Shimotsuma Monogatari (2004)

Wat een film is dit. "Lolita gone Berserk". Voor diegene die Dolls gezien hebben, probeer dat J-Pop liedje even voor de geest te halen, en bedenk dan het equivalent in de filmwereld. Dit is het resultaat. (Trouwens, de hoofdrolspeelster hier is dat zangeresje. Toeval ? )

Geschifte kleuren (geen idee met welk waspoeder ze deze film gewassen hebben, maar het ziet er buitenaards uit), trippy kledij (Rococo stijl dus), extreem weirde personages en zelfbewuste filmmakerij.

Qua hip Japans filmwerk is dit zowat een verzameling van alles. Prachtige kleuren, wat anime hier en daar, alle mogelijke stijlmiddelen tentoon gespreid, J-Pop muziek en over-the-top esthetiek. Een ware belevenis deze film. Plot is standaard, maar uhm, wie heeft het ook over plot bij zo'n fillm.

Stevige 4* waard, en kan em aan iedereen aanraden. Niet dat hij door iedereen goed bevonden zal worden, maar is toch zo'n film die gewoon uniek is, en je zelf moet gezien hebben. Weird stukje cinema dit.

Geweldig, heerlijk over the top. Heb me kapot gelachen. De beste film van Dejima.

Over jurken en borduren

Een film die ook na een tweede kijkbeurt overeind blijft en met recht een plek in mijn top 10 behoudt. Waar bij Nakashima in Memories of Matsuko op gebied van fantasie alle remmen losgaan, blijft dat in Kamikaze Girls nog redelijk binnen de perken gehouden. Maar desalniettemin dus nog genoeg te genieten op gebied van verbeeldingskracht en vindingrijkheid.

De film begint al met een explosie aan kleuren, droombeelden, humor en sprookjesachtige vertelsels van het meisje Momoko (Kyôko Fukada), die er een Rococo levensstijl op nahoudt, gekenmerkt door pastel-getinte, wapperende jurken en een voorliefde voor klassieke muziek als Strauss en Mozart.

Als vervolgens Ichigo (Anna Tsuchiya) op haar roze scooter in beeld verschijnt, begint voor mij het verhaal pas echt. Wat een heerlijk duo. Die twee samen te zien spelen, acteren, is een van de betere geneugten van het leven. Dat in die fantasievolle, kleurrijke setting in een verhaaltje, zoals genoemd, over jurken, borduren en gepimpte scooters is simpelweg gewoon leuk, erg leuk.

Wie gesteld is op zijn mannelijkheid en huiverig voor chick flicks... sja, een film over vrouwen, jurken en naalden en draden, maar zo halfgaar, humoristisch, uniek, esthetisch en exentriek dat ik 'm wel iedereen aan wil bevelen. En, oh ja, er wordt ook in gevochten.

Kleine tegenvaller toch wel.

Zeker omdat ik iets grappigs verwachtte, vooral op dat gebied stokte het nog al. Een paar leuke vondsten, visueel wel aardig, maar bijzonder vond ik het allemaal niet.

3*

oeh, deze film heeft me lang aan het twijfelen gehouden, maar uiteindelijk toch met gemak over de streep getrokken.

We worden geïntroduceerd met een veel te lief meisje, in een veel te zoete jurk. Zet daar nog eens barokke muziek in combinatie met luchtige po onder, dan weet ik ECHT niet wat ik daar mee aanmoet.

De absurde spraakwaterval is echter meer dan grappig en je valt van het ene rare moment in het andere.

Op het moment dat Ichigo erbij komt, ontstaat er een contrast tussen het lieve en het wilde gedrag. Dit had de film echt nodig, want ik weet niet of ik het had getrokken, was het op deze manier verder gegaan. Het had zeker mijn cijfer beinvloed, hoe origineel ook.

Genoeg over karakters. Dit is toch meer een film van situaties en visuele scenes. Felle kleuren, start-stop momenten, filters, animaties, niets is te gek hier.

Maakt het een erg originele film om naar te kijken. Koppel dat aan allerlei maffe situaties en het betekend toch dat ik me niet snel heb verveeld.

Ja, verder valt er volgens mij niet veel te vertellen. Simpel verhaal. Wel wat moralistisch af en toe en wat pop gevoelig. Visueel en qua situaties behoorlijk verbazingwekkend.

