Laser Mission (1989)

I just dropped in to say... bon appetite!

Pakweg het laatste jaar ben ik me meer en meer beginnen interesseren in actiefilms en één van de eerste films die ik zag was Showdown in Little Tokyo. Indertijd speciaal gekocht voor Dolph Lundgren maar het was Brandon Lee die me op een aangename manier opviel. De zoon van de legendarische Bruce Lee profiteerde niet enkel van de naam van zijn vader maar wist ook wel wat goeds van zichzelf in de film te brengen. Niet lang daarna stootte ik op deze Laser Mission en was ik geïntrigeerd toen er op de hoes stond dat de soundtrack van niemand minder dan Mark 'frontman van Dire Straits" Knopfler was.

Al is dat dus niet waar want de soundtrack is van David Knopfler, Mark zijn broer die ook wel een tijd bij de groep heeft gespeeld. Beetje jammer want ik heb Mark Knopfler hoger zitten dan zijn broer maar het nummer op zich klinkt eigenlijk nog vrij goed maar het wordt me iets teveel gebruikt doorheen de film doordat de soundtrack letterlijk bestaat uit één nummer. Voor de rest is dit qua verhaal eigenlijk te belachelijk voor woorden doordat Laser Mission werkelijk vol zit met de continuïteitsfouten maar dit is het soort film dat daar baat bij heeft. Eigenlijk moet je hem echt gezien hebben om ten volle te verstaan wat ik bedoel maar Duits sprekende Russen zegt al genoeg volgens mij. Het is gewoon een hoop vermakelijke nonsens (hoeveel keer komt die slechterik terug tot leven..) die ervoor zorgen dat je een amusante zondagavond beleeft. Mooi meegenomen ook dat dit maar zo'n dikke 80 minuten duurt want hierdoor krijgt de film een vrij hoog tempo en zijn er weinig inzakkingen te bespeuren.

Oorspronkelijk was de rol van Brandon Lee bedoelt voor David Hasselhoff. Het had voor een nog grappigere film kunnen zorgen maar ergens ben ik toch blij dat het Lee is geworden. Geen idee waar het juist aan ligt maar hij heeft een zeker je m'en fous gehalte in de zin dat het hem niet uitmaakt hoe slecht een film is doordat hij zich altijd wel weet te amuseren. Hij heeft een vlotte delivery en zorgt eigenhandig voor het merendeel van de score. Dit soort films moet altijd een love-interest hebben en deze krijgen we in de vorm van Debi A. Monahan. De blonde krullenkop loopt de gehele film op hoge hakken en is gehuld in een sexy blauw jurkje waar haar borsten letterlijk uitspringen (op een bepaald moment wordt er een nieuwe jurk voor geleverd in het hotel maar ze loopt blijkbaar liever rond in dezelfde jurk als waarmee ze in de woestijn heeft rondgehuppeld) en moet niet veel anders doen dan wulps op een bed gaan liggen en dergelijke. Vreselijke stem trouwens die blijkbaar een aantal decibel verhoogt wanneer ze opgewonden geraakt.. Zonde eigenlijk dat een degelijk acteur als Ernest Borgnine hier aan meedoet. Vooral ook omdat het zo'n ondankbare en belachelijke rol is. Zonder twijfel dan ook één van de belabberdste rollen die ik Borgnine al heb zien spelen.

Lee's manier van acteren doet me erg aan Bruce Campbell in de Evil Dead reeks denken en dat is een compliment. Zelfs van een sucky B-actiefilm weet hij nog iets leuks te maken, toch ook een acteur die veel te vroeg is gestorven. Borgnine heeft al beter gespeeld en Monahan is compleet inwisselbaar. Dat 'komisch duo' is trouwens wel erg irritant. Al bij al toch wel goed geamuseerd.

Dikke 3*