Indignation (2016)

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Philip Roth

Trailer geplaatst

Ziet er goed uit.

Normaal mijd ik de tienerromance als de pest, maar deze lijkt wel wat meer te bieden. Binnenkort maar eens kijken! Goed ontvangen door de critici.

Bijna perfecte film. Het plot is al vaker voorbij gekomen in een andere vorm maar deze film zit zo vol met geniale dialogen en kleine details dat het niets uitmaakt. De jonge acteurs zijn fantastisch. Het knappe is dat de makers net zo ver buiten de lijntjes kleuren dat het toch nog toegankelijk blijft maar tegelijkertijd iig een van mijn favorieten van 2016 oplevert

Hele sterke film. Geen blanco de film in zonder ook maar iets gezien of gelezen te hebben qua plot. Het is een pittige film, met af en toe lange dialogen. Maar vaak wel heel erg sterk. De settings zijn goed en het camerawerk ook. Maar voor mij zijn er 2 dingen die echt uitspringen. Allereerst de cast onder aanvoer van Logan Lerman. Sowieso al enkele jaren mijn favoriete 'jonge' acteur, maar ook de rest van de cast is heel sterk. En ik heb intens genoten van de muziek. Wat een super score. Zal hem waarschijnlijk nog regelmatig beluisteren.

4*

Met het genoemde antisemitisme in de plotomschrijving klinkt dit als een tranentrekker, maar het valt nogal mee met dat antisemistime. Weliswaar zijn de joden duidelijk in de minderheid op de universiteit waar hoofdpersoon Marcus aan studeert, maar hij is een atheïst die zijn principes uit andere dingen dan geloof haalt, en het is niet zijn geloofsovertuiging die hem tot een eenzaam persoon maakt.

Sterk personage trouwens en goed gespeeld door een weer leuke Lerman, maar ik vond de film grotendeels maar wat traag en vervelend. Er is een mooie sombere sfeer maar de dialogen zijn me vaak veel te gemaakt en theatraal. Het valt te merken dat het bronmateriaal een boek is. Dialoog vormt wel de basis van het hoogtepunt van de film halverwege, als er een erg sterke is van meer dan een kwartier, ononderbroken.

Letts is hier ook sterk als de decaan. Wat een onuitstaanbaar figuur. En Gadon is ook zeer goed gecast. Ze heeft de aantrekkelijke en mysterieuze uitstraling die het personage moet hebben. Emond zit niet in veel scènes maar heeft ook nog haar momentje en het einde is wel sterk en komt best aan. 3.0*.

Bijzonder interessante coming-of-age film over een getalenteerde en zelfverzekerde student, die van zijn stuk raakt wanneer hij kennismaakt met vrijmoedige medestudente. Eén scène springt eruit: de gaandeweg striemende woordenwisseling tussen de student en de decaan ergens halverwege de film. Gefascineerd heb ik zitten kijken naar deze vlijmscherp geschreven, minuten durende woordentwist. Werkelijk magnifiek. Niet onvermeld mag daarnaast blijven de beklijvende, neerslachtige slotscène.

Naast het goed opgebouwde verhaal en het authentiek ogende tijdsbeeld van begin jaren 50 heb ik vooral genoten van het acteerwerk van Logan Lerman, die in deze film zeker zo goed op dreef is als in The Perks of Being a Wallflower (2012). Zoals gezegd: zijn twistgesprek met Tracy Letts (de decaan) is er een om in te lijsten. Tenslotte wil ik nog wijzen op de luchtige en tegelijkertijd trieste rol van Sarah Gadon, als de sexy vriendin. Ik hou niet zo van beschuitjes, want anders…

En? Wat biedt ie nu eigenlijk? Wil 'm al een tijdje 'misschien' zien, maar ben er nu niet erg happig op. Beetje schrik van een glossy period piece. Terecht?

