Chato's Land (1972)

Nogal fysieke wraakwestern die aardig is om eens gezien te hebben, maar nu niet bepaald blijft hangen qua verrassende wendingen of mooie dialogen.

Deze film is voer voor de liefhebbers van flink wat geweld en actie.

3*

Deze vorige week op het MGM Movie channel gezien.

Was 1 van de weinige Bronsonfilms, die ik nog nooit gezien had.

Wat als eerste opvalt is dat hoofdrolspeler Bronson in de titelrol er zelf maar relatief weinig in voor komt.

Het gaat voornamelijk om de achtervolgers en hun onderlinge verhoudingen en twisten.

De film bevat mooie locaties in de woestijn en bergen, maar verder zijn de karakters vrij stereotype, er zit er weinig vaart en spanning in en daar door maakt de film zijn aanvankelijk zelf gecreeerde verwachtingen niet geheel waar.

Bronson is goed gecast, maar heeft verder weinig te doen.

De film is niet bijzonder genoeg om echt op te vallen en bij te blijven.

Een mager zesje, ofwel drie sterren.

Charles Bronson speelt weer een erg leuke rol in deze geslaagde seventies western. De film laat een zeer vermakelijke achtervolging zien en is prettig entertainent. Moet ook bekennen altijd wel van Jack Palance gecharmeerd te zijn, ook hier, erg leuke rol. Chato's Land is een prima film.

Het eerste halfuur vond ik niet zo geweldig. En een beetje eentonig zelfs maar nadat Charles terug komt bij zijn vrouw, werd het een stukkie beter.

Deze rauwe, harde western is geslaagd. Vooral de rollen van oa dat hele groepje mensen zijn overtuigend net als de rest van de cast overigens. Bronson is een intelligente maar zwijgzame indiaan. Hij doet het natuurlijk ook goed met zijn scherpe stoere blik. Wel een beetje karrig einde. 3,5.

De tweede en ook laatste western die regisseur Michael Winner. De films die ik van die man heb gezien (Death Wish 1t/m3 en Lawman) waren allesbehalve vriendelijk en geweldloos. Dit Chato's Land is ook behoorlijk gewelddadig, zeker voor een western. Deze film vooral degelijk en aardig. Écht goed vond ik het nooit worden, jammer.

Toch heb ik me aardig vermaakt. De beelden van de woestijn waren best mooi en Charles Bronson zet een goeie rol neer. Niet dat hij heel erg op een apache indiaan lijkt, maar hij doet het prima. Datzelfde geldt ook voor zijn achtervolgers, die het eigenlijk allemaal ook goed doen. Jack Palance stak er het meest bovenuit. Verder speelde vooral James Whitmore een leuke rol, kende hem natuurlijk al uit Guns of the Magnificent Seven, waar hij een hoofdrol speelt en The Shawshank Redemption, waar hij een grote bijrol heeft. Ik had toch vooral wat problemen met het tempo, dat vrij laag lag.

Aardig, degelijke film dus. Beetje misleidend dat Charles Bronson op het poster zo groot wordt aangeprezen. Ik vind niet dat hij hier de hoofdrol heeft. Het gaat toch vooral om zijn achtervolgers. Michael Winner eerste western (Lawman) was wat beter dus.

2,5 sterren

Een goede westernfilm...

Prima verhaal..

Prima acteerwerk...

Bekende jonge acteurs Jack Palance, Charles Bronson, Ralph Waite (hij leeft nog)...

Heerlijk mooie paarden te zien...

Deels mooi landschappen...

Prima geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Prima kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Nee... met de beste wil van de wereld kan ik dit geen goede film noemen.

Bar slechte dialogen. Filmisch ook geen hoogstandje. Een verhaallijn die te simpel voor woorden is. Indiaan wordt onheus bejegend (krijgt geen wiskey)... schiet sherff neer... wordt de hele film gezocht... (en is iedereen te slim af... nou jaaa...).

Daarbij opgeteld nog dat stereotype, achterhaalde, en zelfs beetje genante indiaan-zijn dat door Bronson wordt neergezet; 't wordt er allemaal niet fraaier op. Integendeel.

Deze film heeft de tand des tijds niet doorstaan, tenzij je van pulp houdt.

Sorry mensen... een ielige 1,0 *

De eerste samenwerking tussen Michael Winner en Charles Bronson is een brute western, waarin Bronson een halfbloed-indiaan speelt, die valselijk beschuldigd door een blanke posse wordt achtervolgd. Gezien de titel van de film zijn de blanken in het nadeel en wordt de gejaagde al gauw de jager.

De film zet zich af tegen racisme en de arrogante en gewelddadige verovering van Amerika door de blanke gelukzoeker. We schrijven 1972. Een periode dat kritiek op Amerikaans kolonialisme nog niet zo gangbaar was als nu. Het feit dat regisseur Winner geen Amerikaan is, zou die andere blik kunnen verklaren.

Chato’s land is niet een verrassende film. Ook geen verfijnde film. De film handelt simpelweg over de jacht van een groep blanke mannen op een indiaan. Omdat de groep uit verschrikkelijk onsympathieke dan wel dubieuze mannen bestaat die zich ongefundeerd racistisch uiten, ligt de sympathie van de kijker rotsvast bij indiaan Bronson. Dat kijkt alvast gemakkelijk.

De kijker komt niet veel te weten over de titelfiguur. Een typische rol van Bronson. De harde en zwijgzame man die geen blikken in zijn innerlijke wezen toelaat. In de groep achtervolgers gaat het anders toe. Daar wordt flink wat afgepraat. Tussen de actiescènes door worden meningen over recht en onrecht en wauwelteksten vol vooroordelen ongezouten gespuid. Na verloop van tijd herken je echter meer nuancering en neemt het ongedifferienteerde geblaat wat af. Gelukkig maar, want die grote groep vooringenomen blanken werkte op een bepaald moment wel heel erg overdreven stigmatiserend en zenuwtergend.

Die ergernis zorgt natuurlijk wel voor een fijn gevoel als de indiaan Chato zijn brute en bloedige ding doet. Ongetwijfeld de bedoeling van de maker. Het middel is irritant bezwangerd met oppervlakkige stereotypen maar het functioneert.

Chato’s Land is een prima western. Een fijne wraakfilm met een minimalistisch verhaal. Een film die zich tegen een schitterende western achtergrond afspeelt. Met brute actie en een uitstekende Charles Bronson.

Goed geschetst tijdsbeeld van de situatie na de Burgeroorlog en het racistisch gedachtengoed van de "Zuidelijken" die deze oorlog verloren. In dit geval gaat het om een indiaan/halfbloed die ondanks noodweer een complete posse achter hem aan krijgt. De posse bestaat echter uit teveel diverse personages, al dan niet met persoonlijkheidsstoornis, die vervolgens huis houdt op een manier die de KKK tot diep in de 20e eeuw overnam. De kennis van de natuur en het landschap speelt echter de meest belangrijke factor. Het filosofische ondertoontje van mens en zijn daden icm de "hogere macht" wordt hier voortreffelijk toegepast.

Middelmatig.

Charles Bronson op wraaktocht: dat is Chato's Land zo'n beetje. In principe is het uitgangspunt prima, want alle pionnetjes worden snel gezet voor een kat-en muisspel. Bronson als zwijgzame protagonist werkt goed, zonder meer. Dat is overigens ook geen verrassing. Zijn indianenoutfit lijkt evenwel uit een speelgoedwinkel te komen en ook zijn tegenspelers neigen naar karikaturen. Echt spannend is het dus niet, en mits dat er wél had ingezeten was dit nog best een toffe wraakfilm geweest.

2,5