Ukikusa Monogatari (1934)

Pover.

Weer net mijn geluk om een atypische Ozu uit te kiezen. Dacht eerst nog dat hij misschien in z'n stille periode per definitie anders te werk ging, maar als ik MR mag geloven is dit eerder een gevalletje uitzondering.

Even schrikken toen het om een stille film bleek te gaan. Niet bij stilgestaan, vond het verder ook niet geweldig storen. De pancartes zijn vlot en niet al te vaak aanwezig. Wel ietwat jammer bij stille films is de vaak continue score. De muziek zelf was nog wel aangenaam, maar 90 minuten zonder rustpunt is gewoon té druk. En dat voor een "stille" film.

Vond het verhaaltje echter maar weinig soeps. Uiterst voorspelbaar melodrama dat zonder al te veel subtiliteit gebracht wordt. Niet echt wat ik me bij een Ozu voorstel. Acteerwerk vond ik ook veel te bot (al zal dat dan wel met de tijdsgeest te maken hebben) voor een film als deze, waardoor je uiteindelijk naar een simpel en weinig indrukwekkend dramatje zit te kijken.

Visueel wél verzorgd moet ik zeggen, dat zorgt ervoor dat ik m'n score nog wat kan milderen. Maar vraag me toch echt af waar voor anderen de charme in dit veel te simpele vertelseltje ligt.

Volgende keer maar weer een recentere Ozu.

1.5*

Leuke zwijgende Ozu, die ik qua verhaal al kende, omdat Ozu zelf er vijfentwintig jaar later een remake van heeft gemaakt, die overigens vergelijkbaar is qua niveau.

Op zich apart, dat dit nog een stomme film is anno 1934. Of ze liepen in het oosten wat achter of Ozu vond het misschien gemakkelijker om nog even te zwijgen ,voordat hij overging naar talkies. Het verhaal zelf was ik dus al bekend mee, maar toch is het behoorlijk boeiend. Er wordt redelijk goed geacteerd. Wat meer ingetogen dan in vergelijkbare films en dat past hier goed.

De gebruikelijke familieperikelen passeren de revue, al zijn er veel personages en is het tempo vrij hoog. Al met al is het allemaal erg genietbaar, al wordt het nooit echt groots.

3,5*

Pas de tweede Ozu die ik zag, en de eerste in pakweg 10 jaar- vreemd eigenlijk, de andere film die ik zag (Tokyo Story) vond ik namelijk erg goed. Floating Weeds haalt dat niveau niet, maar is nog altijd zeer genietbaar. Opvallend verzorgde shots, ook vaak shots van levenloze dingen, een fiets, een theepot, die de suggestie wekken dat iemand net vertrokken is. Er lijkt ook net wat meer aandacht geschonken aan de kadrering dan bij tijdgenoten.

Het verhaal is simpel, weet niet of het exemplarisch is voor zijn hele oeuvre, maar Ozu houdt het graag klein. Ik vond het acteerwerk opvallend ingetogen, en soms laconiek: als de zoon dan eindelijk wordt geconfronteerd met de waarheid omtrent zijn vader staat die in de volgende shot achteloos aan z'n kont te krabben.

Ruime voldoende, en het zal nu toch niet weer 10 jaar duren voor ik de volgende Ozu opzet.