Les Temps Qui Changent (2004)

Daar waar je een indringend verhaal over het opleven van een oude liefde zou verwachten, verzandt het geheel in de problematiek van volstrekt oninteressante familieleden. Die ook lang oninteressant ouwehoeren. Had die zoon in het script geschrapt en dan hadden we die vriendin ook niet gezien met haar nerveuze vaagheden.

Het hoofdverhaal blijft als rode draad slap en chemieloos dobberen. Zeer matige rendez-vous van Deneuve en Depardieu. 2,5*

Ik had veel meer verwacht dat de filmmaker zich zou concentreren op Depardieu en Deneuve. Daarvoor in de plaats krijgen we een hoop gezever om niets wat net zo goed buiten beschouwing kon worden gelaten. Het voelt alsof de regisseur niet voldoende stof had om 90 minuten lang te boeien en de bijrollen er met de haren bij heeft gesleept.

Wel mooie beelden en goed acteerwerk van Depardieu, maar het redt de film niet.

2,5 *

Zeer slappe film. Acteerwerk redelijk, maar verder is het één pot nat.

Ik had tenminste gehoopt wat mooie beelden van Tanger en Marokko te zien, maar zelfs dat valt tegen. Vrij slappe film die de verwachtingen niet waar maakt, en inderdaad bijrollen die totaal niet ter zake doen.

Helemaal mee eens!

Wat een desperate figuur is die Depardieu hier zeg. Je zou verwachten dat hij in het bijzijn van Deneuve wat zou opfleuren, maar hij blijft maar in z'n kwelling zitten.

Deze film wil de multiculturele samenleving van een originele kant belichten, maar het komt allemaal nogal geforceerd over. Wat was er nou precies met die vrouw van Deneuves zoon? En haar al even gecompliceerde zus...

Het geeft een weinig hoopvol beeld van de multiculti samenleving. Je ziet op een gegeven moment ook een gang iemand in de boeien slaan. Wil de regisseur ons de kommer en kwel door de neus boren?

Ik heb helaas voor de Deneuve fans (bestaan die?) een iets andere mening.Sorry.Het mens kan haar hele werkzame leven alleen een overgespoten,oude koelkast naspelen met het vriesvak open. En hiermede heb ik gelijk genoeg gezegd over haar kwaliteiten als actrice.Bagger. (wat zullen ze aan haar trouwens voor miljarden euro's kwijt zijn aan kapperskosten tijdens al die films met haar)

Depardieu en ook de andere acteurs en actrices doen het helemaal niet slecht.Het script van de film mankeert ook helemaal niets aan.Wie LouLou heeft gezien (met een jonge Depardieu en Isabelle Huppert) moet toch toegeven dat hier een gigantische kans is gemist. Had haar die rol laten spelen en we hadden een topfilm gehad.

Een 4,5 voor Gerard minus een 2 voor een inmiddels bejaarde Barbie-pop.

- bijrollen die niet ter zake doen??? nu ja, als het echte leven maar om twee personen moet draaien...

- in Tanger is niks te zien, dus geen mooie beelden

- Deneuve en Depardieu zijn rasacteurs die een rol neerplaatsen voorgeschreven door het script dus helaas voor Deneuve een ijskastrol.

- het budget voor haar coiffure (kapsel) valt in het niet bij de belachelijke transferprijzen van sommige voetballers...

- de zoon in het script schrappen??? ach ja natuurlijk wat heb je nu aan zo'n homo of bisexueel, die maken de films toch heel ingewikkeld, vindt je ook niet?

- verder groot gelijk... ik had ook wel iets meer verwacht van de film.

Zooo! Man, man, man! Depardieu, mijn hemel. Ik ken hem alleen van een hele poos terug van 102 (101) echte Dalmatiers. En ik vond hem daarin echt vervelend, geloof ik. Maar jeetje, Prachtig met een grote hoofdletter P is hij hier. En Catherine Deneuve is ook echt schitterend en helemaal La Grande Dame ! Ik had ongeveer een halfuur nodig om te laten meeslepen, maar daarna werd ik absoluut geraakt door het prachtige verhaal. En wat een cinematografie. Echt helemaal overdonderd hier. Leven is mooi, liefde is nog mooier.

- bijrollen die niet ter zake doen??? nu ja, als het echte leven maar om twee personen moet draaien...

- in Tanger is niks te zien, dus geen mooie beelden

- Deneuve en Depardieu zijn rasacteurs die een rol neerplaatsen voorgeschreven door het script dus helaas voor Deneuve een ijskastrol.

