Jiao Zi (2004)

Staat me een week later nog bij als een toch wel boeiende film. Ik heb de kortfilm uit de Three ... Extremes omnibus zelf nog niet gezien, maar wat ik hoorde is dit een soort van extended versie (opgevuld tot feature length film dus). Gelukkig valt dit niet te merken aan de film zelf.

Prachtig kleurgebruik, jammer van de net wat te statische en zielloze shots soms. Gebeurt wel meer bij films waar Christopher Doyle achter de camera staat. Leuk verhaaltje en enkele nogal schokkende scenes (de abortus onder andere), maar die Extreme status die de titel sugereert is toch een beetje misplaatst.

Mooie shots, mooie dames en een licht twisted verhaaltje. Het ingrediënt van nogal wat recente Aziatische films. Niks wereldschokkends, maar entertaining was het wel. 3.5*

Erg tegenvallend verhaal, het maakt me misselijk te weten dat er mensen zijn die dit ook werkelijk denken (ik heb igg wel eens een verhaal gelezen waarin dit echt werd gedaan) 2,5* voor sommige mooie beelden maar veel te langdradig en met tijden erg saai en slaapverwekkend

Aardige film met een voorspelbaar verloop.

Wie Mei's dumplings eet zal nooit oud worden en dat heeft alles te maken met de ingredënten die voormalig gynaecologe Mei in haar hapjes stopt..

Lekker voorspelbaar. Ze is ex-gynaecologe en ze stopt dingen in het eten dat je jong houdt. Baby'tjes dus. Ik vond het een beetje jammer dat dit gelijk al duidelijk was.

Voor de rest mooie dames, paar mooie beelden en degelijk acteerwerk. Niet veel bijzonders verder. ***

Na het korte verhaal van Three...Extremes gezien te hebben besloot ik ook maar eens de volledige film te kijken. Je krijgt nu wel meer te zien maar echt anders is de film niet. Een beetje hetzelfte verhaal met niet echt veel andwoorden. Maar dat neemt niet weg dat ik me er nog mee vermaakt heb. Eng was ie inderdaad niet (kreeg wel kippevel van de laatste 5 seconden van de film bij hoe Quing die kop van die foetus afhakte) De soundtrack was ook prima in orde en opnieuw krijgen we dat heerlijke griezelige zoemende deuntje te horen die de film al spannender maakt. Acteerwerk was ook prima in orde. Film was gewoon erg sfeervol en soms best spannend (door dat deuntje) voor laat in de avond. Maar griezelig is ie niet echt. Wel jammer is dat ze dat einde uit de versie van Three...Extremes niet gebruikt werd (Die scene dat Quing haar eigen kind opat). Maargoed.

3,5*

Vreemd horrorfilmpje dat over het algemeen weinig bloederig is, maar dan net een paar scenes heeft die toch net even beyond de gemiddelde horrorfilm gaat.

En dat pakt redelijk uit. Het eten van knoedels krijgt hier toch een behoorlijk YUCK!!-gehalte al krijgen we op enkele momenten ook wat dialogen die meer voor de VIVA geschikt zijn.

Vreemde scene ook nog ergens met die vislucht.

Zeer zeker niet aan te bevelen na het nuttigen van Chinees/Japans voedsel.

Best goede film, alleen vond ik hem vaak te langdradig. Ik vond hem beter in three...extremes. * 3,0

Hmmmm, dat was weer een vreemde film

De eerste 45 minuten ben je om zeggens naar een kookprogramma aan't kijken

De oudere vrouw die er terug jong wil uitzien zit aan een tafeltje te wachten terwijl de deeghapjes bereidt worden.

Wat mij betreft zag die vrouw er nog heel goed uit

Zoals het bij Aziatische Drama's de gewoonte is vordert ook deze film in een erg traag tempo. De vrouwen worden constant in close-up in beeld gebracht.

De soundtrack vond'k erg geslaagd met rustige, sfeervolle muziek.

Nergens wordt het echt goor of afschrikwekkend, het is eerder een trage sfeerfilm met een ietwat onbevredigend einde.

6/10.

De moeite om eens te bekijken, vooral dan door de fans van Aziatische cinema.

Filmsite: http://www.dumplings.de/

Apart!

Absoluut een van de weinige films waarbij het verhaal een zeer gróte meerwaarde heeft. Je hebt wel een idee welke richting de film op wil gaan, maar dankzij zijn lugubere onderwerp dat zo luchtig overgebracht wordt, wil je er toch lange tijd niet aan toegeven. Het camerawerk is wat stug, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de beeldenpracht en enkele zeer interessante dames die zich met duistere praktijken bezighouden. Een 3,5*

Fijn gestileerd filmpje dat qua opzet doet denken aan Meat Grinder. Fruit Chan gaat geen taboe uit de weg. Zo zien we een onscreen abortus waarna de foetus in dumplings verwerkt wordt. Wie van deze dumplings eet, blijft eeuwig jong. De film bevat enkele expliciete beelden, maar blijft over de ganse lijn redelijk luchtig. Dat is te merken aan de muziek en het frivole kleurgebruik. De nadruk ligt dan ook niet zozeer op horror, dan wel op de relatie tussen een televisiester en haar man, die vreemdgaat met jonge meisjes. Zijn vrouw gaat tot het uiterste om hem terug te winnen...

De film houdt zich bezig met het thema van de eeuwige jeugd en laat zien hoever iemand wil gaan om dat te bereiken. In deze film gaat men ver. Met het label horror verwacht je ook niet anders.

