Born into Brothels: Calcutta's Red Light Kids (2004)

In 2005 won deze documentaire de Oscar.

Op het eerste gezicht dacht ik...o god...scoren op sentiment. Het viel toch mee gelukkig.

De foto-klas is een erg leuk idee van Zana Briski, en de foto's die de kinderen maken zijn vaak pareltjes. Dat is de grote kracht van de documentaire. Een kinderoog let op andere zaken dan het oog van een volwassene.

Maar goed, kinderen scoren, zie ook Etre et Avoir. Het mag dan ook vreemd heten dat deze geen release heeft gehad hier.

Meeslepende documentaire, redelijk subtiel in elkaar gezet. Het schokkerige handheld-camerawerk is af en toe een beetje irritant, maar de opzet van de docu en de geportretteerde kinderen zijn zeer interessant. De door de kinderen gemaakte en door de film heen gemonteerde foto's zijn ook erg krachtig. Gelukkig geen moraallesje en de film schrikt er niet voor terug de meer gruwelijke details van het leven in de rosse buurt van Calcutta te tonen. Bij vlagen deprimerend, maar af en toe is tussen alle ellende toch een sprankje hoop te ontdekken.

Interessante en meeslepende documentaire. Had niet een gevoel dat de docu erg ''ge-sentimenteeld'' werd, de kinderen zijn nou eenmaal erg aandoenlijk en de filmmakers weten in een vrij korte speelduur veel sympathie op te wekken. Je gaat van ze houden. Gelukkig weinig van de rosse buurt gezien, had er persoonlijk niet erg zin in om de zoveelste ''kijk-hoe-slecht-het-daar-is'' docu te bekijken. Hoewel de situatie op zich erg triest zijn hangt er toch een vrij positieve sfeer de gehele documentaire wat voor mij erg in het voordeel werkt. Het camera gebruik was inderdaad niet een erg groot succes maar met name door de afwisseling met de foto's en de interviewen heb ik me er niet aan geërgerd. Prima, 3,5 ster

Mooie docu over hoe kinderen uit Calcutta's rosse buurt kijken tegen hun toekomst. Mooi gefilmd, interessant en behoorlijk luchtig eigenlijk, ik was op een docu voorbereid die een stuk zwaarder of deprimerender zou zijn, maar dat was gelukkig niet het geval al zit er wel een droevig randje aan. Met de fotocamera als 'speelgoed' vertellen de kinderen stukjes uit hun leven aan de hand van de foto's die ze maken.

Ondanks de luchtige en hoopgevende stukjes blijft het droevig om te zien hoe kansloos die kinderen zijn, puur omdat ze daar zijn geboren. Het einde was toch wel een klap, als je met de aftiteling leest dat bijna alle kinderen weer van die school zijn weggehaald of zijn weggelopen .