Een heerlijk fris, vrolijk en geflipt filmpje.

Vanaf minuut 1 is al duidelijk dat je niet in een standaard filmpje bent beland. Meteen kom je in een verhaal wat erg leuk wordt verteld door Momoko. Hoe is het allemaal begonnen met de rococco stijl en met haar. Direct worden al een aantal stijlen voorgelegd die de film rijk is. En het kleuren pallet, ik heb werkelijk alle kleuren van de regenboog zien langs komen en meer. Maffe personages ook allemaal, allen hebben ze wel iets geks over zich. Leuke visuele grappen vliegen je om de oren. Een soort Japanse Wallmart, en de mensen die daar spullen van promoten, en dan haar vader met z'n eigen merken . Momoko zelfs is opzich wel een leuk karakter, maar valt in het niets bij de wat meer uitbundige Ichigo met haar sterke verhalen en biker stijl. De contrast tussen beide levensstijlen/ kleding is net zo groot als het contrast tussen hun manier van denken en doen. Dit blijft erg leuk om aan te zien en hoe ze met elkaar botsen. Ik zat echt de hele tijd met een glimlach alles aan te zien, echt vrolijk word je van deze film. Om een paar dingen te noemen die Elvis gast, de vader, de seniele oma, die gave scooter, de kleurtjes, de Versache en Univarsal Stadium nep merk kleding etc. etc.

Het hectische, geflipte en de erg humoristische insteek met de visuele grappen moet helaas tegen het einde wat ruimte maken voor wat sentiment, erg jammer want vanaf dat moment zakt de film wat inelkaar. Iets te veel van het goede, zeker in verhouding tot het eerste uur. Gellukig wordt dat aan het einde wanneer Momoko met een sterk verhaal komt wel weer wat goed gemaakt. Ik heb toch wel erg genoten van het heerlijk maffe Kamikaze Girls.

4*

Inderdaad een hele leuke, inventieve en kleurrijke film. Zoals mijn top 10 al doet vermoeden, liggen zulke coming of age-verhaaltjes mij wel en dat klopt ook in dit geval. De vriendschap die ontstaat is prachtig en vormt voor mij dan ook het hoogtepunt van de film in combinatie met veel geslaagde grappen.

Het duurt even voordat ik in de film kwam. Wellicht door het wat rare universum en de grote grappendichtheid. Maar wat we achteraf vooral opvalt is met welk gemak je de meest rare dingen accepteert. Die jurken van Momoko en Ichigo die met een scooter bij een bende zit. Een paar seconden kijk je er van op en daarna vergeet je het. Dat is misschien nog wel het grootste compliment dat je Nakashima kan maken.

Maar inderdaad een leuke film. Einde vind ik wat zwakjes, dus ik ben nog enigszins voorzichtig met mijn score. 3,5*.

Lolita on acid

Erg fijn filmpje. Het zuurstok kleurenpalet, de dromerige prinsessen kledij van Momoko, de anime scenes tussendoor, gestoorde personages en heerlijke Japanse humor. Er zit zoveel leuks in deze film, gelukkig is het plot niet bepaald state of the art want anders zou veel moois om je heen verloren gaan. Het surreële universum die Momoko om haar heen heeft gecreëert is zeer mesmerizing. Melige effectjes ook, zoals die fart effects .

Erg leuke trip dit. Om zoiets te verzinnen moet je toch wel onder invloed zijn van iets, maar het ook werkelijk uitvoeren is een totaal ander uiterste. Arigato Nakashima!

Geen onaardig filmpje, dat helaas wat minder sterk eindigde. Dat geschreeuw en gemep bij dat Boedhabeeld hoefde voor mij allemaal niet zo. Film begon niettemin sterk en Momoko zag er ook echt wel grappig uit. Ik vond haar optreden erg vermakelijk en de crash met haar scooter vond ik bovendien zeer hilarisch. Over Ichigo met haar irritante stem was ik wat minder te spreken. Haar optreden weerhield mij er van deze film een hoog cijfer te geven.

3,5*

Het Japanse, brutalere, grofgebekte, charmante zusje van Mah Nakorn!

