Bells of San Angelo (1947)

Een film uit het tijdperk dat cowboys geborduurde glitterpakjes droegen en ze melancholische liedjes zongen begeleid met hun gitaar De saloons leken op tea-rooms voor oude dametjs en het paard van de held (met aparte vermelding in de generiek) was slimmer dan alle boeven samen.

Romantiek mocht evenmin ontbreken en het mag geen verrassing heten dat de held uiteindelijk valt voor de schoonheid van zijn tegenspeelster.

Een film die aan mekaar hangt van de stroperige clichés.

Ik ben altijd wel te prikkelen voor een leuke western, maar deze had ik beter kunnen mijden. Hier en daar valt het nog enigszins mee, maar het is en blijft een misbaksel van een film.

wat een verschrikking is die Andy Devine en toch zo vaak in tv series en films te zien.

Zozo... deze film krijgt hier wel een héél lage beoordeling. Guyke zegt dat de film barst van de clichés. dat kan ik niet tegenspreken, maar anderzijds heb ik nog nooit iets anders gezien bij zo'n oude western. Er zaten inderdaad weinig verrassingen in, maar dat heb ik niet als iets negatief ervaren.

Het optreden van het paard Trigger vond ik wel wat vergezocht. Dat paard is veel geld waard zou ik zeggen, als het zo verstandig is! Let er goed op, Roy Rogers! Wat ik verder storend vond, was het feit dat er ineens zo'n moderne bus in het stadje stopte, en we wat later een beeld van een auto te zien kregen. Dergelijke moderne dingen vind ik niet echt passen in een western. Misschien vond de regisseur niet genoeg paarden!? In ieder geval, het was niet echt bevorderlijk voor die typische westernsfeer die veel van die oude western kenmerkt.

Wat ik dan wel weer prima vond in deze western, waren de actiescenes. Vooral de finale vond ik sterk voor een film van het jaar 1947. Ook de prestatie van Roy Rogers is me positief bijgebleven, veel kan je er niet op aanmerken.

Het verhaal is op zich ook niet moeilijk om te vinden, maar het is wel boeiend om volgen. Dat de film maar 78 minuten duurt, maakt natuurlijk dat het verhaal gewoon niet al te moeilijk en ingewikkeld moet zijn. 78 minuten zijn voorbij zonder dat je het weet, en vandaar dat het tempo wel goed zat in deze film. Een kleine opmerking die ik hierbij moet geven is wel dat dit tempo soms werd gebroken door enkele liedjes die soms spontaan uit de kelen van de aanwezige cast kwamen.

Samengevat: een topper van een western is dit zeker niet, maar toch heb ik me voldoende vermaakt om een voldoende te geven.

Jaren geleden kocht ik een dubbel-DVD getiteld Western Classics van Weton-Wesgram, een bedrijf dat zich specialiseerde in het recyclen van films die door nalatigheid van de respectieve eigenaars in het publieke domein zijn terechtgekomen. Zo bevatte deze box een bizar allegaartje: een oude B-western Blue steel (1934) met John Wayne, een experimente low-budget-western uit 1966 met een jonge Jack Nicholson getiteld The shooting, een latere western met John Wayne uit 1946 getiteld Angel and the badman (ondanks de suffe titel wel degelijk serieus te nemen), en dus déze film, die mij op voorhand al aansprak omdat ik (hoewel westernliefhebber) nog nooit een film van Roy Rogers had gezien.

        Tja, een western zou ik dit nauwelijks willen noemen, naar wat ik over de ster hiervan heb gelezen is het meer een typische Roy Rogers-film, dus als er een bus nodig is stopt er een bus, en in het hotel is ook al een telefoon, maar daarbuiten dragen ze gewoon nog pistolen en leven ze een eeuw eerder. Een aardige mix van comedy (de identiteitsverwisselingen van zowel Dale Evans / Lee Madison / Helen Churchill als Andy Devine / sheriff Cookie Bullfincher / George Wallingford Lancaster), romantiek, mysterie (voor wie niet wil zien wie de schurk is), C&W-popliedjes en actie, alles met een lekkere vaart verteld, in vriendelijke vroege kleuren, met de mijn als mooie setting en als bonus een tamelijk stevige knokpartij bij de climax. Niet geschikt voor moderne kijkers, maar wie ziet hoe gelikt alle elementen worden gecombineerd zal toch wel kunnen begrijpen waarom Roy Rogers indertijd zo'n succes was. "Oh and Roy Rogers is riding tonight, returning to our silver screens..." (Elton John / Bernie Taupin)