Le Jouet (1976)

Eén van de plezierigste Pierre-Richards. Naast het komische van de situaties ook een vleug sociale inslag : het idee om voor een rijkeluiskind een mens als stuk speelgoed te kiezen (!) en de afstand tussen de heer baas-industrieel en Jan-met-de-pet.

Dus in zijn geheel : charmant, prettig en niet hol.

Bijzonder originele film.

Het rijkeluiskind heeft alle speelgoed van de wereld, maar komt aandacht en liefde tekort.

Liefde is niet te koop. Of toch wel, want François Perrin geeft het kind liefde en aandacht, en wordt zo een surrogaat vader.

De maatschappijkritiek is duidelijk. François Perrin is extreem flexibel en toegevelijk. Aanvankelijk en soms met tegenzin, maar uiteindelijk doet hij het vooral voor het verwaarloosde kind.

Een komedie met een sterke nadruk op het drama-aspect.

Le Jouet is een serieuze komedie. Een satire. Een film met een maatschappijkritische insteek. Een film waarin Pierre Richard behoorlijk ingetogen speelt. Gelukkig heeft hij zijn slapstickachtige en chaotische momenten , maar gedurende het grootste deel van de film staat hij in dienst van het verhaal. Een onzinnig verhaal trouwens. Richard wordt tegen zijn wil ingehuurd als speelkameraadje annex speelgoed voor het verwende zoontje van een rijke krantenmagnaat.

De film neemt de samenleving kritisch onder de loep. Voornamelijk de rijke bovenlaag die zwelgt in arrogantie en ongevoelig is voor de noden van de minder gefortuneerden. De film drijft op de humor die ontspruit uit bovenmatig aangezette personages en situaties. De meeste personages in deze film zijn niet sympathiek. Zelfs Richard is dat niet per se. Hij heeft goede intenties die worden weggeduwd door wraakgevoelens jegens het huishouden waarvan hij nu deel uitmaakt. Soms leveren die wraakgevoelens een paar doldwaze scènes op. Soms monden de gevoelens ook uit in flauwiteiten. Meestal is de humor echter te vinden in de overdrijving. Echt grappig vond ik de film veelal niet.

Satirische humor dus. In een film waarin Richard ingetogen speelt. En als hij eens tekeer gaat, past dat eigenlijk niet goed in de ernst van de satire. Wat een vervelend jongetje trouwens. Geen liefde en aandacht gehad. Zielig hoor. Ik had dat verwende ettertje graag eens alle hoeken van zijn rijk met speelgoed gevulde kamer laten zien. De overige personages deden me ook weinig. Het verhaal boeide me ook al niet. Gelachen heb ik amper. Ik vond er simpelweg niet veel aan.