Easy Riders, Raging Bulls: How the Sex, Drugs and Rock 'n' Roll Generation Saved Hollywood (2003)

Ik heb het boek niet gelezen, maar ik vind dit een prachtdocu!

Ik wist tot nu toe erg weinig van de ontstaansgeschiedenis van het Hollywood van nu. Deze film vertelt deze geschiedenis, vanaf het ineenstorten van de grote 'studio'films in de jaren 60, op een erg smeuige manier. De ontwikkeling van productiegericht naar marktgericht. Mooi om te zien dat regisseurs meer weet hadden waar er behoefte aan was bij het publiek dan de studio's zelf en dat de filmmaatschappijen alle vertrouwen stelden in de auteurscinema. Dat gaf een grote druk op de betreffende regisseurs..

Ik wist niet dat de 'groten' zoveel bij elkaar kliekten. Scorsese, Spielberg en Coppola die samen discussieerden over film. En hoe Coppola waarschijnlijk vanwege zijn schrijverskwaliteiten getoond 'in' Patton, The Godfather mocht maken. Hoorde ik het nou goed dat hij gruwelijkheden uit de film heeft geschreven (of juist heeft toegevoegd)? Ik heb dat niet goed onthouden.

Voor mij erg leerzaam en uitermate interessant. Een prettige mix van archiefbeelden, filmfragmenten en interviews met regisseurs en acteurs. Zoals Dennis Hopper die het naar de kloten gaan van talentvolle regisseurs aan drugs, grotendeels wijt aan de industrie die hun te weinig werk geeft om hun creativiteit kwijt te kunnen. Nou ja, het zal wel zijn manier zijn om zijn verleden te verwerken. Opmerkelijke uitspraak.

Ik vraag me af hoe de opkomst van 'independent' filmtakken bij grote studio's in het verhaal van deze film is in te passen. Is het een verantwoorde en minder risicovolle inpassing van auteurscinema in het Hollywoodsysteem dan gedurende de 60-er en 70-er jaren?

En er zit nogal wat verschil tussen wat deze 'independent' takken uitbrengen: Before Sunset vs. miljoenenproductie Un Long Dimanche de Fiançailles. De betekenis van het woord independent is blijkbaar in de loop der jaren minder letterlijk geworden.

4 sterren, een mustsee voor elke filmliefhebber.

Begrijpelijkerwijs minder diepgravend en smeuïg dan het boek, maar erg leuk om gelijk na het lezen te kijken, en de gezichten en fragmenten te zien. Krijg weer zin om wat films uit deze periode te (her) zien. Lekker vlotte docu die inderdaad een mooie kijk geeft op een unieke periode, had daar (voor het lezen van het boek) allemaal nooit zo bij stil gestaan.

Ik was een beetje een laatbloeier met mijn serieuze filmliefde. Het was iets wat smeulend aanwezig was, dat wel. En toen ik mijn eerste jaren '70 hollywoodfilms zag voelde ik een beetje aan dat er iets anders aan was. Ik vond ze meteen interessant. Later wist ik pas waarom eigenlijk.

Een interessante en leuke documentaire, die me wel iets te kort duurde en die wat meer de diepte in mocht, over een roemruchte periode in de filmhistorie. Ik wil dit boeiende verhaal graag nog veel meer stap voor stap en veel gedetailleerder horen. Met andere woorden: Ik ga het boek nu zondermeer kopen en lezen.

3.5*

Hoewel deze documentaire zeer vermakelijk was, had ik toch het gevoel dat de maker teveel informatie in een korte tijd aan de film heeft willen toevoegen. Daardoor is het inderdaad nogal oppervlakkig en voelt het verhaal nogal gehaast aan.

Onderhoudende documentaire, vol geweldige film- en interviewfragmenten. De focus ligt op de ondergang en uiteindelijke wederopstanding van het studiosysteem, met daartussen de zeer interessante jaren '70, toen de regisseurs het nog voor het zeggen hadden in Hollywood. Minpunt van de docu is het roddel-achtige karakter ervan, met veel aandacht voor de affaires en verslavingen van de betrokken personen. Ongetwijfeld relevant, maar hierdoor krijgt alles wel een wat negatief karakter. Verder een goed gemaakte documentaire, met een wat bedeesde voice-over van William H. Macy.

Redelijke documentaire over de machtswisseling van de grote Hollywood-studios naar de regisseurs eind jaren '60, begin jaren '70. Veel talking heads (waarvan flink wat bekende namen) afgewisseld met interessant archiefmateriaal en de belangrijke films uit die periode. Echt diep gaat het materiaal niet, aangezien er gewoon te veel facetten en films aangehaald worden.