Boven de film hangt een goeie duistere sfeer. Viezig ook. Dat lukt zonder hele expliciete acties in te zetten. Hier geen vette gore of banale jumpscares. De horror is niet grafisch. De horror is subtiel. Een enkele uitzondering daargelaten is de horror vooral suggestief. Het werkt. Hier wordt geraffineeerd spanning opgebouwd.

De spanningsopbouw gebeurt in cinematografisch gezien hemelse sferen. Met prachtige kleurenspel in de scènes. Met zorgvuldig gecomponeerde invulling van de beelden. Met onverwachte en interessante camera standpunten. Heel mooi. Opvallend vaak is het style over substance. Een indruk die nog wordt versterkt door het veelal tergend langzame tempo waarin de handelingen plaatsvinden. Een tempo dat zo laag ligt dat je wel ten volle van de beeldenpracht moet genieten. Laat maar gebeuren. Het is geen straf.

De muziek speelt een aparte rol. De muziek zet geen spannende accenten. De muziek is eigenlijk helemaal niet passend bij de gruwelijkheden die in deze wonderschone omlijsting plaatsvinden. De muziekkeuze is vreemd en verstevigt door zijn ongewoonheid juist de onheilspellende spanning die beeld en verhaal zo succesvol neerleggen.

Aan het eind van de film is de horrormissie geslaagd. Het nuttigen van een knoedel heeft vanaf nu absoluut een nare bijsmaak.

Viel me toch een beetje tegen. Het is een film met een nogal morbide concept, namelijk het eten van foetussen als medicijn tegen veroudering maar het is ook een film die zich ontzettend traag voortsleept en bijna geheel op suggestie teert. Dat werkt op sommige momenten heel goed, zoals bijvoorbeeld de netgeboren baby die opgehakt gaat worden tegen het einde, maar ondanks de fraaie beelden had ik toch regelmatig wat moeite om de aandacht erbij te houden. Gelukkig maakten het fraaie filmwerk, en de soms subtiele momenten waarin naar narigheid gehint wordt, het toch nog redelijk goed. Maar mij was het wat te traag en suggestief voor dit moment.

Ik weet trouwens niet wat het is met die Hong Kongers, maar dit is al de derde film van daar die ik de afgelopen twee maanden gezien heb waarin mensen worden geserveerd in een restaurant.

Hoewel Hong Kong sinds 1997 officieel bij China hoort, zijn er nog steeds grenscontroles. Hong Kong heeft een meer verwesterde cultuur. Mevrouw Li telefoneert met haar neefje in Engeland. Ze spreken Kantonees, vermengd met een Engelse leenterm als puppy love.

Het is een gruwelsprookje met een ernstige ondertoon. Taboes als kannibalisme en incest worden doorbroken. Tegelijk was het een aanklacht tegen de Chinese eenkindpolitiek, die leidde tot het aborteren van heel veel vrouwelijke foetussen. Sinds 2015 is die wet afgeschaft.

Het hoofdthema is het menselijke verlangen om eeuwig jong te blijven. We zien een vrouw met een gezichtsmasker, maar ook meneer Li die een bevrucht ei eet. De appels van de eeuwige jeugd zijn een oud motief in de volksoverlevering. De vijftienjarige Kate is het mensenoffer waaruit het leven gezogen wordt.

De kleren en attributen van Miriam Yeung zijn meestal rood, de kleur van bloed. Bai Ling is graatmager. “Big” Tony Leung speelt de ouwe vos die nog wel een groen blaadje lust.

De langzame eetscènes met krakende geluiden zijn luguber. De Nederlandse ondertitels maken er knoedels van, maar er is een verschil tussen Oost-Europese knödels en Chinese dumplings. Bijzondere is het appartementsgebouw in Lai Tak Tsuen, waar Kate woont. Dat verticale shot lijkt op een bijna-doodervaring: een witte tunnel met licht aan het einde. Trage, vaak horizontale camerabewegingen zorgen voor een dromerige sfeer. De muziek bestaat uit rustige, warme klanken van snaarinstrumenten en fluiten, al zijn er momenten waarop ze plots wranger klinkt.

Eerder deze challenge zag ik de korte versie van dit verhaal als onderdeel van het drieluik Three... Extremes. Zelfde acteurs, zelfde regisseur. Deze langere versie ging in première op het Filmfestival van Berlijn, maar werd met wisselende reviews ontvangen. Hoewel voor een groot deel gelijk zijn er uiteraard wel verschillen en zijn de eindes ook niet hetzelfde.

Dumplings is een een goed geschoten maatschappijkritische horror over hoe ver mensen bereid zijn te gaan om een jeugd en hun schoonheid te behouden, die wat ik lees meer raakvlak heeft met de realiteit dan ik aanvankelijk dacht. Brrrr.

3,5*

Een film die zichzelf interessanter verkoopt dan dat het daadwerkelijk is. Regisseur Fruit Chan heeft intrigerende ideeën en die hoopt hij te vermengen binnen deze onvoorspelbare horrorthriller, maar verliest zichzelf al snel in geforceerde smeerlapperij. De hongerige geluidseffecten zitten er veel te dik bovenop en het acteerwerk is ver onder de maat. Bai Ling speelt een idioot figuur en Miriam Chin Wah Yeung brengt haar psychologische diepgang geen moment overtuigend over. Daarnaast stelt Dumplings ook op visueel vlak teleur. De Aziatische cultuur wordt soms mooi in beeld gebracht, maar niettemin oogt alles kaal, willekeurig en ongeïnteresseerd gefilmd. Een aantal bijzonder gedurfde scenes brengen kort leven in de brouwerij, verder heeft deze film weinig te bieden.