The Anderson Tapes (1971)

Overval/heist nummer zoveel: inmiddels mag ik me wel een grote expert noemen op het gebied van roven, stelen en overvallen.

Maar naast de educatieve waarde van dit soort films gaat het natuurlijk om de uitwerking en dat gaat hier helemaal goed:

-Coole jaren zeventig sfeer - CHECK

-Paranoïde afluisterapparatuur, geheime diensten etc - CHECK

-Coole soundtrack - Quincy Jones aangevuld met BLIEPs - CHECK

-Piepjonge later bekende geworden acteur in bijrol - Christopher Walken - CHECK

Politie is hier ook nog eens niet dom, Watergate-toestanden (post-Watergate Nixon hangt hier nog vrolijk aan alle muren), de overval gebeurt met Leatherface-maskers (post Texas Chainsaw Massacre), nagelbijten CHECK CHECK CHECK!!!

Al met al een topper in het genre ook nog eens van regisseur Sidney Lumet in z'n topperiode - vergelijkbaar met z'n latere Dog Day Afternoon.

Meesterwerk!

Frank en vrij filmpje waarbij Anderson's openingsstatement door blijft pruttelen. Lumet pakt het allemaal erg voortvarend aan met een bonte mix van humor (l'histoire d´O!), wat meer grimmiger ingrediënten en een tikje op de vingers van surveillancepraktijken.

Connery is uiteraard de baas van het illustere gezelschap, maar het heeft nog wel een aantal in het oog springende personages die het zaakje er -uiteraard- wat gecompliceerder op maken. Walken's debuut is een beetje bijzaak, maar toch leuk meegenomen.

Met name Ingrid is wel een opvallende verschijning (en climax) die ook nog eens een markante draai krijgt. Beetje jammer dat dat draadje daarna oplost, maar de roof heeft genoeg harde en zachte munitie waar Connery zijn karakter ook nog eventjes mag uitspelen.

De knipjes, waar Lumet eerder ook al gebruik van maakt, tussen de diefstal en het verhoor van slachtoffers, geven het een eigen cadans en de wijze waarop de politieblokkade in beeld komt, is even fraai als droog. Al met al iets dat van begin tot eind moeiteloos overeind blijft.

Goeie film waarin een, net uit de gevangenis ontslagen, dief meteen een nieuwe kraak wil zetten. Een onvervalste en onderhoudende heist-movie met een lange en spannende finale. Een vlotte montage en ook leuk om de jaren '70 technologie op het gebied van surveillance te zien. Verder is dit het filmdebuut voor Christopher Walken.

Goed gezien van Lumet hoe belangrijk big brother technieken zouden worden in de maatschappij. De film is daarmee een voorloper van films als "Enemy of the State". Het lijkt ook op een verwittiging ten aanzien van criminelen ( zeker de manier waarop het afloopt . Best originele heist film, waarin de beroving van een luxe-flatgebouw gepland wordt (eindelijk eens geen bank). Connery is best slim maar heeft nooit door dat hij beluisterd of gefilmd wordt natuurlijk. Hij wordt omringd door Walken in zijn debuutfilm, Martin Balsam als stijlvolle nicht en Val Avery als sadistische psychopaat. De film komt wel erg traag op gang en begint maar halverwege echt te boeien na een hoop weinig interessante scènes.

De eerste helft van de film is niet geweldig en loopt nergens echt lekker. Maar dan komt de tweede helft en wordt het ineens steengoed en heel herkenbaar Lumet. Vooral als een voorloper van latere films als Network en vooral Dog Day Afternoon. En het is een New York-film. Altijd een grote plus bij Lumet. Met een sfeer van post-hippie pessimisme. Paranoia. Urban Decay. Pikzwarte humor en vooral een film die betoogt dat niemand weet waar hij mee bezig is. Wat je ook aan het doen bent. En zo krijg je een halve film van hoog niveau die als hij beter was begonnen waarschijnlijk een absolute klassieker was geweest. Ook nu wel een film die veel te onbekend is en zeer interessant is om te zien in de carriere van Lumet.

Dit is de op een na laatste Lumet die ik in de kast had liggen. De laatste (zijn remake van Gloria) kijk ik pas als ik het origineel heb gezien. Ik blijf Lumet zien, maar dan in Kino de komende tijd.

Bepaald geen standaard-heistfilm, die best veel ideetjes samenvoegt om tot een nét niet helemaal geslaagd eindproduct te komen. Connery speelt prima als leider van een groepje gangsters, inclusief een a-typische Balsam en debuterende Walken. De heist is in het begin vooral merkwaardig: wat bezielt Connery om als eerste roof het appartementencomplex van zijn vriendin uit te kiezen? Naarmate de scenes in het complex vorderen wordt het steeds spannender, waarbij droge humor en gritty jaren 70 sfeer elkaar afwisselen. Uiteindelijk zeer onderhoudend, maar toch ook een beetje onbevredigend, omdat de outline er wel is van een would-be meesterwerk, maar de film dat punt toch lang niet bereikt.