Un Taxi pour Tobrouk (1960)

Degelijke anti-militaristische prent al vond ik het soms langdradig en zelfs lastig uit te kijken. Vier franse soldaten verdwalen in de Libische woestijn en nemen een duitse officier gevangen, met wie ze geleidelijk aan verbroederen. De film moet het vooral van fijne soms komische dialogen hebben en een opvallend lichtvoetige toon. Verder ook zwaargewicht Lino Ventura, een monumentale acteur uit de Franse cinema. Het einde is verrassend te noemen.

Echt overtuigd ben ik van deze film niet.

Alhoewel er in de beginne 4 vijanden koelbloedig worden neergeknald, verloopt toch het grootste deel als een soort ongewilde komedie. Begrijp de bedoeling wel van de filmmaker : hier geen hulde aan een heldhaftige groep strijders maar de mens in zijn onwennigheid, met zijn "kleine" karaktertrekjes, zijn onbesef, gedropt in een oorlogssituatie die dramatischer en dramatischer wordt. De slotscène is veelbetekenend : geen interesse voor de parade en de glorie na de overwinning maar het besef dat in de oorlog geen plaats is voor dit alles.

Acteurs zijn prima.

Nu zag ik niet zolang geleden; Ice Cold in Alex (Film, 1958) die min of meer hetzelfde plotlijn volgt. Soldaten die in een lange tocht door de woestijn van Libië moeten zien te komen. Onderweg pikken ze een krijgsgevangene op: de Duitse officier Hardy Krüger. En om eerlijk te zijn, vond ik die oudere film een stuk beter! Dit is vooral een dialogenfilm, tijdens elk incident volgt veelal discussie en interacties tussen de soldaten. Tja de hele film gaat om de soldatenverbroedering; vijandschap wordt gaandeweg vriendschap. Wel bijzonder is het om aan het begin één voor één de hoofdrolspelers te presenteren die op verschillende plaatsen zijn om Kerstmis in 1941 te vieren. Eenmaal in de woestijn varieert het decor nog maar weinig. Hierdoor sleept de film soms ook een beetje. Gelukkig zijn er ook een paar actiescènes en die blijken effectief te zijn. Al met al een fatsoenlijke oorlogsfilm