Johnny Cash: American Rebel (2015)

Een prima docu over the man in Black.

Johnny Cash for dummies

Ik ben een grote Johnny Cash fan. Er is gewoon iets met die stem dat me keer op keer weet te treffen en het was ten tijde van de American Recordings reeks dat ik me echt voor de man begon te interesseren. De gevangenis platen volgden niet lang daarna en ondertussen heb ik ongeveer 3/4 van zijn oeuvre in de kast staan. Ik ben altijd wel te vinden voor een documentaire en deze American Rebel leek wel eens een interessante zit te worden.

Dat is het ook wel geworden, maar ik had er net iets meer van verwacht. Ik zou graag eens een uitgebreide documentaire zien zoals die recente over Sinatra en niet iets dat een poging doet om in anderhalf uur alle aspecten van the Man in Black te portretteren. Dat lukt simpelweg niet, hoewel Derik Murray en Jordan Trappis op zich nog wel een goede poging doen om de basics te coveren. Zijn jeugd wordt even in een kort stukje erdoor gejaagd, net als zijn verslaving trouwens, en zijn liefdesleven krijgt het meeste aandacht. Naar het einde toe komt de American Recordings reeks ook nog aan bod en hoewel ik dat eigenlijk nog het interessantste deel vond, is dat simpelweg te weinig. Geef mij een documentaire van deze lengte over enkel deze 6 albums en ik ben een tevreden man.

Veel archiefmateriaal wel en dat is altijd leuk. Ik blijf het heerlijk vinden om mijn twee muzikale helden samen te zien spelen (Cash met Bob Dylan tijdens de Johnny Cash Show), maar in het algemeen zit hier erg leuk materiaal tussen. Zo van die typische home videos zoals Cash die om de één of andere bizarre reden een aantal pogingen onderneemt om een stoel in een boom te gooien, dit onder het niet zo goedkeurende oog van June. Twee van de kinderen van Cash (Rosanne Cash, zijn dochter met Vivian Liberto, en John Carter Cash, zijn zoon met June Carter) spelen een prominente rol met ook nog een sporadische toevoeging van Carlene Carter, de dochter van June Carter met Carl Smith. Daar heb ik geen problemen mee, maar ik vraag me toch af wat de toegevoegde waarde van een Sheryl Crow is bijvoorbeeld. Die onderbrekingen waar praktisch elke geïnterviewde een nummer van Cash covert had ook niet gehoeven trouwens.

Het is lang geleden dat ik ze nog heb gezien, maar ik vond deze American Rebel wel wat gelijkenissen tonen met die andere Johnny Cash documentaire: Johnny Cash's America (2008) Soit, in ieder geval interessant genoeg voor de beginnende fan. Ik blijf alleen hopen voor eens een echt uitgebreide documentaire, Cash is zo'n artiest die dat echt wel verdient.

3.5*

Het leven en de carrière van Johnny Cash in sneltreinvaart. Persoonlijk vond ik het zonde om te zien hoe men de beperkte tijd (81 minuten) besteedde aan anderen die gedeeltes van Johnny Cash' zijn muziek zingen. Daarnaast vind ik het jammer dat men relatief veel zendtijd besteed aan iemand als Cheryl Crow en minder aan iemand als Willie Nelson. Een genregenoot waarmee hij ook nog eens mee in The Highwaymen speelde. Een periode uit zijn carrière die afgedaan word met niet meer dan 1 zin van Nelson en een tour foto.

Wat ze dan wel weer leuk hebben weten aan te stippen is het wederzijdse respect tussen Cash en Dylan en Cash en Kristofferson. Van de laatstgenoemde heb ik zo'n beetje de gehele discografie wel beluisterd en weet ik dat hij vooral toen hij net begon erg geïnspireerd was door Cash.

Mooi om door middel van klassieke beelden te zien dat Cash zelf ook bewondering had voor dergelijke muzikale grootheden.

Men probeert in net iets meer dan 80 minuten van zijn leven de hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière en privé-leven aan te stippen. Helaas zorgt dit voor een nogal oppervlakkige docu die meer interessant is voor zij die niet zo bekend met hem en/of zijn muziek zijn.

Net als Metalfist zou ik best een wat uitgebreidere docu willen zien. Zeker nu Nelson, Kristofferson en Dylan nog leven.