Zoveel malen leuker dan de gemiddelde chick flick! De film barst van de energie, druipt over van enthousiaste ideeën en draait bovendien niet alleen maar om getut, verliefdheden en een hoop gezwijmel, zoals vaak gebruikelijk is in dat genre.

Het hoofdpersonage heeft wèl een leuke, creatief vormgegeven tick wat betreft kleren èn de film beschikt tevens over stoere motorchick Anna Tsuchiya die de boel vlot en recht voor haar raap rechttrekt als de boel dreigt te verzanden in teveel kledinggeneuzel.

De stijl van filmen past ook helemaal bij de film. Ik hou sowieso wel van overbelichte shots en werd dan ook op mijn wenken bediend, zeker in combinatie met alle zoete, kleurenpracht die voorbij trok. Een heerlijke wereld om voor even in te vertoeven!

Ik krijg op het moment van schrijven alweer zin om de film weer in de dvd speler te mikken. Wellicht kans op meer, voor nu een dikke 4* Graag meer van dit soort films!

Kamikaze Girls werd mijn reddende engel voor de eigenwereld review

Ik heb echt met immens veel plezier naar dit gedoe gekeken. Met een rot humeur aan begonnen maar dat verdween als sneeuw voor de zon. Fantastische cinematografie (hoe afwisselend!) en geweldige happy muziek. Met ongekende idioterie en fabelachtige kleuren.. ik ben om, Nakashima is één van de beste Japanse regisseurs. Met 2x 5* en nog een aantal aantrekkelijke titels op de must-see lijst, kan het niet meer stuk.

En hier kun je nog meer van mijn gekwijl over dit meesterwerk lezen.

Eindelijk toch maar gezien. Mijn verwachtingen waren aardig hoog, ondanks dat ik Memories of Matsuko lang niet geslaagd vond. Confessions daarentegen wel. Uiteindelijk vind ik deze misschien nog wel iets beter als Confessions. Visueel verbluffend, veel geinige scenes, maar vooral het goede samenspel van Fukada en Tsuchiya springt in het oog.

Visueel is de film een meesterwerk. Er is gebruik gemaakt van veel overbelichte shots die de kleurrijke beelden tot een sprookjesachtige wereld maken. De kostuums van Momoko vallen altijd en overal op en haar woonomgeving geeft je het gevoel naar de binnenkant van een poppenhuis te kijken, vol kleurtjes en tierelantijntjes. Dit alles geeft een erg meisjesachtige feeling, maar toch is het geen standaard chickflick. Daarbij denk ik vooral aan dramatische gebeurtenissen vanuit vrouwelijk oogpunt, maar daarvoor is hier niet al teveel ruimte gelaten. Het is allemaal veel luchtiger gelukkig. Er is zelfs wat komische animé te bespeuren.

De voice-over van Momoko brengt je samen met de strakke editing in een sneltreinvaart door haar jeugd heen, waardoor het meteen boeiend wordt. De film heeft sowieso veel vaart doordat je van de ene bizarre situatie in de andere valt. De humor verschilt, de ene keer wat slapstick, de andere keer volledig over de top. Ik heb in elk geval een paar keer goed gelachen. De muziek is wisselvallig, maar altijd goed. Van klassieke muziek bij rustige scenes tot J-pop bij drukke beelden, en soms een combinatie van beide.

Een van de grote pluspunten is het samenspel tussen Tsuchiya en Fukada, waar die laatste mijn favoriet was. De vuilbekkende, slecht geklede Ichigo en het nette poppetje Momoko zijn elkaars tegenpolen maar bouwen toch een sterke vriendschap op. Ik kan me geen betere actrice als Fukada voorstellen voor de rol van Momoko. Übercute, onschuldig, lief, een beetje gestoord, maar ook heldhaftig en stoer. Enorm leuk geacteerd.

De confrontatie is ook erg goed gekozen waarmee de film memorabel afsluit. Ik kan me zo even geen minpuntjes voor de geest halen, Kamikaze Girls laat je dik anderhalf uur met een hele dikke glimlach toekijken!

Tijd voor een herziening!

Een heerlijk fris, lekker over de top, vrolijk en vermakelijk geflipt filmpje met alle kleuren van de regenboog, bizarre

kostuums en leuke overdreven/gestoorde personages in rare situaties.

Het uiterst simpele verhaal met de alom bekende thema's, vriendschap, opgroeien en het vinden van geluk, maakt het stukken gemakkelijker om van het visuele en de humor te genieten.

