Magnificent Obsession (1954)

De poster is, net als van veel films uit deze tijd, weer erg mooi; de film vond ik te voorspelbaar, niet meer dan vermakelijk... 2,5*

Sirk is voor mij een regisseur die films maakt in een genre dat mij niet zo aanspreekt, de jaren '50 tranentrekker. Geen van zijn films vond ik tot nu toe een meesterwerk, maar Sirk scoorde toch met de geweldige aankleding van zijn films, enkele sterke acteerprestaties en vooral een duidelijke intelligentie achter zijn films die de wat overdreven dramatische verhaallijnen ineens een stuk beter maakten. Ergens moet je soms echter een grens trekken en die grens wordt wat mij betreft overschreden door Magnificent Obsession. Niet alleen is het enorm oubollig, maar het is ook een erg slechte film.

Het voornaamste probleem is het totaal ontbreken van de intelligentie. Waar Sirk doorgaans met dit soort verhaallijnen een volwassen kritiek weet te geven op bijvoorbeeld sociale druk, klasseverschillen, onderdrukte rassenhaat en wat al niet, ontbreekt hier zoiets. Sirk is meestal op zijn best als hij bijna stiekem dingen toont die de intelligentie van het hoofdverhaal te boven gaan. Bij Magnificent Obsession doet hij echter het tegenovergestelde: hij voegt alleen maar meer kitsch en melodrama toe. Wat we krijgen zijn een aantal onzinnige Bijbelse paralellen met de verhaallijn (wat te denken van die kunstenaar die uit een bovenraam meekijkt naar de eindoperatie en zijn tekst waarin hij zegt dat een van de eerste mannen die zijn eigen weg volgde Jezus was?) en nog erger: hemels korengezang op de achtergrond tijdens een aantal belangrijke scènes. Iemand praat over de net overleden man van Wyman alsof hij de meest liefdevolle man ooit was? Plaats er korenzang achter. Rock Hudson komt tot nieuw zelfinzicht? Plaats er korenzang achter. Volgens mij zit dit gezang ook in zo'n beetje iedere scène met de kunstenaar die kennelijk het licht heeft gezien. Ik kan me echter geen slechtere keuze bedenken. Wat we krijgen is dus een complete verwijdering van Sirks beste kanten, terwijl voor mij de minst interessante elementen extra belicht worden.

Er is weinig om de schade op te vangen. Jane Wyman is geen moment geloofwaardig hier en Rock Hudson alleen als arrogante slijmbal, een rol die hij te kort mag spelen. Als zelfs Agnes Moorehead geen extra acteerplezier kan brengen weet je hoe erg de situatie is. De technicolorkleuren blijven mooi, maar verder ziet de film er vlakker uit dan Sirks andere werk. Minder gedetailleerd, minder afgewerkt. Het nogal onzinnige plot had waarschijnlijk alleen door Frank Capra tot een goede film omgezet kunnen worden, maar Capra zou geweten hebben dat er meer humor in had gemoeten. Over humor gesproken, kennelijk zien enkele critici deze film als een zwarte komedie, waarin alles expres overdreven om een ironische kritiek te leveren op dergelijke melodrama's. Ik geloof daar echter niets van.

Melodrama op zijn slechts. Van het niveau van As It Is In Heaven, waar ik op de een of andere manier aan moest denken tijdens het kijken.
2*

Held Douglas Sirk had bij mij voor het zien van deze 'Magnificent Obsession' nog niet onder de vier sterren gescoord. Twee keer 4* en één keer 4,5* om precies te zijn. Wat een heerlijke films maakt die man.

Echter moet ik nu toch voor het eerst toch een wat lagere score kwijt en wel aan deze prent. Toegegeven, ik heb bij vlagen weer zitten genieten en Technicolor blijft schitterend, maar op één of andere manier pakte deze prent me niet zo als de vorige films die ik van 'm zag. Ik heb me niet zo mee kunnen laten slepen.

Het lijkt net wat té gemakzuchtig te zijn, qua melodrama, diepgang en personages. Mja, de juiste snaar werd dan misschien niet geraakt.. maar ik heb toch weer lekker achterover hangend leuk vermaak gezien.

Aardige film over een miljonair die zijn leven een verandert nadat hij zich verantwoordelijk voelt voor de dood van een ander. Het verhaal zit op zich wel goed in elkaar en er gebeurd ook genoeg. Douglas Sirk komt wel weg met de vele sentimentele ontwikkelingen (ook vanwege de tijdsperiode). Tijdens de tweede helft zakt de film soms wel wat in.

Destijds was dit één van de ultieme blauwdrukken voor toekomstige soapseries en het is ontegenzeggelijk prachtig gefilmd en sterk geacteerd. Maar anno 2018 is het relaas van een verwende playboy die besluit zijn opleiding tot chirurg toch nog af te maken teneinde de vrouw die, mede door zijn toedoen, haar gezichtsvermogen kwijt raakte, zo vaak gekopieerd in de talloze soaps waarmee we decennia lang zijn verwend, dat het een groot cliché is geworden/ Maar in de jaren '50 genoot het publiek hier met volle teugen van.

Rock Hudson en Jane Wyman zijn in topvorm in dit zorgvuldig opgebouwde romantisch drama op een heel erg mooie (zone A) blu-ray van www.Criterion.com met Engelse ondertitels. De wat mindere versie uit 1935 in zwart-wit zit daar ook bij op een afzonderlijke blu-ray.

Als (doktersroman , modern sprookje) weer een geslaagde film van Sirk ( al vond ik hem wel iets minder als zijn andere toppers ) .
Het minst uitgewerkt was toch wel de transformatie van Hudson,s karakter , van egocentrisch naar meelevend vol goedheid , de discussie hierboven of dit wel of niet serieus bedoelt is door Sirk is interessant maar blijft natuurlijk een vraagteken .
Dan komt de scene waarin Hudson Wyman zijn ware identiteit opbiecht Ik betrapte mezelf erop dat ik had verwacht ( denkend in moderne film vertellingen) dat ze door het lint zou gaan , wat dus niet gebeurt .
Moderne romcoms hebben vaak de neiging om het dramagehalte gelijk te schakelen aan zoveel mogelijk emotionele (woede ) uitbarstingen , en vaak werkt dat nogal averechts .
Less is more is hier toch echt het toverwoord want deze scene is een stuk bevredigender .

Ik schaar me achter TOR. Ik houd van de films van Sirk, maar dit was wel echt van het niveau driestuiverromannetje waar zelfs een fervent Bouquetreeks-lezer zich hoofdschuddend van zou afwenden. Ironie heb ik er niet in gezien, behalve misschien de blunderende Hudson die de familie Phillips steeds verder tot wanhoop drijft. En vooruit, het wijsneuzerige kind had ook wel een ironisch laagje. Maar zodra Merritt van de - nogal onuitstaanbare- kunstenaar wijze levenslessen ontvangt is het gedaan met de pret, en volgt een behoorlijk serieus drama dat elk tearjerking moment weet te overtreffen met nog meer schaamteloos melodrama.

Daar waar Sirk in zijn betere films het zoete laat botsen met zwartgallige rafelranden, ontbreken die hier compleet. De alle Menschen werden Brüder varianten helpen ook niet mee alle zoetigheid van een beetje tegenwicht te voorzien. En dan wordt tot driemaal toe de frase waaraan de film zijn titel ontleent geciteerd. Zo goed is die quote nou ook weer niet. Is er dan niks positiefs aan? Jawel, Hudson en Wyman doen het niet slecht en er zit een enkele sterke scène in. Maar het is niet genoeg voor een voldoende.