Soul of a Man, The (2003)

Wim Wenders maakte deze documentaire als onderdeel van een serie films over de geschiedenis van de blues. Archiefbeelden van enkele legendes woorden door Fishburne ingesproken, die tracht hun stem te imiteren. Veel leuke anekdotes, afwisselend en erg vermakelijk. 4 sterren

Wel erg beperkte kijk op de blues van Wim Wenders. Bijna alleen maar nummers van J.B. Lenoir en Skip James. Begint wel heel interessant, met Blind Willie Johnson in de ruimte, maar daarna zijn het vooral andere bands die nummers coveren en veel archiefmateriaal.

Ik zie de film nergens gepresenteerd als "de kijk op de blues van Wim Wenders", maar zoals hier op deze pagina te lezen staat, een muziekdocu waarin hij zijn drie favoriete blues-artiesten in beeld brengt.

Vanavond op Canvas te zien trouwens, deze film.

Klopt. Daarnaast moet je deze docu zien als onderdeel van een groter geheel aan documentaires. Is dan juist alleen maar goed als elke afzonderlijke docu een specifieke invalshoek heeft. Bij elkaar krijg je dan toch een redelijk uitgebreid beeld van de blues.

In tegenstelling tot het eerste deel van Scorsese zelf, gaat Wim Wenders in op drie namen uit de Blues. Blind Willie Johnson, Skip James en J.B. Lenoir. De twee eerste kende ik wel, maar de laatste niet. Wenders weet waarover hij spreekt (film, want de film is gesproken door Laurence Fishburne), dus het portret van de drie bluesgitaristen is best wel interessant. Zeker omdat het niet de meest evidenten namen zijn uit het lijstje. Zoals Muddy Waters, B.B. King of John Lee Hooker. Hij gaat duidelijk voor de artiesten en hun muziek. Met artiesten van nu die hij een nummer van hen laat brengen. En daar wringt het schoentje toch wat. Ik mis de link met het geheel, de invloed van blues, de echte liefde van die artiesten. Waarmee ik niet wil zeggen dat ze dat niet goed gedaan hebben.

Gaandeweg gaat het wel beter, als je merkt dat blues toch wordt opgepikt. Vooral in Europa dan. En het feit dat de legendes uit begin 20e eeuw nu wel helden zijn, maar ze zelf meestal in armoede zijn gestorven. Met wat geluk leefden ze lang genoeg om op oudere leeftijd nog op een podium te mogen staan. Net niet oud genoeg helaas, om ook met hen te doen wat gelukt is met de artiesten uit de Buena Vista Social Club.

Als documentaire bracht het mij in elk geval veel bij. Soms liep het wel niet zo vlot, en ik vraag me nog altijd af waarom net deze drie figuren door Wim Wenders gekozen werden. Maar misschien vergelijk ik wel te veel met het eerste deel van Scorsese, die helemaal op zoek gaat naar de roots.