Ninjo Kami Fusen (1937)

Dat Yamanaka belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van de Japanse film zie je meteen aan deze ene film. Er is met zijn vroege dood inderdaad een groot talent verloren gegaan.

Een andere Japanse historische film. Heroiek is ver te zoeken.

Een intrieste en pessimistische film vooral. Over gevangen zitten in een systeem. Over niet hogerop kunnen komen. Over je ambities niet waar kunnen maken. Over een liefde zonder toekomst. En vooral over idealen verliezen.

Een historische film, maar ik kan me zeker niet aan de indruk onttrekken dat de film ook gaat over het Japan van 1937. Vooral als je bedenkt dat de trieste toon juist hetgeen is wat Yamanaka veranderde aan het op een oud toneelstuk gebaseerde script. De film ging in premiere op de dag dat Yamanaka sneuvelde in de oorlog met China.

Voorlopig een 4.0*, maar een film die me waarschijnlijk zeer bij zal blijven en waar ik nog naar terugkeer.

Prachtige film. Stond een tijd te wachten in mijn DVD-kast, omdat ik dacht niet klaar te zijn voor een Japanse film uit 1937, maar hij is de moeite van het kijken dubbel en dwars waard.

Van mij mag Masters of Cinema (of Criterion) meer van dit soort films uitbrengen.

4*

Er valt weinig meer toe te voegen aan de lovende berichten hierboven. Yamanaka moet wel een inspiratiebron zijn geweest voor vele grote Japanse regisseurs. Alleen al met Humanity and Paper Balloons kaart hij verschillende onderwerpen aan op zowel een dramatische als een komische wijze. Een blauwdruk voor niet alleen de samurai film, maar ook de vele historische plattelands- en stadsdrama's die hierop volgden.

Shinza is de onbevreesde kapper die zichzelf genoodzaakt ziet om illegale gokavonden te organiseren, niet alleen om het broodnodige geld in het laatje te brengen, maar ook voor de gezelligheid en om de plaatselijke maffia te sarren. Een even grote, maar minder rebelse, rol speelt de ronin Matajuro die naarstig opzoek is naar een nieuwe meester. Twee tegenovergestelde personages wie aan het eind hetzelfde nare lot beschoren is. Het acteerwerk is aardig en doet weinig onder voor films van zo'n twintig jaar later.

Yamanaka gebruikt geen overdreven sentiment om zijn boodschap over te brengen, maar weet een goede balans te vinden tussen luchtig optimisme en uitzichtloze situaties. De gebeurtenissen spelen zich voornamelijk af in het nauwe drukke straatje waar de bewoners elkaar graag op de lippen zitten. Door deze setting krijgt de film iets intiems en huiselijks. Een kijkje in het leven van de gewone Japanner tijdens het Tokoegawa-bewind.

Een aanrader voor liefhebbers van de klassieke Japanse cinema. Humanity and Paper Balloons is onderhoudend genoeg om op zichzelf te kunnen staan, maar wanneer je dit werk in zijn historische context plaats wordt hij des te interessanter.

Redelijk onderhoudende film uit het verre Oosten die me op momenten wist te raken.

Een pessimistische kijk op de mensheid, met hier en daar een gedoseerd uitstapje naar de broodnodige luchtigheid. Alhoewel dat meestal gepaard gaat met excessief alcoholgebruik...

Eigenlijk is Humanity and Paper Balloons nog steeds een actuele, moderne film. De verschillende thema's, samenvattend de relatie tussen machthebbers en het gepeupel en de consequenties die daaruit voortvloeien, zijn nog steeds aan de orde van de dag. Ook al is het nu verpakt in een jidaigeki setting. Eigenlijk is het van alle tijden, en zo zal het (helaas) ook altijd blijven bestaan.

Waar menig film zich voordoet als een overwinning op dit kwade, moge het duidelijk zijn dat Yamanaka afstevent op geen happy end. Realisme ten top? Ongetwijfeld. Veelal ook te danken aan het naturelle acteerwerk van de gehele cast (niet voor niets een gerenommeerd theatergezelschap).

Verder opvallend dat deze Japanse film on-Japans overkomt. Ware het niet dat de film zich afspeelt in Japan en ook nog eens in het verleden met schitterende kledij en hutjes. Anders zou je je wanen dat je naar een Hollywood-film aan het kijken was. Grappig om te lezen dat Yamanaka zich inderdaad liet inspireren door Hollywood.

Indrukwekkend staaltje vakmanschap. En dat eindshot hè, I'm a sucker for those kinds of things...

Yamanaka stond ooit bekend als een groot filmisch talent, die echter veel te jong gestorven is. Aangezien ik erg geïnteresseerd ben in Japanse klassiekers, wilde ik graag eens een film van hem uitproberen.

Dat werd deze Ninjo Kami Fusen, een film met een tijdloos verhaal, dat zich afspeelt in het Samoerai-tijdperk. Het is best wel een zware film. Niet zozeer dat het moeilijk is om naar te kijken, maar de pogingen om het luchtig te maken, werkten voor mij niet altijd even goed. Sterker nog, ik vond het bij vlagen best depressief. De aankleding daarentegen is wel mooi en passend en geeft het geheel iets stijlvols. Qua acteren is het goed. Ik vond vooral de Samoerai goed spelen. Hij was met gemak ook het sympathiekste personage, met al die tegenslagen ook die hij te verwerken krijgt.

Ik vond de manier van filmen ook mooi. Vooral de manier waarop het dorpje in beeld gebracht wordt. Alleen de vele dialogen waren soms wel wat lastig om te volgen en naast het gevoel voor de Samoerai, bleef het voor de rest wel wat afstandelijk. Maar los daarvan kun je wel zien dat Yamanaka een goede filmmaker was, die “het” zeker in de vingers had. Dit was in ieder geval een aangename kennismaking, die op zich wel smaakt naar meer, al is er blijkbaar niet zo heel veel meer van, aangezien er in totaal maar drie films van hem op moviemeter staan.

3,5*