- het budget voor haar coiffure (kapsel) valt in het niet bij de belachelijke transferprijzen van sommige voetballers...

- de zoon in het script schrappen??? ach ja natuurlijk wat heb je nu aan zo'n homo of bisexueel, die maken de films toch heel ingewikkeld, vindt je ook niet?

- verder groot gelijk... ik had ook wel iets meer verwacht van de film.

Een twee. Een zeer magere twee!

bijrollen die niet ter zake doen??? nu ja, als het echte leven maar om twee personen moet draaien...

- in Tanger is niks te zien, dus geen mooie beelden

- Deneuve en Depardieu zijn rasacteurs die een rol neerplaatsen voorgeschreven door het script dus helaas voor Deneuve een ijskastrol.

- het budget voor haar coiffure (kapsel) valt in het niet bij de belachelijke transferprijzen van sommige voetballers...

- de zoon in het script schrappen??? ach ja natuurlijk wat heb je nu aan zo'n homo of bisexueel, die maken de films toch heel ingewikkeld, vind je ook niet? (hier een onvergeeflijke dt-fout gemaakt

- verder groot gelijk... ik had ook wel iets meer verwacht van de film.

Het probleem aan deze film is dat hij gewoon teveel onnodige zijwegen inslaat, zonder dat het iets wezenlijk toevoegt aan het centrale verhaal. Met die liefde tussen Catherine Deneuve en Gérard Depardieu zou je echt een vuurwerk van acteren kunnen verkrijgen, maar dat gebeurt niet door de enorme focus op de zouteloze zoon en zijn Marokkaanse homo-vriendje. Niks ten nadele van anders geaarden. Homoseksualiteit is een interessant thema voor cinema. Dat neemt echter niet weg dat het wel goed moet worden gebracht, en dat is hier dus niet zo.

Téchiné had er beter aan gedaan om zich te concentreren op Depardieu en Deneuve. De bijfiguren en hun persoonlijke beslommeringen leiden teveel af en leveren een onevenwichtige film op. Zoals vaker (altijd) bij Téchiné. Wel een aantal opvallende (goede) keuzes in de beeldtaal en cameravoering.

Een persoonlijk detail: zowel de 35e film met Deneuve als de 35e met Depardieu die ik zie.

Catherine Deneuve en Gérard Depardieu, het blijft een interessante combinatie

Les Temps Qui Changent was afgelopen zaterdag op televisie maar het had niet veel gescheeld of ik had hem gemist. Waarom weet ik ook niet maar ik had het niet in het programmablad zien staan maar toen ik door de Humo bladerde zag ik ineens een artikel met de acteurs en was mijn aandacht toch getrokken, hoewel het late uur en de tegenvallende rating hier op Moviemeter me toch wat tegen hield.

Soit, uiteindelijk toch rechtstreeks op Canvas gekeken en hij viel me niet echt tegen. Ik verwachtte eerlijk gezegd wel een serieus stukje drama tussen Deneuve en Depardieu (net zoals in Dernier Métro, Le (1980), die ik trouwens echt eens dringend moet herzien) maar dan kom je als kijker toch echt wel bedrogen uit. Het blijft gissen achter de reden maar André Téchiné vond blijkbaar dat hij niet genoeg zou hebben aan de twee grote D's van de Franse cinema dus besloot hij maar om er een heleboel zijplotjes bij te sleuren. Op zich kan dat nog redelijk goed uitdraaien maar wanneer ze er zo met de haren worden bijgetrokken, zoals hier, of compleet niet in het verhaal passen, ook dit geldt voor de film, dan werkt het simpelweg niet. Zo kon ik echt niets met de rare relatie die Deneuve's schoondochter had met haar wederhelft en zus. Ook heel het thema betreffende de homoseksualiteit van de zoon kon me gestolen worden. Jammer want dit kan soms wel interessant zijn, ik zou me nog altijd eens moeten wagen aan Brokeback Mountain. Het is dus allemaal nogal zoutloos, al waren de scènes tussen Deneuve en Depardieu vaak wel de moeite waard en maakten ze de film toch wel draaglijk.