Merle Haggard mag wat mij betreft wel achterwege gelaten worden. De man liet in deze docu namelijk duidelijk merken dat hij het niet helemaal eens is met Cash' zijn status en dat hij zelf geen grote liefhebber is van de man zijn werk. Goed, een docu met alleen maar 'voorstanders' maakt het misschien wat eenzijdig, maar volgens mij hebben de heren nooit met elkaar samengewerkt en is de band tussen Cash en John Mellencamp groter dan de band tussen Cash en Haggard.

Ach, men kan natuurlijk ook niet alles verwachten van een docu die door een televisiezender is gemaakt, maar ik hoop toch dat men er eens de tijd en moeite in willen steken om een wat uitgebreidere docu over de man te maken. Nu blijft het namelijk allemaal wat te oppervlakkig.

Hier kunnen ze anders aardig met elkaar overweg...

Mijn eerste lp was die van Johnny Cash dit kwam meer door een foutje.

Ik denk dat ik een jaar of zes was en met mijn vader naar de markt ging daar mocht ik een lp uitzoeken .Het was de bedoeling om een lp van Elvis te kopen maar ik kon nog niet lezen en wist ook niet precies hoe Elvis eruit zag ja hij had zwart haar en een kuif .Dus toen ik een lp zag met een man erop die zwart haar had en een kuif toen dacht ik dit zal hem wel zijn .

Een maal thuis gekomen klonk het niet als Elvis . Maar spijt heb ik er nooit van gehad de lp heb ik nog steeds .

OP zich zat de Documentaire goed in elkaar .

Al had die jaren 70 waar hij en eigen tv show had wel iets korter gemogen .

Ook dat kerkelijke gedoe eind jaren 70 vond ik niet zo interessant.

Wel vond ik zijn begin jaren mooi zoals hij daar bij zijn oude huis loopt de katoenvelden en zijn eerste optredens.

Het stukje in de gevangenis dat hij die bewaker na doet die op zijn kauwgum zit te kauwen is hilarisch.

Triest is het te zien hoe het de goede man verder verging om op te treden voor een handjevol fans.

Maar Cash wist ook uit dit dal te klimmen met The American recordings.

Over deze tijd had de Documentaire wel weer wat tijd aan mogen besteden .

Het is wel leuk om Cheryl Crow te zien maar ze voegd niet veel toe.

Dan had ik liever Jerry Lee Lewis gezien in haar plaats .

Lewis die Johnny Cash nog kent uit hun Sun periode.

Volgens mij zijn ze in de jaren 50' ook met elkaar op tournee geweest.

Maar ook hebben ze in 1986 nog een lp gemaakt samen met Carl Perkins en Roy Orbison .

De lp van dit viertal heet Class of '55 en is een soort tribuut aan Elvis.

Al met al toch genoten van deze documentaire.

Mooie, weliswaar iets te korte, documentaire over Johnny Cash.

Ik ben al jaren fan van de man, wellicht zoals velen sinds het uitkomen van zijn gevangenis LP's, die en wereldwijd succes waren.

Deze documentaire brengt fragmenten uit zijn vele optredens, zijn TV-shows, zijn vriendschap met Bob Dylan en zoveel meer, dingen die ik al wist, maar ook zaken waar ik helemaal niets van wist.

Voor de fans en echte aanrader deze film.

Ik ben laat bekeerd tot het Cashdom, mede door de film 'Walk The Line' en heb wel eens spannende beelden van de man gezien in een docu waar de naam me nu even van ontsnapt. Wat ik wel nog weet, is dat die beter was dan deze.

Laat de beelden voor zich spreken en voed die met relevante getuigenissen. Nu hing er toch een 'begrafenissfeertje' waar ieder zijn best deed om JC zo hoog mogelijk de hemel in te prijzen. Ook de stukjes waar Crow, zijn dochter en co. liedjes naspeelden, maakten meteen duidelijk dat een prima song alleen niet voldoende is. Een unieke stem en tonnen charisma zijn niet te onderschatten. Had eerder het gevoel dat Cash nog meer gevoel in een domme reclamejingle zou kunnen steken, dan de geïnterviewden aan zijn songs.

Goed, maar nu ook weer niet zoooo goed.