Shadows and Fog (1991)

Min of meer Woody Allens komische versie van The Trial en een van de mooist vormgegeven Allen films.

De titel geeft al aan wat je kunt verwachten. De film heeft een Europese uitstraling en doet soms zelfs aan Fellini denken, maar dat zal voornamelijk ook door het circus komen.

De film zit vol leuke bijrollen; met name de hoeren zijn grappige types; Kathy Bates en Jodie Foster genieten van hun rol.

John Malkovich excelleert weer in zijn spraakgebrek en in zijn maffe voorkomen. Woody Allen heeft in de film een ander montuur, waardoor zijn angstige muizenogen nog meer opvallen. Goed gekozen.

Het probleem van deze 'komedie' is dat ie niet grappig is. Woody Allen irriteert ontzettend, bah bah.

Mooie ode aan de expressionistische zwart-wit films van weleer. En ook aan de Dreigroschenoper van Bertolt Brecht en Kurt Weill. De muziek en vele gebeurtenissen zijn daaruit gekopieerd.

Behalve dan het einde....hier gaat Allen flink 'de mist' in. Teleurstellend.

En dit hoort zeker niet bij het genre film noir, kort0235...

Niet al te best inderdaad. De hele Fritz Lang/Murnau setting is leuk, maar na een half uurtje mooie beelden wil je toch wel iets substantieels zien en dat is er gewoon niet. Het verhaaltje is echt onzinnig en de hele rits bekende sterren kunnen er ook niet meer van maken.

Hele aparte Woody ervaring, door dat hij zelf de hoofdrol heeft en toch wel weer wat zwaardere gesprek´s onderwerpen door de film heen zitten voelde het wel aan als een Woody Allen film.
In het begin van de film erg veel moeite in het verhaal te komen(misschien kwam dit ook wel omdat ik anders gewend ben van Woody) maar toen de film eenmaal een half uurtje bezig was werd hij wat diepgaander en leuker.
De sfeer is hier erg goed gedaan! het zwart wit en de velen donkere scènes die heel mistig waren geven deze film echt een heel apart gevoel mee, aan de éne kant spannend aan de andere kant ook grappig.
Het einde vond ik zeker positief, het was zeker niet voorspelbaar en het houd de film een mysterie

Kortom: vreemde woody allen ervaring maar zeker genietbaar!

3,5 sterren

Duidelijk een van de mindere Allens. De film is een beetje doelloos en ondanks leuk acteerwerk werkt het niet. Wederom is het een herkenningsfeest van acteurs. John C. Reilly, William H. Macy, David Ogden Stiers en Kurtwood Smith zijn maar een paar voorbeelden van acteurs in kleine rolletjes.

Aardige poging van Allen om eens iets anders te doen. Ik dacht altijd dat dit zijn film-noir zou zijn, maar het is dus een expressionistische film, met meer dan één knipoog naar Duitse meesters als Lang en Murnau. Ik ben liefhebber van die regisseurs, maar het zijn ook bijna de laatste van de klassieke helden die ik zou linken aan Allen. Met reden zo blijkt, want je merkt aan alles dat dit niet het type film is die Allen natuurlijk afgaat.

Dat wil niet zeggen dat het echt slecht is. De sfeer is goed getroffen, met gewoon een geslaagde (hoewel niet bijzonder geïnspireerde) kopie van de schaduwen, lichten en kale gebouwen die bij het Duits expressionisme horen. Als komedie zitten er ook leuke momenten in, vooral de duidelijk op Kafka geijkte momenten waarin Allen in aanraking komt met de nachtbrigades. Die waren echt hilarisch, evenals de confrontatie met de baas. De scènes met de prostituees zijn ook zeer effectief, al kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen hoe die in deze film zijn belandt, omdat ze echt geen raakvlak hebben met de hoofdlijn. En wie stopt Jodie Foster nou in een film en geeft haar vervolgens het minst te doen van iedereen?

Dat Shadows and Fog stampvol met verhaallijnen is de grootste zwakte, zeker als je kijkt naar de enorm korte lengte. De moordenaar, de prostituees, de relatieproblemen van Malkovich en Farrow, het komt nooit echt fijn samen of voelt als een geheel. Sowieso is Allen kennelijk erg slecht in horror. Nou gaat hij natuurlijk voor de stilering van een Nosferatu en Caligari, maar het overtuigd gewoon niet. Zelfs het onverwachte einde, waarin duidelijk wordt dat de moordenaar vooral gezien moet worden als een symbool voor het onbekende en het ongrijpbare, voelt teveel als een terzijde en interessant is het niet.

