Nuits Rouges (1974)

Meteen na Judex, de andere film die Georges Franju beseerde op het werk van Feuillade, keer ik deze film. Het is van het zelfde laken een pak. Weer een wat karikaturaal pulpverhaaltje vol met onzinnige twists en wel erg typische personages. Maar waar het in Judex allemaal wel werkte, gaat deze film toch een beetje de mist in. De film faalt in ieder geval sowieso op het punt waar Judex juist sterk in slaagde: sfeer.

Ik heb geen idee wie dacht dat het een goed idee was om zo'n pulpvertelsel met dit soort typetjes en plotlijnen naar het hier en nu (toen dan) van de jaren '70 te verhuizen en de locaties (op de geheime basis van de Man Zonder Gezicht na) zo realistisch mogelijk te maken, maar het was in ieder geval een slecht idee. Ook het zwart-wit miste ik sterk. Het realisme van de setting werkt tegen de onzin op het beeldscherm, met uitzondering van een geslaagde achtervolging over de daken met wonderschone muziek.

De karakters zijn ook wat flauwer dan in Judex en die film moest het al niet hebben van zijn geniale karaktarisatie. Nuits Rouges zit vooral vol met flauwe typetjes, met name de goeie lobbes van een privédetective en vooral de schurk zelf. Deze schurk intrigeert in het begin nog enigzins met zijn slimme vermommingen, maar wordt al snel gereduceert tot een dom typetje dat slechts nog als een klein kind "Ik moet het hebben, ik moet het hebben" schreeuwt zodra een hij kostbaar voorwerp ziet.

Zelfs een aantal leuke vondsten worden gewoon compleet verpest door zowel regie als scenario. Neem nou de scène waarin de held bedreigt wordt door een leger van ondode mensen. Best interessant op zich, maar door de privédetective er dom doorheen te laten walsen en er een knullige ontknoping voor de vinden wordt het vooral een mislukking.

Blijft over dat het nog wel aardig te volgen is, zelfs met het onwaarschijnlijke plot. Maar van de visie die nog enigzins door Judex heen scheen is niet echt veel overgebleven.
2,5* en misschien is dat nog wat mild.

Ja daar ben ik het wel deels mee eens, alhoewel ik moet zeggen dat ik de sfeer wel lekker vond. Heel anders dan Judex. Waar Judex een soort dromerige sfeer heeft, heeft Nuits Rouges een soort van absurdisme over zich heen hangen. Ik vond de typetjes (karikaturen en clichematig als ze waren) wel erg fijn om naar te kijken: mooie outfits, koppen die geen uitleg nodig hebben en veel maskertjes/pruiken en meer van dat soort dingen. Daar is duidelijk veel tijd en liefde in gestoken. Het is echt een film die zegt: dit is niet echt maar een entertainend filmpje. Het kleurgebruik helpt hier ook aan mee: alle interne decors zijn echt heel retro: ik zei op een gegeven moment nog net niet "GOH, WAT MODERN" toen ik een arcadekast in het decor zag staan (hmmm, klopt trouwens ook wel voor een film uit '74 bedenk ik me nu). De tijd waarin de film zich afspeelt is een raar fenomeen:het is weer echt een soort van Feuillade serial remake (jaren '10 tot '20 dus), maar dan heel erg jaren zestig, en dat dan weer retro in beeld gebracht.

Het plot is helaas echt heel slecht: veel onnodig moeilijkdoennerij zoals een treinscene waarin de slechterik besluit om over het dak van de trein te lopen in plaats van simpelweg dOOr de trein te lopen, en heel veel meer van dat soort knullige fouten. Erg vreemd voor een film die voor de rest best professioneel in elkaar steekt om hier niet even op te letten. Dat plot was voor mij dan ook de dooddoener om dit geen goeie film te vinden ondanks het fijne wegkijkgehalte. krappe voldoende omdat het idee wel erg leuk is.

Na een kleine Franju-inhaalslag moet ik helaas concluderen dat zijn faam gebaseerd lijkt op slechts één film, Yeux sans Visage, maar dat niveau heeft hij daarvoor noch daarna weten te bereiken (de kortfilm Le Sang des Bêtes misschien buiten beschouwing latend). Of hij moet in de paar films die ik nog niet gezien heb het tegendeel bewijzen.

Deze Nuits Rouges is onderhoudend maar verder weinig bijzonder, weer helemaal in de lijn van Judex (die ik overigens niet veel beter vond). Dus de hele Feuillade-riedel komt voorbij: misdaadsyndicaat, geheime orde, vermommingen, ontsnappingen, catwoman. Nergens ontstijgt het het niveau van een filmisch driestuiverromannetje, iets wat ik de oude Feuillades vergeef maar Franju's moderne equivalenten minder. Eigenlijk vond ik naast zijn gekende meesterwerk alleen Thérèse Desqueyroux (1962) nog wel de moeite waard. Zijn plekje in de lijst van grootste regisseurs vind ik daarom erg veel eer.