Prachtige vertolking van beide hoofdfiguren. Vooral Momoko!!! Wat zag ze er toch gelijkertijd schattig en bizar uit in haar kanten Rococo jurkjes.

De film tovert een (blijvende) glimlach op mijn gezicht en laat me vrolijk en warm achter.

hier kan gerust een halfje bij.

Dat ik deze film niet eerder gezien heb, zeker met in het achterhoofd dat op het moment van schrijven Confessions in mijn top tien staat, komt voor het grootste gedeelte door Paco and the Magical Picture Book. Visueel ook zeer de moeite waard, maar voor mijn gevoel behoorlijk incoherent, waardoor mijn lust naar ouder werk van Nahashima flink verminderde. Na in het weekend The World of Kanako vijf sterren uitgedeeld te hebben, was het toch wel tijd om ook deze te kijken.

Duidelijk is dat deze film een totaal ander karakter heeft, wat overigens geen waardeoordeel is. Veel luchtiger, en sprookjesachtiger, waarbij inderdaad gedachte naar Citizen Dog en ook Amélie gaan, al is het maar vanwege de voice-over, de aparte personages (dat haar van die gast!!), het breken van de vierde wand, en de felle kleuren die van het scherm spatten.

Visueel minder gedetailleerd dan z'n latere films, maar toch nog steeds erg mooi gestileerd. Bijzonder zijn ook hier de animatiefragmenten. Lijkt ook erg op werk van Studio 4°C, wat bevestigd wordt na een kleine zoektocht op internet met Onderhonds opmerking bij The World of Kanako in het achterhoofd dat de animatiefragmenten aldaar ook geproduceerd zijn door Studio 4°C. De muziek is ook aardig, leuk dat Strauss vaak voorbijkomt, ook al stamt hij niet uit de Rococotijd, het past prima bij alle frivoliteiten van lolita-stijl.

Het verhaal is ook hier niet helemaal rechtlijnig, maar voelt veel coherenter aan dan bij Paco and the Magical Picture Book, zonder aan speelsheid in te boeten. De kracht zit hem voornamelijk in de twee hoofdpersonen, die uit compleet tegenovergestelde subculturen komen, maar die toch steeds meer op elkaar gesteld raken. En los van alle ongein, weet dat toch een beetje te ontroeren.

Uiteindelijk zit het tussen de 4* en 4,5* in, waarbij het vanwege alle speelsheid toch het voordeel van de twijfel krijgt. 4,5* dus.

De humor is leuk, de hoofdpersonages een pak minder en wat het meest stoort is de doelloze sfeer. De opmaak is prachtig, maar het verhaal mist broodnodige dynamiek en tempo en vervalt in irritant gelanterfant. Helaas, het begon zo pakkend en energiek.

Style over substance, daar ben ik doorgaans niet zo van. Het is weliswaar een prachtig vormgegeven, kleurrijke fantasie over twee halfgare meiden, maar bij gebrek aan een boeiend verhaaltje is het op d’n duur met mijn interesse droevig gesteld bij dit soort films. Van regisseur Tetsuya Nakashima zijn Memories of Matsuko (2006) en Kokuhaku (2010) mij een stuk beter bevallen.

Een bijzondere Japanse film die erg guitig, fris en opgewekt oogt met allerlei gimmicks en animatie-effecten. In dat oogpunt voor sommigen grappig, maar misschien ook wat kinderlijk of flauw. Ik laat het wat in het midden, want het enthousiasme van de film slaat wel aan, net als het personage Momoko.

Inhoudelijk vond ik het weinig transparant van lolita Mokoko en een vriendin die geheel tegengesteld is dan Momoko. Wanneer Momoko verschijnt, waan je je in een sprookjesachtige droomwereld met felle kleuren en waar alles rozengeur en maneschijn lijkt. Haar vriendschap met Ichigo staat centraal en die laatste leert echte vriendschap en waarden kennen.

Kamikaze girls is vooral een visuele film geworden. Er is weinig diepgang bij de personages zelf, maar de film tracht wel een boodschap naar voren te brengen, hoe zoet die ook is. Een film die beter onthaald zal geweest zijn in Japan met al die subculturen die voor ons moeilijker in te schatten is.