La Vampire Nue (1970)

Een van Jean Rollins eerste films en ook een van zijn betere.
Het is geen normale vampierfilm.
De film heeft geen duidelijke goede kant of slechte kant bij de personages.
Ook is het Rollin weer eens gelukt om een zeer sfeervolle film te maken waarbij het verhaal eigenlijk wat achtergesteld is.
Het einde is ook vrij bijzonder.
Vaart zit er echter niet in en soms is de film ook vrij belachelijk zoals bijv.
De keren dat er met pistolen geschoten wordt en de kleding van het opperhoofd van de vampiers/mutanten.

Het is de vijfde film van Jean Rollin die ik zie en hierbij is het besef doorgedrongen dat er een wonder moet gebeuren wil ik nog een film van hem een voldoende geven. The Nude Vampire is niet zijn slechtste maar wel dermate bizar en lowbudget dat er weinig te genieten valt. In elk geval heb ik nog enige bewondering voor de licht psychedelische soundtrack en het experimentele karakter van de film, maar daar is wel alles mee gezegd. Ook het plot van The Nude Vampire is aan de slappe kant. Iets wat er ook niet beter op wordt met de bizarre personages. Wil je iets te lachen hebben, dan zou je de zelfmoordscene eens moeten zien of uberhaupt alle scenes waarin geschoten wordt. Amateuristischer dan hier zul je ze niet vinden. Eveneens grappig is het feit dat de vampier niet tegen daglicht kant, maar geen enkel probleem heeft om in de spotlights te staan. Het enige wat echt mooi is, is de poster.

Geen naakte vampier te zien

Mijn eerste kennismaking met Jean Rollin was eigenlijk via de DVDs die ze een tijd geleden naar je kop smeten in de Free Record Shop. Ontzettend mooie horror hoezen die altijd het opschrift Vampire Edition of Psycho Edition hebben maar waarvan het prijskaartje iets te hoog lag om de gok te wagen. Het loont echter om te wachten want een tijd geleden heb ik een aantal van de films kunnen kopen in de Free Record Shop met de % actie en vandaag de eerste daar eens van opgezet.

Ik had al wel eens eerder een Rollin gezien (Fascination om eens een keer te proberen) en dat viel me eigenlijk wel goed mee dus ik was hier wel benieuwd aan. The Nude Vampire is echter een wel erg bevreemdend filmpje geworden dat het vooral van zijn sfeer moet hebben. Sfeer die eigenlijk praktisch alleen maar bestaat uit wat psychedelische muziek, erg weinig dialoog en blote vrouwen. Je zit zelfs zo'n 5 à 10 minuten naar een halve pornofilm met een negerin te kijken.. Wel grappig eigenlijk dat de naakte vampier (Caroline Cartier) waar de titel op slaagt gedurende heel de film gekleed is in een of ander doorzichtige jurk en dus geen enkel moment naakt is. Wat rest is een film die blijkbaar verwacht dat de kijker op zich helemaal geen idee heeft wat er aan het gebeuren is (twee personages vatten de situatie tegen het einde van de film nog eens eventjes samen) om dan uiteindelijk toch nog een redelijk einde af te leveren. Verwacht hier echter niet teveel van maar het concept veranderen van vampiers naar mutanten is op zich nog wel een leuke zet.

The Nude Vampire is niet het regiedebuut van Rollin maar het komt toch in de buurt want dit is zijn tweede film. Hij had al wel wat ervaring opgedaan met een short en voor de rest poogde hij een documentaire over Francisco Franco (hij is weggejaagd door de Spaanse politie) en L'itinéraire Marin (werd nooit afgemaakt wegens de dood van een hoofdacteur) dus het zat hem niet echt mee. Zijn debuut ging hem echter blijkbaar vrij goed af dus volgde een jaar later deze film. Eerlijk gezegd, ik ben wel benieuwd naar de vorige films want het lijkt me werkelijk onmogelijk dat de cast daar nog slechter is dan hier. De scènes waarin er geschoten wordt zijn hilarisch slecht geacteerd, de zelfmoord is echt het hoogtepunt, en de cast heeft het charisma van een zak patatten. Rollin haalde zijn actrices regelmatig rechtstreeks op uit de porno industrie maar hij weet er toch altijd wel de mooiste uit te zoeken. Brigitte Lahaie in Fascination bijvoorbeeld maar ook Caroline Cartier mag er zeker en vast wel wezen. Maakt het toch altijd net iets aangenamer.

Het is vreemd. The Nude Vampire is geen goede film maar toch weet Rollin een zekere fascinatie in zijn werk te leggen. Normaal gezien zou ik nu zeggen dat dit mijn laatste Rollin film maar ik ben toch nog benieuwd naar de rest van zijn oeuvre. Alleen jammer dat ze niet meer echt zo makkelijk te vinden zijn.

1.5*

Zelfs met verschrikkelijke effecten en acteerwerk is deze film nog zeer vermakelijk, leek wel 1 grote lange droom met al die rare kostuums en idem gebeurtenissen en de soundtrack helpt daar goed aan mee.

La Vampire Nue is na Le Viol Du Vampire uit 1968, de tweede vampierenfilm van de Franse regisseur Jean Rollin. Deze heeft een uitstekend oog voor detail en met z’n gebruik van donkere en macabere settings creëert hij ook de perfecte sfeer voor een vampierenfilm.

Het verhaal heeft echter nog minder om het lijf dan menig vrouwelijke actrice in deze film, en ook de ellenlange dialogen beginnen algauw op de zenuwen te werken. De montage is chaotisch, waardoor de film vaak nauwelijks te volgen is. Het acteerwerk is helaas ook niet om aan te zien en de film is duidelijk geïnspireerd door het hippietijdperk, getuige de kleding, het pseudo-poëtische gewauwel en de psychedelische soundtrack.

Rollin’s films zien er vaak amateuristisch uit, maar dat is ook een beetje zijn charme. Het uiterlijk van La Vampire Nue is zeker niet onaardig, maar Rollin heeft betere films gemaakt in dit genre.

Ik ga hier niet teveel woorden aan vuil maken. Na die draak van 'La Rose de Fer' kon het moeilijk erger. Ondertussen is het wel duidelijk dat Rollin een van de weinige die het vampierthema eigenlijk leuk weet te maken. En al die mensen die mij goedbedoeld vampierfilms aanbevolen vergaten meestal de films van deze regisseur. Voor mij dus geen suffe films met muffe vampiers die sissend door hun veel te grote tanden eng horen te zijn. Doe maar gewoon knappe en verleidelijke vampierdames die de hoofdrol opeisen geen schrik hebben om huid te tonen en geen muurbloempje zitten wezen zoals in zowat alle Dracula, Hammer en aanverwanten. Rollin heeft het begrepen. Nogal wat mensen zullen zijn werk bekritiseren als pretentieus, wannabe artistiek of ronduit rotzooi. Ik was ook geen fan van het eerste uur, maar waardeer zijn je m'en fou stijl steeds meer. Dat bizarre, gebrek aan coherentie maar unieke concepten die op het einde toch enigszins in de juiste plooi vallen, heel knap. Tijd voor wat herzieningen van zijn andere films.