How the sex, drugs and Rock 'n' Roll generation saved Hollywood

Lang geleden heeft ooit eens iemand hier op MovieMeter me het boek Easy Riders, Raging Bulls aangeraden. Het is er nog altijd niet van gekomen om dat effectief eens te lezen maar gelukkig kwam deze documentaire een paar weken geleden op Canvas (in 2 delen uitgezonden en God mag weten waarom) en heb ik daarstraks beide delen maar ineens achter elkaar gezien. Ik was benieuwd geworden doordat die persoon in kwestie (ik peins dat het Reinbo was) me vertelde dat ik hiermee Easy Rider een stuk beter ging kunnen begrijpen en ik moet toegeven, de documentaire zorgt ervoor dat ik me toch eens aan een herziening ga wagen.

Ik heb eigenlijk nooit zoveel feeling gehad met deze periode van Hollywood. Films als Taxi Driver, Raging Bull, Star Wars, Jaws en The French Connection. Op zich zijn het wel goede films maar voor mij hebben ze toch niet de impact gehad die het klaarblijkelijk op andere mensen wel heeft. Maar ondertussen zijn we ook alweer een paar jaar ouder waardoor ik me toch daar ook eens aan herzieningen gaan wagen vermits ik Bogdanovich's Last Picture Show wel geniaal vindt. Soit, de documentaire zorgt in ieder geval voor een interessant beeld betreffende de generatie regisseurs die toen is opgestaan. In dat opzicht wordt de documentaire ook wel lekker vlot verteld. De oorsprong en het gevolg van de switch is interessant om te zien en blijft ook boeiend. Het wordt echter allemaal nogal fragmentarisch gehouden maar de combinatie van archiefbeelden, films en interviews wordt netjes verdeeld. In ieder geval zitten hier wel een aantal interessante films tussen maar is het jammer dat er wel enorm veel wordt gespoilerd. Ik begrijp dat sommige scènes noodzakelijk zijn om een bepaald standpunt te bevestigen maar ik haat wanneer ik denk dat het een film is die ik wel eens wil gaan opzoeken maar dat ik een paar minuten later het einde zie. En zo'n irritant geheugen als ik heb, blijf ik dat natuurlijk onthouden en besluit ik om de film pas veel later te zien. Wat vaak als resultaat heeft dat ik de film in zijn geheel vergeet... Ach, er zijn nog genoeg andere interessante films in de grote cinema zee.

Ik heb eigenlijk nooit geweten dat Scorcese, Lucas, Spielberg, De Palma en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog een aantal zo dicht bij elkaar hingen. Wel interessant om te zien en dat is voornamelijk dankzij de vele anekdotes doorheen heel de film. Quotes zoals dat George Lucas in porindustrie nog veel groter had kunnen zijn dan in de gewone filmindustrie is geweldig maar ook de reacties op de eerste screening zijn memorabel. Voornamelijk De Palma met zijn What's all this crap about a Force? is geniaal. Easy Riders, Raging Bulls maakt ook veelvuldig gebruik van archiefmateriaal in die tijd maar haalt gelukkig ook mensen naar boven die in die tijd iets hadden te betekenen. Als er één ding is waar ik ontzettend hard op afknap in documentaires, dan zijn het interviews met mensen die van haar nog pluimen iets met de persoon in kwestie heeft te maken. In ieder geval is het hier mooi verzorgd door de vele interviews met types als Dennis Hopper en Peter Bogdanovich. Wat wel enorm veel afbreuk doet aan de documentaire, maar dat kan jammerlijk genoeg de makers zelfs niets aan doen, is het gebruik om altijd een Nederlandstalige voice-over te gebruiken. Ik lees hier dat in het origineel dat William H. Macey is en hier krijgen we één of andere droogstoppel voorgeschoteld. Het past langs geen kanten en het is bijzonder vervelend, net zoals het wegkaderen van namen in beeld om die dan op een andere plaats zelf te zetten. Dat is toch ontzettend vervelend en doet toch afbreuk aan de sfeer van zo'n documentaire want stel je eens een When You're Strange voor zonder de stem van Johnny Depp? Dan is er toch een heel deel van de bedoeling weg maar dat zul je nu eenmaal hebben met documentaires op publieke zenders..

Interessante docu die volgens mij geheel in zijn opzet slaagt, namelijk interesse creëren voor het onderwerp. Kenneth Bowser weet er een mooi geheel van archiefbeelden, scènes uit films en interviews van te maken, al blijft het allemaal toch serieus spoilergevoelig en dat is zonde. In ieder geval wordt het eens tijd om een aantal films te gaan herzien heb ik de indruk. Misschien toch ook maar eens moeite doen om dat boek te vinden.

3.5*

Aardige up beat docu, maar mist totaal de diepte van het boek. Verder een behoorlijk vrolijke bedoening, terwijl het boek een veel naargeestiger beeld van de New Hollywood generatie schept. Jammer dat er ook een stuk minder aandacht is voor figuren als DePalma, Schrader & Evans, alsmede de BBS en strandhuis clans.

Boek 4/5*

Docu 3/5*