Les Noces Rouges (1973)

Op één of andere manier krijg ik bij deze films altijd een soort nostalisch of déjà vu-gevoel, iets waardoor ik toch een goed gevoel aan deze film over hou. De sfeersetting en het acteren is prima in orde. Zeker Picolli blijft een geniaal acteur die nooit echt terleurstelt.

De uiteindelijke plotafwikkeling doet dat helaas wel.

Het venijn zit 'm in de staart !! Klasse film.

Een overtypische, klassieke, middenmoot Chabrol-film.

Een verhaaltje waar ge op sommige punten mee overhoop ligt, een mysterieus, wat zwoel, ondeugend en tikkeltje verderfelijk sfeertje, onderhuidse kritiek op maatschappelijke standen en acteurs die soms wat hoekig uit de verf komen. Stéphane Audran en Michel Piccoli bezondingen zich alleszins bijwijlen aan overacting maar dat wellicht is niet ongewild want hij (Chabrol) houdt er ook van emoties hoog te doen oplaaien en achteraf karakters koel en kil te fileren.

Best meegevallen.

Keek lekker weg, al heeft de tand des tijds wel z'n werk gedaan. Stéphane Audran en Michel Piccoli zijn hier op hun best, al is de manier van acteren niet meer van deze tijd. Kan natuurlijk ook niet anders. Vond die overdreven passie en dat gezoen wel vervelend, ik bedoel ongeloofwaardig. Het slot van het verhaal is wat mager. We hebben niet zo veel boodschap meer aan de maatschappijkritische opvattingen van Claude Chabrol. Toen ook al niet, staat me bij. Maar wat fantastisch is, zijn de auto's: twee snoepjes van DS'en, die van Piccoli van de eerste serie met de 'normale' koplampen, en verder een leuke Simca en een mooie Peugeot 404. Dat was genieten.

Herfst. Loire. Chabrols ondeugende kijk op de bourgeoisie waarin de respectabelen van de gemeenschap zich alles behalve respectabel gedragen. De één ontrouw met hilarische vrij partijen waaronder er eentje in een kasteel waarin ze vrijen in bed van een koning en champagne morsen over zijn schilderij, de andere een corrupt en machtsbelust type dat enkel opgewonden raakt van een zaken deal. Blijkbaar wou Chabrol een variatie maken op Bunuels 'La charme discret de la bourgeoisie'. Net als Bunel benadrukt hij die overdrijvingen van de overspelige Audran en Piccoli. Ook de locatie van hun avonturen die nooit privé maar steeds publiekelijk of buiten zijn (waar door ze zich moeten verstoppen voor voorbijgangers) is een link met Bunuel. Die burleske kijk op de bourgeoisie die op lust en macht drijft, een thema in La charme discret de la bourgeoisie is dus ook hier aanwezig. Ook caste Chabrol veel acteurs die al in La charme discret de la bourgeoisie zaten (naast zijn toenmalige vrouw Stéphane Audran nog 4 anderen). Het eerste deel heeft een luchtige toon (met veel overdrijvingen en karikaturale situaties zoals de gesprekken tussen Piéplu en Audran met dochter) terwijl het tweede deel plots veel donkerder wordt met chantage en moord (prachtige scene : de moord met auto in brand en de geliefden die zich nu vrij voelen en beginnen elkaar te kussen). Het zijn niet de meest genieën, de personages die Chabrol ons laat kennis maken dus dat de val is niet onverwachts. De daad van een kinderlijk naïef rechtvaardigheid, doet hen de das om.

Geen top film daarvoor is het over the top acting van de affaire mij te banaal maar zeer genoten van deze satire op de bourgeoisie

Met name mooi geschoten in de Franse provincie en ondersteund door een fijne score en prima tempo. Over de verhaallijn en het acteerwerk ben ik minder enthousiast.