok me toch over de schreef. Gisteren werd de film uitgezonden op televisie en ineens maar gekeken.

Al moet ik wel zeggen dat ik met de verkeerde verwachtingen aan de film was begonnen, want ik zat met het idee dat Dolly Parton een serveerster ging spelen. Geen idee waarom, zal wel uit een andere film komen, maar ik werd in ieder geval aangenaam verrast door deze komedie waar 3 vrouwen ongewild besluiten om hun baas te ontvoeren en te chanteren. De film heeft wat een screwball gehalte met de ene na de andere gekke situatie en bovendien is dit nog zo'n komedie waarbij je nu eens niet weet wat je kunt verwachten. Een aantal vreemde scènes zoals het segment waar de drie dames zich tegoed doen aan een flinke joint of elk fantaseren wat ze zouden doen om Hart het leven zuur te maken. Erg leuk in ieder geval en verbazingwekkend genoeg zakt de film nergens in. Ik ben meestal niet zo te vinden voor komedies die rond de twee uur draaien, maar regisseur Colin Higgins slaagt erin om het allemaal nog vrij vlot te houden.

Iets wat vooral te wijten is aan een degelijke cast. Voornamelijk gezien vanwege Jane Fonda, maar het mag gezegd worden dat Dolly Parton en Lily Tomlin niet voor haar moeten onderdoen. Vooral aangenaam verrast door Parton eigenlijk die zich, weliswaar met een verschrikkelijke haartooi, goed stand weet te houden ten opzichte van Fonda en Tomlin. Hoewel de film dus voornamelijk steunt op deze drie, mag ook de invloed van Dabney Coleman als Hart niet onderschat worden. Die vormt een uitstekend klankbord voor de fratsen van de drie dames. Voor de rest nog een leuke bijrol van Elizabeth Wilson als Roz, een personage dat in de gelijknamige serie die op het succes van de film volgde meer en meer in the picture zou komen. Al zou niemand van de film zijn rol terug opnemen.

Nine to Five gaat los en het resulteert in een film die vooral erg gek is. Zo'n soort van film dat je vandaag de dag niet meer gemaakt ziet worden. Niet alles is altijd even goed geslaagd, maar de hit or miss ratio balanceert gelukkig serieus naar de eerste categorie.

Dikke 3.5*

De vaart zit er meteen in in deze werkvloerkomedie. Het gelijknamige liedje van Dolly Parton begeleidt de jachtige openingsmontage, waarin tijdsdruk het motief is. Wekkers en andere klokken komen in beeld, haastige voetstappen, een wemelende menigte, wolkenkrabbers in kikkerperspectief.

Dabney Coleman speelt een holbewoner in maatpak. Hij maakt seksistische opmerkingen, flirt met z’n secretaresse, praat als een honkbalcoach, heeft een jachttrofee aan de muur hangen, en discrimineert vrouwen als het op promotie aankomt. Drie werkneemsters zullen op gepaste wijze wraak nemen en het tij doen keren.

Jane Fonda speelt de gescheiden vrouw die nooit eerder een job had en krampachtig haar best doet door zich overdreven op te tutten. Dolly Parton in haar acteerdebuut brengt een zuiders accent en veel energie binnen. Lily Tomlin speelt de zeer bekwame werkneemster die tegen het glazen plafond botst.

Er zitten verschillende soorten humor in. Verbale humor zit in versprekingen en dubbelzinnigheden. Jane Fonda heeft enkele scènes met fysieke komedie. Drie fantasieën zijn ingelast tijdens een avondje weed roken. De dramatische ironie van het lijk in de koffer zat ook in aflevering 2.28 van Alfred Hitchcock Presents. De drie furiën voeren een aantal gezinsvriendelijke maatregelen in, zoals flexibele werkuren en kinderopvang. Die sociale thema's, die toen volop aan de orde waren, zorgen dat het meer is dan een opeenvolging van grappen.

Echt een goeie comedy al moet je je dan even inleven in de tijdsgeest van toen. Leuk script, leuke acteerprestaties. Heb enkele keren goed kunnen lachen. De leading ladies zijn verschillend genoeg om complementair te zijn. Vanaf de hasj party breekt het verhaal echt goed los. En bovendien wordt de soundtrack gesierd door een all time classic van Dolly Parton - voor mij ook de eerste film met deze dame.

Leuke 80s kantoorfilm komedie over de strijd voor gelijke rechten voor vrouwen en humaan arbeidsrecht.

Het is gemaakt in de stijl van jaren 30 en 40 komedies. De film is in feite een wraakfilm. Het vrouwelijke trio wil in feite hun baas uitschakelen en ze deinzen nergens voor terug. De fantasieën die ze hierbij hebben om dit uit te voeren zijn leuk uitgebeeld.

Grote ster van deze film is in feite Dolly Parton. Erg leuke en vlotte rol. Zij had makkelijk een grotere filmcarrière kunnen ambiëren, want ze heeft een leuk komisch talent. Het nummer 9 to 5 is een classic.

Ik vind Jane Fonda's rol hier een beetje teleurstellend. Ze speelt een veel te ingetogen tuttige vrouw. Die scène bij het kantoorapparaat is wel grappig, een leuke verwijzing naar Modern Times.

Bij vlagen redelijk lollig. Drie werkneemsters hebben het gehad met hun seksistische baas en plannen wraak. De feministische insteek is nooit veraf, maar het blijft vooral een luchtige komedie met een klare boodschap. Een heel bekende scène is die waarin het drietal onder invloed van marihuana gaan fantaseren over hoe ze hun baas aanpakken . Ik ken maar weinig films die op deze manier doen bvb Lily Tomlin als Sneeuwwitje. Op een gegeven moment moet de baas het ook ontgelden maar dat was te verwachten.
Ik wist niks van de film af dus het ging soms leuke en onverwachte kanten op. Ja, Parton. Zonder dat idiote kapsel een heel mooie vrouw wellicht. Nu ziet ze er als dertigjarige uit als een gepensioneerde oma.

Heb deze op de BBC gezien en het leek mij aanvankelijk nogal een atypische keuze voor hen om deze uit te zenden. Niets bleek minder het geval, een opvallend actuele light-feministische wraakcomedy. Met ook nog wat extra ideeën over inclusiviteit op de werkvloer nog aan toe.

Met name het eerste half uur en de daaropvolgende originele fantasiesegmenten vond ik erg aardig. Ben nooit zo'n fan van het screwball gebeuren, dus het gedeelte daarna gemengde gevoelens, maar uiteindelijk genoeg creativiteit en humor om het geheel fris te houden. Sterling Hayden op het einde ook een leuke verrassing.