Di Tresette Ce n'è Uno, Tutti gli Altri son Nessuno (1974)

Deze vandaag binnen gekregen op een Duitse dvd en de Engelse versie afgedraaid (Italiaans zonder subs is wat lastig).

Wederom is Hilton Tresette, ofwel Tricky Dicky in het Engels en -hoewel het onmogelijk leek- is deze tweede film zo mogelijk nóg flauwer en kinderachtiger dan de eerste.

Hilton vormt ook nu weer een duo met Huerta en ook nu wordt hij de hele film weer achterna gezeten door zijn eeuwige rivaal en aartsvijand Veleno (een rol van Antonio Monselesan, hier op de credits onder de Amerikaans klinkende naam Tony Norton), die vervolgens ook weer de gehele film te kakken wordt gezet, ditmaal o.a. door dat Tresette hem verblijdt met een klapsigaar en -om te vieren dat ze elkaar alweer voor de dertiende maal treffen- een taart, die uiteraard geen dertien gewone kaarsjes telt om te worden uitgeblazen, maar dynamietstaven. Oh, wat was dát lachen, zeg!

De film kent eigenlijk nauwelijks nog iets wat op een normaal verhaal lijkt, is dan ook vrijwel niet na te vertellen, maar vaag gaat het over een verdwenen goudtransport, waarvan men een sleutel moet zien te bemachtigen en die o.a. bij iemand in een gekkengesticht zou moeten zijn. Verder infiltreert ons olijke duo ook nog in een soort van Ku klux klan achtige organisatie, wat wederom uitmondt in -je raadde het al- een vrolijke knokpartij.

Dit wordt echter zo rommelig en omslachtig verteld, dat je halverwege de draad volledig kwijt bent, omdat men valt van de ene melige scene in de ander en dit alles op "Peppi en Kokki" niveau met bijpassende muziek, dat je aandacht er niet al te lang voor de volledige 100% bij zal blijven.

Hier en daar best grappig, maar vooral erg flauw en vermoeiend.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.