Het viel mij uiteindelijk wat tegen, maar slecht was het niet. Maar ik kan niet goed inschatten wat jij ervan gaat vinden

Een matig coming-of-age drama over een jongeman in de jaren '50 die zijn draai niet kan vinden op de universiteit en in het leven. Niet al te bijzonder, er zitten ook behoorlijk wat saaie momenten in. Het ziet er wel allemaal goed uit, er wordt behoorlijk gespeeld en bevat een aantal sterke dialogen maar ik vond er verder niet veel aan. Het einde stelt ook nog eens teleur. Geen voldoende

Door de best hoge beoordelingen op Moviemeter was ik zeer nieuwsgierig gemaakt in deze "Indignation". Maar de teleurstelling was na afloop des te groter.

Enorm langdradige en saaie film.

Het probleem antisemitisme vond ik nogal beperkt voorkomen in de film. Of het moet plaats hebben gevonden gedurende de zeer lange vervelende dialoog met de decaan. De seksuele onderdrukking heb ik al helemaal niet kunnen ontdekken in dit drama. De relatie met meisje Olivia is ook al vaag.

Op een paar hand en spandiensten na is er geen chemie te ontdekken tussen de twee.

De op dit forum eerder genoemde degelijke acteer prestaties kan ik mij ook niet in vinden.

Ik vond het allemaal maar erg geforceerd overkomen. Wat mij betreft is "Indignation" voor mij enkel een kille, saaie film die mij allen maar deed vervelen.

Enig pluspuntje was de mooie soundtrack. Maar dat was het dan ook wel.

2.5*

Uitstekende film over een jongeman die zijn ouderlijk huis verlaat om te gaan studeren. Een mooi, tragisch en ontroerend liefdesverhaal dat zich afspeelt midden jaren '50. De twee hoofdpersonages zijn boeiend en goed uitgewerkt. Goeie dialogen waarbij het gesprek tussen de jongen en de decaan de sterkste scene vormt.

Uitstekende film die totaal wordt verwoest door het voor mijn zeer slechte einde van de film , wat 3.5* had kunnen zijn is nu met pijn en moeite 2.5*

Wie niet van veel woorden, dialogen en discussies in een film houdt, zal met deze "Indignation" maar matig gediend zijn.

Er zijn trouwens in deze film, die men mogelijks in het coming-on-age-genre zou kunnen onderbrengen, meerdere scènes waar er schitterend vertolkt dialoogwerk aan te pas komt, waarbij er toch ééntje (de discussie tussen de jonge Marcus en zijn decaan) een echt juweeltje is. Logan Lerman, in de rol van de naar eigen persoonlijkheid strevende, maar vaak terechtgewezen of betuttelde student, is hier echt subliem.

James Schamus, de regisseur, mij onbekend maar hier toch met een goede, vlotte, zonder veel schroom gebracht werk.

Deze week gezien op Film1, met weinig verwachtingen aan begonnen, maar uiteindelijk een echte meevaller. Een romantisch drama, welk niet echt sprankelt maar dankzij het gedegen spel van en de chemie tussen de beide hoofdrolspelers een positieve indruk achterlaat. Wel een echte praatfilm met veel dialoog, dus mocht dat niet je ding zijn dan is de kans op teleurstelling vrij groot. Tegen het slot besef je als kijker pas dat er nog meer had ingezeten, want het droevige, trieste einde zou als een mokerslag moeten aankomen, maar je ondergaat het opvallend onverschillig. Wat vooral opvalt is dat het budget voor deze film vrij beperkt zal zijn geweest, aangezien men enkele bepalende sleutelscènes echt beter had kunnen weergeven. Maar Indignation bevat overigens wel, zoals hierboven door Movsin al aangegeven, een van de beste verbalen gevechten die ik de laatste jaren heb gezien. De minutenlang durende dialoog tussen Lerman en Letts is niet minder dan briljant en eigenlijk alleen al een reden deze film een keer te bekijken.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal....

Prima acteerwerk...

Bekende acteur...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld....

