Paris Blues (1961)

Denk niet dat jazz de beste muziek is om romantiek te begeleiden, maar het is in ieder geval het beste wat er in deze film te beleven valt.

De Armstrong-scène is daar een goed bewijs van.

Degelijke sfeerschepping van de Parijse kelders, bevolkt met gepassioneerde muziekfanaten maar voor de rest is het verhaaltje al te dun.

Eigenlijk ook wat nouvelle-vague, met enkele live straatopnames en kan men toch rekenen op een drietal namen als Newman, Woodward en Poitier, al zijn ze nu ook niet bepaald denderend.

Een eigenaardigheid is wel dat bij de cast vermeld staat "... and introducing Serge Reggiani" terwijl die man al bijna 20 jaar in de business zat.

Waarom is dit zo'n vergeten film? Paul Newman en Sidney Poitier spelen met verve twee Amerikaanse jazzmuzikanten die in Parijs zijn aangespoeld en blijven kleven. Echte vrienden zijn ze niet, wat hen bindt is de muziek die ze avond na avond in een rokerige club de wereld inblazen, en de liefde voor twee Amerikaanse vriendinnen die op vakantie zijn in de Lichtstad.

Het verhaal doet denken aan dat van de jonge Miles Davis, die in het naoorlogse Parijs verliefd werd op Juliette Gréco, maar zijn toekomst lag in Amerika en daar kon hij haar niet naar meenemen, omdat de rassensegregatie nog bestond en gemengde huwelijken verboden waren. Zo ver durft de film niet te gaan: het scenario bevatte oorspronkelijk blijkbaar wel interraciale relaties, maar de studio stak daar een stokje voor. Daarom zie je Newman meteen verliefd worden op de blonde toeriste en Poitier op haar zwarte vriendin.

Toch is het genieten van de snedige dialogen, met Newmans cynische reacties en vooral Poitiers opmerking dat hij in Parijs gewoon muzikant kan zijn. En de sfeer van de uitbundige optredens in de jazzclub waar je gewoonweg bij wil zijn (de jam met Louis Armstrong op kop), de roes van de ster van de avond te zijn en de kater de volgende ochtend.