Gelukkig hebben we nog altijd de sfeer en een bijzonder grote reeks aan sterren die op een wat saaie Farrow na allemaal erg goed acteren. Vervelend is het niet en het is grappig om zoiets in Allens oeuvre aan te treffen, maar helemaal werken doet het niet.
3*

Mijn 25ste Woody Allen!

Vantevoren verwacht ik eigenlijk nooit zoveel van een Allen-film (ik heb tot nu toe nog maar een stuk of drie echt goede van hem gezien), maar deze was op zich best wel aardig. Komt deze keer natuurlijk ook door de cinematografie. Hij besteedt nooit bijzonder veel aandacht aan het uiterlijk van zijn films, maar dat is hier wel anders. Sfeervol, met veel knap schaduwgebruik, alleen af en toe op het randje van te donker.

Op zich weet ik niet echt wat ik met het verhaal aanmoet (probeer het maar eens na te vertellen), maar het is wel vermakelijk (hoewel het net een paar minuten te lang doorgaat) en in combinatie met de karakteristieke cinematografie wel goed voor een aardige voldoende.

kleine 3,5*

I don't know enough to be incompetent

Ik blijf het tempo waarin Woody Allen films maakt toch indrukwekkend vinden. Sinds A Midsummer Night's Sex Comedy in 1982 maakt hij per jaar één (of zelfs meerdere) films en dat doet hij tot op vandaag de dag. Het lijkt op massaproductie, maar je kunt altijd wel de hand van de regisseur ontdekken en hij behoudt toch praktisch altijd een zeker niveau. Natuurlijk zit er wel eens een misser tussen, maar om eerlijk te zijn verwachtte ik dat niet van deze Shadows and Fog.

Beetje jammer dan ook dat ik hier uiteindelijk niet zo erg veel mee kon. Allen baseert zich op een door hem geschreven eenakter genaamd Death (wat op zich dan weer een soort van parodie was op het werk van Franz Kafka) en laat zich visueel leiden door de Duitse grootmeesters van weleer. Toegegeven, de feel van een Fritz Lang of F. W. Murnau is inderdaad niet ver te zoeken, maar het is jammer dat de film voor de rest niet bijzonder veel voorstelt. Hoewel het uitgangspunt met een incompetente Kleinman weliswaar leuk is, en bovendien een kolfje naar de hand van Allen is, is de mix met Irmy en haar clown dat niet. Vreemd eigenlijk, want op zich zijn de stukken apart wèl erg leuk. Irmy die bij een stel prostituees terecht komt, de finale in het circus, ... Het is echter wanneer dit alles wordt samen gegooid dat de film iet of wat de mist (badum tss) ingaat.

Naar het schijnt de duurste Woody Allen productie tot nu toe. Meer zelfs, de studio Orion Pictures wou de film niet financieren tenzij Allen zelf een rol op zich nam omdat dan de film toch al meer succes ging hebben in de box office. De regisseur geeft zichzelf één van de leukste rolletjes, er is ook niemand anders die zo geslaagd een neuroot kan spelen, en besluit voor het overige veel bekende namen te gebruiken. Madonna als Marie (waar de clown een affaire mee heeft), John Malkovich (als diezelfde clown), uiteraard Mia Farrow en ook onder andere William H. Macy, John Cusack, John C. Reilly en zoveel meer zijn nog te zien. Het spot-de-acteur-in-een-kleine-rol is altijd wel een leuk spelletje.

Het is vooral een film geworden die het van het visuele moet hebben. Allen haalt hier alles uit de kast om zijn grote voorbeelden te eren en het is een mooi resultaat. Alleen jammer dan dat het verhaal niet mee wilt en erg fragmentarisch aanvoelt, zelfs als je een degelijke cast ter beschikking hebt.

2,5*

Aardige film waarin een moordenaar de gemoederen in een stadje flink bezig houdt. De hele opzet en het plot tegenover de grappige dialogen maken dit soms een wat onevenwichtige film. Maar visueel is het wel goed gedaan en er zijn ook genoeg vermakelijke scenes. Verder nog een flink aantal bekende namen die voorbij komen.