La Notte Che Evelyn Uscì dalla Tomba (1971)

Mooie combinatie van Gotische decors in Mario Bava stijl en Giallo-waanzin voorzien van een prikkelende, aan Jess Franco refererende, erotische flair. De uitstekende cast en de geweldige soundtrack van Bruno Nicolai doen de rest.

Een erg ondergewaardeerde film als je het mij vraagt.
Anthony Steffen speelt hierin een man die getormenteerd word door zijn verleden. Zo denkt hij dat zijn ex-vrouw vreemd ging en heeft hij vaak visioenen/herbelevingen van dat moment. Uit de frustratie die hierdoor ontstaat vermoord en/of martelt hij hoeren die op haar lijken.
Het plot neemt een aparte wending wanneer hij besluit om met Gladys (sterk neergezet door Marina Malfatti) te trouwen. Hierna beginnen er namelijk vreemde dingen te gebeuren en er worden ook nog een aantal mensen vermoord.
De mysterieuze en spannende sfeer is in dit gedeelte van de film goed aanwezig. Mede geholpen door een sterke soundtrack van Bruno Nicolai. Verder zag ik de complete rits aan plot twists op het einde niet allemaal aankomen.
Een aparte misdaad film met wat giallo elementen en zelfs tegen het einde nog wat horror (de herrijzenis van Evelyn). Hier en daar ook nog wat naakt en bloedvergieten.
Met name door de uitstekende sfeer en de toch wel sterke cinematografie vind ik dit nog een best goede film die ik wel kan aanraden aan de liefhebbers van Italiaanse misdaad/giallo films.

Tweede kennismaking met Emilio Miraglia

Ik nam me voor om eens wat meer van regisseur Emilio Miraglia te gaan toen ik ergens in oktober vorig jaar The Red Queen Kills 7 Times keek. Een regisseur die maar een handvol films heeft gemaakt maar toch wel zijn stempel op het Giallo genre heeft gedrukt met twee van zijn latere films: het al eerder genoemde The Red Queen Kills 7 Times en ook deze The Night Evelyn Came Out of the Grave. Sowieso al twee geweldige titels en beide zijn ook door Arrow in een puike release uitgebracht. Gisteravond was het dus de beurt aan Evelyn.

Maar het heeft lang geduurd vooraleer ik er echt leek in te komen. Zeker het begin is een nogal onsamenhangend geheel waar moeilijk een touw aan vast te knopen is maar langzaam maar zeker begon Miraglia me meer en meer over de streep te trekken. Vanaf dat Alan met Gladys trouwt schiet de film in een hogere versnelling en hoewel een aantal twists zijn te voorspellen, gelukkig niet allemaal, scoort hij hier toch nog serieus wat punten. Een aantal sfeervolle shots (je vraagt je af waarom ze eigenlijk altijd zo'n graf openbreken tijdens een stormachtige nacht terwijl je dat op zo'n verlaten kasteel evengoed tijdens een zonnige zondagmiddag kunt doen. Het ziet er gewoon veel leuker uit!) en vooral veel schoon vrouwvolk dat in weinig verhullende kledij mag komen rondhollen.

Al werkt de klederdracht van Gladys wel nogal hard op de lachspieren en dat lijkt me niet de bedoeling te zijn geweest. Op een bepaald moment heeft ze een soort van boerinnetjeskleed aan waarmee ze net niet in "the hills are alive with the sound of music" uitbarst en het is jammer dat dat vooral een afleiding is voor de performance van Marina Malfatti. Die weet zich nog redelijk staande te houden (hoewel ik Erika Blanc als Susan en Maria Teresa Tofano als Polly ook nog wel toffe toevoegingen vond) maar van Anthony Steffen ben ik toch nog niet helemaal overtuigd. Die openingsscène waarin hij probeert te ontsnappen is gewoon lachwekkend en het is maar goed ook dat hij wordt geflankeerd door Enzo Tarascio (George) en Joan C. Davis (Aunt Agatha). Die laatste komt er plotgewijs een beetje bekaaid af maar bon, ze heeft nog wel één van de leukste scènes (die volgens mij ook komisch bedoeld was) op haar naam staan met de introductie van al die blonde huishoudhulpen.

