Onibi (1997)

Japans.

De beste omschrijving die je een film als deze kan geven. Met de woorden Japan, misdaad en drama kan je perfect een beeld vormen van deze film. De statische shots waar personages uitlopen, de yakuza perikelen, het gelanterfanter, kalme tempo en ja zelfs piano muziek.

Wat deze film mist? Tekenen om ook maar iets boven het gekabbel uit te stijgen. Het is allerminst een slechte film maar heb het ondertussen echt al allemaal 100 keer gezien denk ik. Deze film heeft gewoon helemaal niks wat hem boven soortgelijke films zou moeten uittillen.

Visueel wat mooie shots maar algemeen gezien redelijk doorsnee. Aardig verhaaltje maar voorspelbaar na 5 minuten en toch wel een vreemd gebrek aan motivatie op het einde. Acteerwerk ook aardig maar vooral Aikawa die in z'n bijrol overtuigt.

Enige opvallende was de scene met het zwempartijtje, zeker aangezien die erg dicht tegen het einde aanligt. Jammer genoeg valt net die scene een beetje uit de toon met de rest van de film.

Aardig en goed gemaakt misdaad drama, maar te licht bevonden om op te vallen tussen alle concurrentie.

3.5*

Het begint allemaal wat stroef, maar komt langzaam los. Ik zeg het zelden over een film, maar het middenstuk was het best. Een paar aardige langgerekte shots en een aantal redelijk mooie scènes, maar het ontbreekt Onibi aan echte uitschieters.

Het gras blijft met de film mee wuiven, nergens wordt je echt gegrepen, geen grasspriet wil boven het veld uitsteken. Niet uniek in zijn soort dus.

3.0*

The Fire Within?

Juist qua inhoud en qua motivaties wijkt deze film af van veel andere yakuzafilms. Zeker uniek dus binnen het genre. Beste film van Mochizuki die ik tot nu toe zag.

Mooie ingetogen Yakusa prent met een evenzo ingetogen performance van Harada en een fijne soundtrack die door de herhaling nog lang in mijn hoofd zal blijven hangen.

Met weinig films die ik gezien heb te vergelijken. Al moest ik wel even aan de Yakusa films van Kitano denken, maar deze film is wel anders, serieuzer ook. (niet veel yakuza films gezien overigens).

Ook het ritme en de beeldcomposities bevielen me erg.

En het laatste kwartier is het echt genieten geblazen, met die scenes in die sporthal en het zwembad, meteen gevolgd door een korte climax. Nice.

Ben ook geenszins expert op het Yakuza-in-film-gebied, maar dit lijkt me geen standaard misdaadfilm. Juist net die hang naar het tonen van iemands innerlijk (op z'n Japans dan wel) maakt dit toch redelijk uniek. Inderdaad Ramon: The Fire Within. En daarmee is mijn tweede Rokuro een geslaagde film, met vooral de Carnagiehall/zwemscene als hoogtepunt.

Een stoïcijnse killer met een levensfilosofie, thema's als broederschap en eer - eerst dacht ik: dit is Melville terrein. En uiteindelijk is daar ook wel iets van aan.

Maar Mochizuki laat zich geenszins beperken door de conventies van het misdaadgenre. Hij laat de film heerlijk zijn gangetje gaan, met sequenties van oprechte romantiek, poëzie van de kleine dingen (die kooksequentie, ondersteund door een voorgelezen dagboek-entry uit de gevangenis - super); dit alles ondersteund door erg mooie, rustige muziek.

Wat me ook bevalt aan Mochizuki, na twee films, zijn het humanisme en de goed uitgewerkte, geloofwaardige personages. Dikke 4*.