Le Dernier Tournant (1939)

Eén van de 2 Europese en meer letterelijke verfilming van het boek 'The Postman Always Rings Twice' uit 1935.

Visconti deed dat in 1943 met de inmiddels op DVD verschenen 'Ossessione'.

De eerste verfilming van het boek uberhaupt, zelfs. Aangezien zowel de regisseur als scenarist Spaak tot de dapp're stam der Belgen behoorden, kunnen wij zeggen dat de eer onze zuiderse vrienden toekomt.

Een behoorlijk letterlijke- voorzover zoiets bestaat dan- verfilming ook en duidelijk verwant aan het zgn. poetisch realisme in dier voege dat het behalve een proto-noir ook een poging tot milieuschildering lijkt te zijn. De namen zijn gehandhaafd, maar Californie is verplaatst naar de Franse provincie, precieze aanduidingen worden niet gegeven maar zo te zien in the deep south.

De film onderscheidt zich het meest van de verfilming met Turner/ Garfield door de gelukkig geringe aandacht voor dat courtroom drama gedoe, en van de Visconti versie door een wat meer Franse elegantie. Over die Nikkal San bagger van Rafelson hoeven we het niet te hebben.

Grote stoorzender is Gravey als Frank, die zowel het verbeten fatalisme van Garfield als de ruk(sic)behaarde viriliteit van Girotti mist. Eerder een operette figuur, deze besnorde tuinkabouter. En Wie zou Nick beter kunnen spelen dan aartscocu Michel Simon ? Niemand, dus hij speelt hem. Cora Luchaire zal in de jaren 30 wel hebben kunnen doorgaan voor een femme fatale, neem ik aan. Bovendien is ze textgetrouw brunette. Ook zien we oa Le Vigan als chanteerder.

Muziek van Duelle- pianist Wiener.

Eigenlijk een te koesteren document deze eerste verfilming van "The Postman always rings twice", gebracht met de discretie van die jaren en waarin een Fernand Gravey niet de "audace" heeft van een Nicholson van zoveel jaren later, maar met een Michel Simon, waarop ge in feite nooit uitgekeken geraakt.

Nadat reeds een paar versies de revue gepasseerd worden, toch nog uiterst geboeid gekeken naar deze franstalige bewerking.