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

Mooi opname...

Toch fijn wanneer je de stijl en toon van een schrijver als Phillip Roth herkent in een boekverfilming van zijn werk. Onder de regie van James Schamus krijgt 'Indignation' (2016) die zo kenmerkende somberte en misantropie van Roth's boeken. Geen nostalgisch stemmende period piece rond een bloesemende universiteitsliefde, maar het wrange relaas van jonge verlangens die vroegtijdig in de kiem worden gesmoord. Waar het tijdsgewricht (de vroege jaren vijftig) nog altijd wordt gedomineerd door machtige instituties als Kerk en Staat, terwijl de opkomende individualisering en de invloed van een jongerencultuur een klein beetje ademruimte laat. Maar voor een 'koosjer' slagerszoon als Marcus Messner (Logan Lerman) is het óf Winesburg College Ohio' óf dienstplicht in de Koreaanse oorlog. De dood of de gladiolen, meer smaken zijn er niet. En dan komen er ook verwarrende gevoelens naar boven richting de niet-Joodse Olivia Hutton (Sarah Gadon), de begeerlijke jongedame waar Marcus zo graag van zou willen houden, maar wiens vrijpostige naam als een onzichtbare blokkade tussen hen in zit.

Misschien is niet eens het meest tragische dat een beloftevolle vrijdenker als Marcus - met zijn specifieke interesse in Nobelprijswinnaar Bertrand Russell - zich in de kijker speelt als nieuw intellectueel licht aan het firmament, maar nog altijd herinnerd wordt aan de strikte religieuze scheidslijnen en zijn Joodse achtergrond. Of het de arbitraire keuze van hogerhand is om joodse studenten, puur op basis van hun afkomst, op dezelfde kamer te zetten, of hoe Marcus steeds benaderd wordt door hoogvliegers uit het joodse dispuut die in contact staan met het thuisfront. Of het hypocriete gedoe dat elke student (ongeacht religieuze gezindte) verplicht naar de kerkdienst moet, waar ze zowel naar de religieuze leider als het praatje van 'de Dean' moeten luisteren. Het meest tragische in 'Indignation' (2016) is hoe Marcus Messner dit alles zelf geïnternaliseerd heeft en worstelt met zijn eigen onvermogen om vorm te geven aan iets wat zo onschuldig en natuurlijk is als zijn eigen seksualiteit. Hoe seksuele repressie en zelfhaat voor hem in de weg staan om Olivia Hutton, ook maar worstelend met zichzelf, te zien als een volwaardig mens. De bittere nasmaak van hoe weinig Marcus' vrijdenken vermag tegenover deze drukkende machten, zelfs in hemzelf.

Een mooie film. Niet overal interessant, sommige gesprekken gingen nogal langs mij heen, maar het verhaal over de liefde tussen Marcus en Olivia sprak mij aan. Olivia vind ik een mooi en intrigerend personage. Ik kon me Marcus’ interesse in haar goed voorstellen. Het einde maakte weinig indruk op mij. Dat is jammer. Het had wellicht indringender gekund. Een 7. 3,5*

“I don't care what it suggests, Dean Caldwell, I will not be condemned on the basis of no evidence.”

Fijne film. Indignation heeft een wat melancholische sfeer, en de film neemt zijn tijd om het verhaal (gebaseerd op het boek van Philip Roth) te vertellen. Fantastisch acteerwerk ook van Lerman, Gadon en Letty, en de scene tussen Marcus (Lerman) en decaan ‘sir’ Caudwell (Letts) is briljant. De film oogt soms wat stijfjes en afstandelijk, maar onder de oppervlakte borrelt het van de emoties. Lerman en Gadon acteren het allemaal zeer vlak en het lijkt emotieloos, maar een blik zegt soms meer dan duizend woorden. Het laatste gedeelte had misschien wat meer indruk moeten maken dan het deed, maar het levert wel een aantal prachtige scenes op.