Christine (2016)

“If it bleeds, it leads.”

Beklemmend, indrukwekkend en diep triest. Dat je het einde van Christine al weet, doet niets af aan het indrukwekkende verhaal over deze vrouw die kampte met depressiviteit. De film is te lang en niet alles is even interessant, maar toch houdt de film je bij de les.

Vakwerk van regisseur Antonio Campos, die op indrukwekkende wijze de jaren 70 tot leven wekt. En van Rebecca Hall, want wat een weergaloze en Oscarwaardige prestatie levert ze hier af. Haar hele mimiek straalt diepe treurnis uit en ook in de weinige luchtige momenten overtuigt ze. Dan zie je even die glimlach. Ook de andere acteurs (vooral Hall, Letts en Dizzia) zijn geweldig. Het einde is bekend, maar er is nog een waanzinnig mooie laatste scene met een collega/vriendin (Dizzia) van Christine. Gaat dat zien. De film houdt ook de kijker in zijn greep en je snakt bijna naar het einde. Toen de film afgelopen was heb ik een glas whisky ingeschonken en ben La La Land liedjes gaan luisteren. Even bijkomen…

Uitstekende film over een tv-journaliste die graag hogerop wil komen in het vak. Gebaseerd op een bijzonder waargebeurd verhaal. Een boeiend hoofdpersonage die hier ingetogen doch sterk wordt neergezet door Rebecca Hall in haar beste rol tot nu toe. Alhoewel zeker niet afstandelijk, blijft het toch een beetje onduidelijk wat er precies in haar om gaat. De film heeft een beetje een unheimische sfeer die in de finale tot een climax komt.

“Unheimisch”, zoals scorsese schrijft, voelt de film inderdaad aan omdat je weet hoe het afloopt. Van de opbouw naar de apotheose had ik echter meer verwacht, al realiseer ik mij dat het niet meevalt iemands depressieve drijfveren te vertalen in filmbeelden.

Hoewel, voor zover ik kan beoordelen, de film de ware gebeurtenissen getrouw volgt én hoewel look-a-like Rebecca Hall geloofwaardig overkomt in haar rol als de tragische Christine Chubbuck, heeft de film mij niet bijzonder geraakt. Ik kon tot mij eigen verwondering weinig empathie genereren voor de tobbende televisieverslaggeefster.

Hele goede acteerprestatie van Hall in een wat fletse en afstandelijke film.

Gelijk maar met de deur in huis. Het hoofdpersonage beweegt zich (evenals de meerderheid van de overige personages) tamelijk egocentrisch door het beeld. De oppervlakkige tv-wereld waarin het verhaal zich grotendeels afspeelt, helpt niet bepaald bij het creëeren van inleving in het personage.

Zal heel waarheidsgetrouw zijn, hoor, maar binnen de setting van die wereld waarin oppervlakkigheid troef is en waarin de bewoners voornamelijk met zichzelf bezig zijn, is het moeilijk om enige verbintenis te krijgen met of warmte te voelen voor het hoofdpersonage of enig ander personage. Veel meer dan wat milde empathie kon ik er tijdens het kijken niet uitpersen.

Het hoofdpersonage heeft waarschijnlijk een persoonlijkheidsstoornis en is depressief. Tikje sympathie steekt daar de kop op, want ja, dat is niet niks natuurlijk. Dan is er meteen daarna de terechte vaststelling dat ze absoluut geen aardig persoon is. En daar steekt als reactie meteen een tikje antipathie de kop op. Beide weliswaar in milde vorm, maar het voelt vervelend, want het is noch vlees noch vis.

Hall acteert geweldig. Ze heeft een paar intimiderende moodswings in huis. Achtenswaardig. Ik zag een paar intens gekke blikken voorbij komen waar ik de creeps van kreeg. Poeh! Knap acterwerk.

Des te jammer dat haar personage weinig wordt uitgediept. We kijken naar een personage dat ongetwijfeld veel reliëf heeft, maar dat helaas oppervlakkig ingevuld blijft. Even oppervlakkig als de tv-wereld waarin ze werkt.

Aardige film, maar door gebrek aan diepte ook een film die niet onder de huid kruipt.

Een sterk drama met fantastisch acteerwerk, Rebecca Hall speelt werkelijk geweldig. We zien wat haar uiteindelijk drijft tot zelfmoord. Jammer dat ik de synopsis al gelezen had, het heeft de film wel enigszins bedorven voor mij. Voortaan lees ik die maar niet meer. Neemt niet weg dat dit gewoon een prima drama is met een goed verhaal en een uitstekende cast.

Treurig en schokkend.

Ik ben compleet blanco de film in gegaan en kwam er dus later achter dat dit gebaseerd is op een waargebeurde geschiedenis. Knappe vertolking van het personage door Rebecca Hall met een goed doorgevoerd 70s sfeertje. Ze is duidelijk een vrouw met issues. Het is onvoorstelbaar eigenlijk dat iemand zo in de knoop zit en dan ten overstaan van vele kijkers tot deze daad komt.

Ben er na afloop van de film toch wel een beetje van ontdaan geweest. Dus met recht een indrukwekkende film.

Dit drama eens bekeken en het was wel een goeie film. Heel overtuigend geacteerd. De langere speelduur stoorde zeker niet en ondanks dat je al wist hoe hij ging eindigen, bleef het toch boeiend om te kijken.

Prima film.

Biografisch drama over de laatste periode uit het leven Christine Chubbuck [Rebecca Hall], de presentatrice bij een tv-station in Florida die in 1974 live op TV zelfmoord pleegde en daardoor één van de belangrijkste inspiratiebronnen werd voor de met Oscars overladen satire Network (1976). Hoewel Chubbuck naar verluidt in 1970 al had geprobeerd een einde aan haar leven te maken is niemand erin geslaagd om met een plausibele verklaring voor haar daad te komen. Hier heeft Christine te kampen met seksisme op de werkvloer, moet ze een ingrijpende medische diagnose verwerken en strijdt ze tevergeefs tegen de toenemende sensatielust een oppervlakkigheid van de nieuwsbulletins die ze moet presenteren. Het scenario van Craig Shilowich lijkt daarmee Chrstine daad te willen verklaren, maar de waarheid is ongetwijfeld veel complexer. Rebecca Hall verleent echter een diepgang en waardigheid aan haar personage waardoor je aan de buis gekluisterd blijft.

Na het mij wat tegenvallende The Devil All the Time een fijne verrassing van Campos. Rebecca Hall schittert als labiele maar ambitieuze journalist die werkt voor een of ander lullig TV-stationnetje in een provinciestadje waar nooit iets gebeurt. Haar ambitie gepaard aan sociale onhandigheid en een opvliegend karakter leveren de nodige pijnlijke momenten op, en een karikatuur ligt dan al snel op de loer, maar zij weet haar personage menselijk te maken en, mrklm zegt het goed, waardigheid te geven. Van de bijrollen valt vooral Tracy Letts positief op.

Ik zie de film trouwens allerminst als een beschuldiging richting collega's of 'het systeem', het was toch vooral een zwaar getroubleerde vrouw die door een keten aan gebeurtenissen tot haar daad kwam.