De film interesseerde me eigenlijk alleen maar voor de hoofdrolspelers, vooral voor een film met Catherine Deneuve mogen ze me altijd wakker maken. Ik heb haar pas nog niet zo lang geleden leren waar ze betoverend mooi is. Ik heb het altijd al wel meer voor het blonde type gehad maar het was lang geleden dat ik zo getroffen was door de schoonheid van een bepaald persoon, Marilyn Monroe en Brigitte Bardot blijven natuurlijk de mooiste blondines van de hele cinema. Soit, zelfs als 60-jarige madame blijft Deneuve nog altijd een mooie vrouw maar bewijst ze ook dat ze nog altijd sterk kan acteren. Ik weet niet wat het is maar ze heeft een ontzettend grote aantrekkingskracht dat zich doorheen heel de film weet te werken. Hetzelfde geldt voor Depardieu, al mag je het aantrekkelijke gedeelte hier wel schrappen. De laatste tijd ben ik hem nogal redelijk veel aan het tegenkomen in films maar elke keer weet hij zo'n getormenteerde rol neer te zetten en laat daar nu juist zijn kracht in zitten. De manier waarop hij na 30 jaar nog altijd naar Deneuve verlangt is verscheurend en de melancholie waarmee hij zijn rol vertolkt is heerlijk om te zien. Les Temps Qui Changent is dan vast en zeker eens de moeite waard om te zien dankzij de twee hoofdrolspelers. De rest is, net zoals de subplotjes waar ze in spelen, meestal verwaarloosbaar. Geen enkele acteur weet het niveau van bovengenoemde te halen, Lubna Azabal zat er in haar rol als schoondochter zelfs een serieus stuk onder.

Ik blijf het gevoel hebben dat hier meer had ingezeten, vooral als je zo'n cast tot je beschikking hebt. Téchiné had zich op maar één verhaallijn moeten concentreren, die van een verloren liefde terug te winnen, maar verneukt de boel door teveel te willen proppen in te weinig minuten. Depardieu en Deneuve zijn de moeite waard maar de film in zijn geheel is verwaarloosbaar. De score is dan ook geheel te danken aan hun vertolkingen.

3*

Een mooie film over relaties. Degelijk geregiseerd en goed gespeeld, zoals je eigenlijk ook met deze namen mag verwachten.

Niet meer en niet minder.

In Les temps qui changent toont Téchiné zich van zijn beste kant. Meeslepende verhalen vol opgelegde emoties zijn aan hem niet besteed, maar de regisseur weet als geen ander een vergrootglas te leggen op kleine, cruciale gebeurtenissen die overwoekerd dreigen te worden door alledaagse beslommeringen.

Met humor en onvervalste betrokkenheid vertelt Téchiné een verhaal over zuivere liefde. Daarbij laat hij veel over aan de verbeelding van de kijker. Hij slaat onverwacht zijpaden in, laat zaken onbenoemd en onafgewerkt. Dat is geen zwakte, maar een gul gebaar. Les temps qui changent is een rijke film met een lange inwerktijd.

Warrige film waarin de scenes in willekeurige voglorde op ons af worden geslingerd. Verwachtte veel na het onderwerp gelezen te hebben, maar relatief weinig scenes tussen Deneuve en Depardieu. En daar ontbrak het dan ook nog aan chemie. En die is er nog altijd kijk maar naar Potiche.

Nog eens gezien, maar nu onder wat moeilijkere omstandigheden. Werd nogal eens afgeleid. Toch vond ik het ook nu weer een mooie film met goede acteurs.

Ik moest telkens aan Lee Towers denken als ik Depardieu zag.

Naast al die spektakel films, zie ik ook wel eens kleinere films zoals deze ik het verhaal prima te doen, en speelt de cast ook prima. Hou je van dit soort Franse dramafilms dan zit je bij deze goed, en ja ook omdat Catherine Deneuve erin zit en 2 dagen terug 80 is geworden zeg ik salute Catherine

Goed. Regisseur Téchiné wil hier wel een groter verhaal vertellen dan het 'amour fou' plotje. Personages zijn verscheurd, land is verscheurd, cultuur is verscheurd. (Noord) Marokko als een land die tussen 2 stoelen valt. Met als symbool de zoon die als kind van 2 werelden niet kan kiezen, ook niet zijn sexuele geaardheid. Zelfde symboliek bij de schoondochter als tweeling, de één conservatief (Marokko), de ander onverschillig (Westers) maar beiden ontworteld. Deneuve is ook ontworteld door in een land te wonen zonder de taal te kennen, haar man die van haar vervreemd, etc. Tanger is een desolate stad zonder authenticiteit, een poort tot de Westerse wereld, cf de migranten, ook zij zijn verscheurd. Gefilmd met een handcamera om de nervositeit en de onrust en de verlorenheid te benadrukken.

Ik lees hierboven dat Madame Deneuve onlangs 80 jaar is geworden. Joyeux anniversaire !