Het overige werk van Miraglia lijkt niet zo eenvoudig te vinden zijn als ik het aantal stemmen op MovieMeter er eens op naloop. Benieuwd of Arrow die misschien ook nog eens gaat uitbrengen, ik zou ze kopen alleszins. The Red Queen lijkt tot nu toe wel het hoogtepunt in zijn carrière te zijn geweest, maar deze Evelyne mag er ook wel zijn.

3.5*

Ondanks een chaotisch begin en een titel die eigenlijk misleidend is weet de film na een tijdje geleidelijk aan interessant te worden. Eigenlijk weet je al snel dat dit een film is waarbij bovennatuurlijke krachten niet aanwezig zijn, maar gewoon een puur whodunit verhaal is. En verdachten zijn er genoeg. De locatie is goed gekozen : een verlaten kasteel met een lugubere kelder en een paar sfeervolle ingerichte kamers die gebruikt worden. Best sfeervol weergegeven. Het verhaal heeft heel wat plottwisten, maar de uiteindelijke twist is toch wel heel verrassend te noemen. En dan volgt er nog een grote verrassing voor de kijker wanneer er een bekende die je dood waant terug verschijnt. Lijkt wel op één van de plotgaten in de film, maar als je die bewuste scène opnieuw bekijkt, zou het kunnen gezien de aansteker die het verwarde hoofdpersonage vindt. Het acteerwerk is wisselend van niveau. Marina Malfatti als Gladys en Enzo Tarascio als George spelen hun rollen goed, de anderen duidelijk minder. Redelijk wat sleazy momenten aanwezig. Erika Blanc als Susan, Maria Teresa Tofano als Polly en Marina Malfatti zijn niet preuts om uit hun kleren te gaan. Wat ik dan wel een minpunt vond is het feit dat het hoofdpersonage weet te ontkomen van zijn voorbedachte moordplannen en uitvoeringen. Hij komt er heel gemakkelijk mee weg. Het mysterie rond Evelyn is daar waarschijnlijk ook een voorbeeld van. 6,5/10

Een mix van gothic en giallo met een veelbelovende titel. In zijn tijd was het blijkbaar een legendarisch filmpje met enkele pikantere scenes maar natuurlijk zijn we zoveel jaren later zoveel meer gewend. Het neemt allemaal nogal zijn tijd en echt spannend wordt het nooit. Toch heb ik genoten van het gothic sfeertje en de enkele twists. En natuurlijk kent de film zijn meer cheesy momenten om het helemaal af te maken.

De score van Bruno Nicolai is 100 % wat je van een giallo score mag verwachten: experimentele momenten afgewisseld met een zachte vrouwelijke vocal. Zoals ook Morricone, Cipriani en anderen het deden.

Redelijk typisch giallo verhaal, waarbij thriller en bovennatuurlijke elementen vermengd worden waarbij dat laatste vaak als misleiding gebruikt wordt. Alan Cunningham, erfgenaam van een steenrijke familie, is psychisch gestoord geworden nadat zijn vrouw Evelyn hem bedroog en hij haar vermoordde. Hij lokt roodharige vrouwen bij hem thuis, ranselt hen af en vermoordt hen dan. Hij is een man op de rand van krankzinnigheid. Wanneer hij met Gladys trouwt lijkt zijn toestand te verbeteren... tot ...
Ik verkies nog steeds de visueel sterkere films van een Dario Argento, maar er zaten fijne stukken in, vooral wanneer de suggestie komt dat Evelyn nog zou leven. . Grootste probleem is dat de film niet erg spannend overkomt.